ตอนที่ 463

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 463 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 463 : ประกาศศักดา (5) พลแม่นปืนชาวญี่ปุ่นทั้งสี่คนเห็นหลิงหยุนสามารถฝ่าทั้งดงกระสุนและระเบิด จนสามารถขึ้นมาบนเรือได้ พวกมันจึงตกใจราวกับกำลังพบเห็นเทพเจ้าแห่งสงครามปรากฏอยู่ตรงหน้า แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ร่างของพลแม่นปืนทั้งสี่คนสั่นอย่างรุนแรง และแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้เห็น แม้ทหารญี่ปุ่นทั้งสี่นายจะพูดภาษาจีนไม่ได้ และไม่เข้าใจในสิ่งที่หลิงหยุนพูด แต่พวกมันก็สามารถสัมผัสได้ถึงความตายที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเอง ทั้งสี่คนต่างก็หันไปมองหน้ากันด้วยแววตาที่หวาดกลัวสุดขีด จากนั้นจึงกระหน่ำยิงใส่หลิงหยุนอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง สายตาของหลิงหยุนเป็นประกายขึ้นมาทันที กระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของเขาก็ฟันไปตามแนวขวางอย่างแรง และศรีษะของพลแม่นปืนทั้งสี่ก็ร่วงลงสู่พื้นดินเกือบจะพร้อมกัน หลิงหยุนได้ให้โอกาสกับทหารญี่ปุ่นแล้ว แต่เพราะพวกมันบ้าเกินไป ถึงแม้จะหวาดกลัวต่อความแข็งแกร่งของหลิงหยุนอย่างมาก แต่ก็ไม่มีใครยอมแพ้แม้แต่คนเดียว.. เมื่อหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนที่อยู่ในห้องบัญชาการของเรือลาดตระเวน-478 เห็นหลิงหยุนขึ้นมาบนเรือได้แล้ว เขาก็หมดหวังทันที แต่ก็ยังคงสั่งการเป็นครั้งสุดท้าย.. ทานากะได้รายงานเหตุการณ์ทุกอย่างบนเกาะเตียวหยูให้ทางโตเกียวรับทราบแล้ว และโนซากิก็สั่งให้เรือลาดตระเวน-477 หนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด และไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อที่จะไม่ต้องถูกศัตรูจับได้ โนซากิรู้ดีว่า.. ต่อให้หลิงหยุนแข็งแกร่งมากเพียงใด ก็ไม่มีทางที่จะไล่ตามเรือลาดตระเวน-477 ที่ตอนนี้วิ่งห่างออกไปมากแล้วได้ทันอย่างแน่นอน จากนั้นโนซากิก็ได้นำทีมผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งหมด และลูกน้องคนสนิทพร้อมอาวุธครบมือออกไปด้านนอก.. แต่ที่พวกมันออกไปเผชิญหน้ากับหลิงหยุนนั้นไม่ใช่เพราะคิดที่จะสู้ตั้งแต่แรก แต่เพราะพวกมันกำลังไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก..! หลังจากที่สังหารพลแม่นปืนทั้งสี่คนไปแล้ว หลิงหยุนก็เดินตรงเข้าไปยังห้องบัญชาการของโนซากิ และก็เช่นเดียวกับครั้งแรก หลิงหยุนฆ่าทุกคนยกเว้นทหารหญิงเท่านั้น.. การที่หลิงหยุนไม่ฆ่าทหารหญิงนั้น ไม่ใช่เพราะเขาใจอ่อนแต่อย่างใด แต่มันคือหลักการที่เขายึดถือมาโดยตลอด! หากไม่มีความจำเป็น หรือสถานการณ์ไม่บีบบังคับ หลิงหยุนจะไม่ทำร้ายสตรี และไม่ลงมือสังหารสตรีอย่างเด็ดขาด.. ทันทีที่หลิงหยุนก้าวเดินไปยังห้องบัญชาการ กระสุนหลายนัดก็รัวใส่ร่างของหลิงหยุนอย่างรวดเร็ว แต่เพียงแค่พริบตาเดียวร่างของหลิงหยุนก็พุ่งเข้าใส่ทหารที่อยู่ด้านหน้า และกระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของเขาก็สังหารทหารญี่ปุ่นตายไปอีกหกคน และหนึ่งในนั้นก็คือทานากะ.. ในห้องบัญชาการนั้น เหลือเพียงโนซากิ และทหารหญิงหน้าตาสะสวยซึ่งสามารถพูดภาษาจีนได้ เห็นได้ชัดว่าเรือลาดตระเวนรอบเกาะเตียวหยูที่นำโดยโนซากินั้น ดูเหมือนว่าจะมีทหารหลายนายจะได้เรียนภาษาจีนมาด้วยถึงแม้โนซากิจะกลัวจนหน้าซีด แต่ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความเย็นชา ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะพูดออกไปว่า..“แกคงจะเป็นจอมยุทธของประเทศจีนสินะ! แต่แกคงไม่รู้ตัวว่ากำลังทำผิดข้อตกลงลับระหว่างสองประเทศอยู่ รับรอบว่าจากนี้ไปแกจะต้องถูกองค์กรเอสเปอร์ (Esper – ผู้ที่มีพลังจิต) ระหว่างประเทศไล่ล่าอย่างแน่นอน!”หลิงหยุนไม่รู้เรื่องข้อตกลงลับระหว่างสองประเทศว่ามันคืออะไร? และมีรายละเอียดอะไรบ้าง? แต่จากการที่เขาวิเคราะห์นั้น หนึ่งในข้อตกลงน่าจะมีข้อห้ามไม่ให้จอมยุทธของประเทศจีนจีนใช้กำลังภายใน และวรยุทธจัดการกับคนธรรมดาด้วยอย่างแน่นอน!และในความคิดเห็นของหลิงหยุนนั้น.. เรื่องนี้จึงเป็นเรื่องที่น่าขัน และโง่เขลาสิ้นดี!หลิงหยุนยิ้มเหยียดก่อนจะพยักหน้า และตอบกลับไปว่า “ขอบใจที่เตือนข้า!”โนซากิจ้องมองหลิงหยุนอย่างแค้นเคือง “แกใช้ความได้เปรียบทางด้านวรยุทธของชาวจีนสังหารทหารญี่ปุ่นที่เก่งกาจไปหลายนาย ยอดฝีมือของชาวญี่ปุ่นจะต้องตามแก้แค้นเอาชีวิตของแกอย่างแน่นอน!”หลิงหยุนพยักหน้าอีกครั้ง เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบกลับไปว่า “เจ้าไม่ต้องกังวลไป ต่อให้พวกมันไม่มาตามฆ่าข้า ยังไงข้าก็ต้องไปที่ประเทศญี่ปุ่นอยู่แล้ว..”ฝาหม้อทองแดงยังคงอยู่กับตระกูลโทคุงาวะในประเทศญี่ปุ่น และหลิงหยุนก็ตั้งใจที่จะไปนำกลับคืนมา..เมื่อได้ยินว่าหลิงหยุนจะเดินทางไปที่ประเทศญี่ปุ่น สีหน้าของโนซากิก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดลงทันที เขาเม้มริมฝีปากและจ้องมองหลิงหยุนก่อนจะพูดขึ้นว่า“ฉันยอมรับว่าแกแข็งแกร่ง และเก่งกาจมากจริงๆ แต่ที่ฉันไม่เข้าใจก็คือว่า คนแบบแกน่าจะสนใจแต่เรื่องการฝึกวรยุทธมากกว่า แต่ทำไมถึงได้เข้ามายุ่งเรื่องข้อพิพาททางทหารและการเมืองของทั้งสองประเทศ? ในเมื่อแกเองก็ไม่ได้รับผลประโยชน์จากเรื่องนี้แม้แต่น้อย?”หลิงหยุนตอบกลับไปอย่างไม่ปิดบัง น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย “ข้าไม่ได้ต้องการเข้าไปยุ่งเรื่องกรณีพิพาทระหว่างประเทศอะไรทั้งนั้น ข้าเพียงแค่ต้องการมาเที่ยวที่เกาะเตียวหยูเท่านั้นเอง และเกาะนี่ก็เป็นดินแดนของประเทศจีน..”โนซากิถึงกับกัดฟันกรอดพร้อมกับร้องตะโกนด้วยความโมโห “ประเทศจีนมีพื้นที่ใหญ่โตมหาศาล ทำไมยังต้องมาแย่งชิงเกาะเล็กๆกับพวกเราอีก?”หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยและสวนกลับไปทันที “ดูเหมือนเจ้าจะพูดผิดไปแล้ว.. คนที่แย่งชิงไม่ใช่พวกเรา แต่เป็นพวกเจ้าต่างหาก!”หญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งสูดลมหายใจลึก สายตาของเธอจ้องมองไปทางหลิงหยุนก่อนจะพูดขึ้นว่า..“คุณทำแบบนี้ไม่กลัวว่าจะสร้างความขุ่นเคืองใจให้กับอเมริกาหรือยังไง? คุณไม่กลัวว่านี่จะเป็นการยั่วยุให้เกิดสงครามระหว่างประเทศงั้นหรือ? แล้วไม่กลัวว่าประเทศจีนของคุณจะถูกนานาชาติคว่ำบาตรหรือยังไง?”หลิงหยุนเหลือบมองหญิงสาวก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แล้วเกี่ยวอะไรกับสหรัฐอเมริกา.. ข้าอยู่บนผืนแผ่นดินของประเทศจีน ถ้าอเมริกาอยากจะลองดีก็ได้เลย!”หญิงสาวหน้าตาสะสวยเงียบไปเพราะคำพูดของหลิงหยุนครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดต่อว่า “แต่เกาะเตียวหยูแห่งนี้ สหรัฐอเมริกาได้ส่งมอบให้กับประเทศของเรา และได้ยืนยันว่าเป็นดินแดนของพวกเรา!”