ตอนที่ 464

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 464 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 464 : ธงชาติจีน! หลิงหยุนยืนอยู่บนหัวเรือ.. เขายิ้มพร้อมกับโบกมือให้เรือประมงที่กำลังแล่นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ การต่อสู้เพิ่งจะจบไป แม้จะใช้เวลาไม่นานมาก แต่ก็เต็มไปด้วยความดุเดือด และหลิงหยุนก็ใช้กำลังไปถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ เขาจึงไม่ต้องการที่จะว่ายน้ำกลับไปที่เรือของตัวเอง เมื่อเรือประมงแล่นเข้ามาใกล้ในระยะร้อยเมตร ร่างของหลิงหยุนก็กระโดดลงไปที่เรืออย่างรวดเร็ว “ขอบคุณทุกคนมาก!” หลิงหยุนยังคงสวมผ้าปิดบังใบหน้า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และเอ่ยขอบคุณทุกคนอย่างจริงใจ “เจ้าขอบคุณพวกเราทำไมกัน! เจ้าเก่งราวกับเซียน นี่เจ้าสามารถจัดการกับเรือลาดตระเวนหกเจ็ดลำกับระเบิดอีกหลายลูกเพียงลำพังคนเดียว!” หยางเต๋อจางซึ่งเป็นกัปตันของเรือประมงพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น “นี่เจ้าได้รับบาดเจ็บนี่นา.. เลือดไหลใหญ่เลย!” หลังจากที่จ้องมองหลิงหยุนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆหวังจงอี้ก็รีบวางโทรโข่งในมือลง และร้องบอกหลิงหยุน หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก “นั่นไม่ใช่เลือดของข้า แต่เป็นเลือดของพวกทหารญี่ปุ่น..” “นี่มันช่างมหัศจรรย์.. มหัศจรรย์มากจริงๆ! คิดไม่ถึงว่าวันนี้ตาแก่หยางอย่างฉันจะมีโอกาสได้เข้าใกล้เกาะเตียวหยูขนาดนี้ แม่ของฉันที่ทำประมงมานานกว่าสามสิบปีก็ยังไม่เคยมีโอกาสแบบนี้เลย ช่างเป็นความภาคภูมิใจมากจริงๆ!” หยางเต๋อเซิงร้องตะโกนออกมาเสียงดัง สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เกาะเตียวหยูที่ตอนนี้สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่าได้อย่างชัดเจน เขาดีใจจนต้องกรีดร้องออกมาด้วยความดีใจ! นี่คือผืนแผ่นดินจีน.. แต่กลับถูกชาติอื่นปล้นไป ตลอดหลายปีมานี้ทหารญี่ปุ่นคอยเฝ้าเกาะไว้โดยตลอด หยางเต๋อเซิงจึงไม่เคยมีโอกาสได้แล่นเรือเข้ามาใกล้เป็นเวลากว่าสามสิบปีแล้ว เขาจึงดีใจอย่างบอกไม่ถูก “เรือลาดตระเวนของจีนก็กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้เหมือนกัน..” หวังจงอี้ชี้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือพร้อมกับร้องตะโกนออกมา หลิงหยุนเหลือบมองเรือลาดตระเวนของจีนแล้วก็ได้แต่พึมพำออกไปว่า “ไม่ต้องไปสนใจพวกเขา.. รบกวนช่วยไปส่งข้าที่เรือหน่อย แล้วพวกท่านก็รีบกลับออกไปจากที่นี่ซะ..! ไม่ว่าฝ่ายใหนจะผิดหรือจะถูก พวกท่านก็ไม่ควรมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้!” หยางเต๋อเซิงได้ฟังจึงถามหลิงหยุนทันที “แล้วเจ้าล่ะ.. เจ้ายังไม่กลับออกไปงั้นรึ? กองกำลังของทหารญี่ปุ่นคงจะมาถึงอีกในไม่ช้านี้!” หลิงหยุนหัวเราะพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ข้ามาที่เกาะเตียวหยูก็เพื่อจัดการกับพวกมันอยู่แล้ว พวกท่านส่งข้าที่เรือลาดตระเวน-474 แล้วรีบกลับออกไปจะดีกว่า ยิ่งไปให้ไกลได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี!” หยางเต๋อเซิงจ้องมองหลิงหยุนครู่หนึ่ง แล้วรีบพยักหน้า “ได้ๆ!” เรือลาดตระเวนของจีนเร่งความเร็วสูงสุดแล้ว แต่เรือประมงกลับมีกำลังขับเคลื่อนแรงกว่า และกำลังมุ่งหน้าไปยังเรือของหลิงหยุน ด้วยระยะทางที่ไม่ห่างกันมากนัก เพียงไม่นานหลิงหยุนก็ไปถึงเรือลาดตระเวน-474 เขาเอ่ยขอบคุณหยางเต๋อเซิงและลูกเรือทุกคนอีกครั้ง จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปบนเรือหาเจ้าขาวปุย และกระโดดไปยังเรือของตัวเองต่อไป เหตุผลที่หลิงหยุนไม่ขับเรือของตัวเองไปที่เรือลาดตระเวน-478 นั้น ก็เพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะยิงถล่มเรือของเขาจมเสียหาย หลิงหยุนขับสปีดโบ๊ทของตัวเองออกไปจากเรือลาดตระเวนของญี่ปุ่นที่จอดลอยอยู่กลางทะเล และขับเข้าไปเทียบอยู่ข้างเรือของชาวประมงหลิงหยุนเดินออกมาจากห้องโดยสารเรือ พร้อมกับยกมือขึ้นคาราวะลูกเรือบนเรือประมง“ขอบคุณลุงหยาง และพี่ชายบนเรือที่ช่วยเหลือข้า หากวันหน้ามีโอกาสได้พบกันอีก ข้าจะเลี้ยงเหล้าทุกท่านเอง!”ตอนนี้หลิงหยุนรู้แล้วว่าเรือประมงลำนี้เป็นของคนจีน แต่พวกเขาเป็นชาวประมงที่อาศัยอยู่ตามเกาะ ไม่ใช่คนที่อยู่บนผืนแผ่นดินใหญ่หลิงหยุนถอนหายใจพร้อมกับมองเรือประมงที่กำลังหันหัวเรือกลับ และเร่งออกไปด้วยความเร็วสูงสุด จากนั้นหลิงหยุนก็ขับเรือของเขาเข้าไปหาเรือลาดตระเวนของจีนที่กำลังแล่นเข้ามาใกล้………..ผู้บังคับบัญชาจางได้เดินออกมาจากห้องโดยสาร เขาออกไปยืนอยู่บนหัวเรือพร้อมกับสำรวจรอบๆบริเวณ เรือลาดตระเวนของเขาแล่นผ่านเรือลาดตระเวน-478 และเรือลาดตระเวนอีกหลายลำของญี่ปุ่น ก่อนหน้านี้เรือเหล่านี้เคยเป็นเรือไล่ล่าที่ทรงพลังของทหารญี่ปุ่น แต่ตอนนี้กลับจอดนิ่งอยู่กับที่จนเขาเองก็อดที่จะรู้สึกไม่ได้!เจ้าของเรือสปีดโบ๊ทลำนั้นทำให้ผู้บังคับบัญชาจางตกใจจนถึงกับพูดอะไรไม่ออก!แต่ถึงแม้แววตาของเขาจะเต็มไปด้วยความสับสน แต่ก็แฝงไว้ด้วยความตื่นเต้น แต่ความตื่นเต้นนั้นก็เกิดขึ้นเพียงแค่วูบเดียว แล้วจึงเปลี่ยนเป็นความเศร้าสร้อย และหวั่นไหวไม่มีใครรู้ดีไปกว่าผู้บังคับบัญชาจางอีกแล้ว แม้เหตุการณ์ในคืนนี้จะเป็นเรื่องที่น่าดีใจ แต่ปัญหาใหญ่ก็กำลังจะตามมาเช่นกัน เขาคงต้องใช้เวลา และความพยายามอย่างมากในการที่จะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้กับหน่วยงานต่างๆ ที่เกี่ยวข้องฟังหากเขาไม่สามารถอธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดได้อย่างละเอียดชัดเจนมากพอ เขาเองก็อาจจะโดนเล่นงานก็เป็นได้!ผู้บังคับบัญชาจางเห็นศพที่ลอยเกลื่อนกลาดอยู่กลางทะเล มันดูหนาแน่นเต็มท้องทะเลไปหมด ไม่ว่าจะมองไปที่ใหนก็เห็นแต่ศพลอยไปมา หลิงหยุนมาเพื่อฆ่าคนจริงๆ!“ขนาดระเบิดมิซไซล์ยังทำอะไรเขาไม่ได้ นี่เขาต้องเก่งกาจขนาดใหน?!” ผู้บังคับบัญชาจางได้แต่ถอนหายใจระหว่างที่พึมพำกับตัวเองเสี่ยวลี่ยืนอยู่ด้านข้างของผู้บังคับบัญชาจาง เขามองไปทางเรือลาดตระเวนทั้งห้าลำที่จอดนิ่งอยู่ พร้อมกับพูดขึ้นว่า“เขาทั้งเก่งแล้วก็มีพละกำลังมากเหลือเกิน เรือลาดตระเวนพวกนั้นไล่ล่าเรือของเราอยู่ทุกวี่ทุกวัน แต่ตอนนี้กลับต้องมาจอดนิ่งไม่ขยับ! เสียดาย.. มันน่าจะจมลงทะเลไปเลย..”ผู้บังคับบัญชาจางถึงกับถอนหายใจ และตะโกนดุเสียงดัง “หุบปาก!”เสี่ยวลี่เงียบและไม่กล้าพูดอะไรอีก เขาหันไปมองคนอื่นๆที่อยู่ในห้องโดยสาร หลายคนกำลังรายงานเหตุการณ์บนเกาะเตียวหยูให้หน่วยงานต่างๆทราบ เพราะทุกคนต่างก็รู้ดีว่านี่คือเรื่องใหญ่มหันต์!แต่ถึงกระนั้น ตำรวจน้ำทุกนายต่างก็รู้สึกดีใจและภูมิใจ เสี่ยวลี่เองก็เช่นกัน! เพราะเขาเองก็ไม่เคยได้เข้าใกล้เกาะเตียวหยูมากขนาดนี้มาก่อน!หลังจากนั้นครู่ใหญ่ เสี่ยวลี่ก็ตะโกนออกมาพร้อมกับชี้ไปทางหลิงหยุน “หัวหน้าครับ.. เขามานั่นแล้ว!”ผู้บังคับบัญชาจางรีบกระซิบบอกเสี่ยวลี่ทันที “เขาน่าจะเป็นยอดฝีมือจากตระกูลเก่าแก่ พวกเขามีทั้งวิทยายุทธและกำลังภายใน ถ้าคุณยังขืนพูดจาไม่ระวังอีก อาจทำให้เขาไม่พอใจได้!”เสี่ยวลี่พยักหน้า และหลิงหยุนก็แล่นเรือของเขามาถึงด้านข้างเรือลาดตระเวนพอดี หลิงหยุนดับเครื่อง และกระโดดขึ้นไปยืนเผชิญหน้ากับเหล่าตำรวจน้ำอยู่บนหัวเรือของเรือลาดตระเวน..“สหาย.. คุณทำได้ดีมาก! แต่นั่นก็สร้างปัญหาใหญ่ให้กับพวกเราไม่น้อยเลยล่ะ! ผมว่าพวกเราเข้าไปคุยกันข้างในเถอะ!”