ตอนที่ 484

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 484 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 484 : ความโกรธแค้นของเซียนเอ๋อ! ในที่สุดเมฆเก้าสีก็หายสิ้นไปจากท้องฟ้า ไม่ใช่การแยกตัวกระจัดกระจายออกไป แต่เป็นการหายวับไปกับตา! พู่กันจักรพรรดิก็เช่นเดียวกัน มันเป็นสมบัติชิ้นแรกที่ลอยกลับเข้าไปยังตำแหน่งดวงตาที่สามหว่างคิ้วของหลิงหยุน.. หลิงหยุนไม่มีทางเลือกจึงได้แต่พึมพำกับตัวเองอย่างเสียดาย “เจ้าน่าจะอยู่ข้างนอกทำความคุ้นเคยกับข้าเสียก่อน?!” แสงสีเหลืองทองเองก็เช่นกัน มันพุ่งตามพู่กันจักรพรรดิกลับไปยังจุดตันเถียนของหลิงหยุนทันที แล้วก็นิ่งเงียบไป.. แล้วก็ราวกับนัดหมาย.. ลูกประคำโพธิ ตะเกียง สร้อยประคำ และน้ำเต้าวิเศษ ต่างก็ลอยกลับเข้าไปในแหวนพื้นที่ของหลิงหยุนทันที หลิงหยุนเอื้อมมือไปคว้ากระบี่โลหิตแดนใต้ และกระบี่มังกรขาวไว้ พร้อมกับคิดในใจว่ากระบี่สองเล่มนี้จะต้องมีวิญญาณมังกรถูกสะกดไว้ด้านในอย่างแน่นอน! เขาจึงพูดกับกระบี่ทั้งสองเล่มในใจว่า ‘พวกเจ้าอย่าได้กังวลไปเลย.. เมื่อใดที่ข้าแข็งแกร่งพอ ข้าจะปลดปล่อยวิญญาณของพวกเจ้าทั้งคู่เอง!’ หลิงหยุนจ้องมองกระบี่ทั้งสองเล่มที่ดูราวกับมังกรมีชีวิต และทั้งคู่ก็สื่อสารกันด้วยใจ ราวกับสามารถรับรู้ความคิดของหลิงหยุนได้ กระบี่ทั้งสองเล่มสั่น และส่งเสียงคำรามเบาๆ วิญญาณมังกรที่ทรงพลังกำลังตอบกลับหลิงหยุน หลิงหยุนอาศัยโอกาสนี้เรียกกระบี่โลหิตแดนใต้ และกระบี่มังกรขาวกลับเข้าไปในแหวนพื้นที่ จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองหม้อเสินหนงที่กำลังร่วงลงสู่พื้นดินอย่างช้าๆ ด้วยศักยภาพของหม้อใบนี้ หลิงหยุนมั่นใจว่ามันคือหม้อเสินหนงของแท้อย่างไม่ต้องสงสัย! หลังจากที่หม้อเสินหนงร่วงลงสู่พื้นดินอย่างเงียบๆ หลิงหยุนจึงเดินเข้าไปพร้อมกับไป๋เซียนเอ๋อ และใช้มือสัมผัสอย่างอ่อนโยน “นายท่าน.. นึกไม่ถึงว่าหม้อแตกๆใบนี้จะมีอานุภาพถึงเพียงนี้..” ไป๋เซียนเอ๋อถึงกับตะลึง และจ้องมองหม้อเสินหนงด้วยความประหลาดใจ พร้อมกับพูดขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ.. “เซียนเอ๋อ.. เจ้าอย่าได้พูดจาล่วงเกินหม้อใบนี้.. นี่เป็นหม้อเสินหนงซึ่งเป็นสมบัติเก่าแก่ของลัทธิเต๋า จะต้องมีฝา มีหูสองข้า แล้วก็มีขาตั้งสามขา ซึ่งตรงตามหลักการของเต๋าที่ว่า.. เต๋าสร้างหนึ่ง หนึ่งสร้างสอง สองสร้างสาม สามสร้างสรรพสิ่งในโลก..” ไป๋เซียนเอ๋อแลบลิ้นออกมาอย่างเก้อเขินเมื่อถูกตำหนิ และท่าทางของนางก็ดูน่ารักน่าเอ็นดูมากหลิงหยุนเห็นกับตาว่าหม้อเสินหนงได้เป็นเกราะกำบังสายฟ้าสีฟ้าให้กับเขา จากนั้นจึงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า และทำการดูดเอาก้อนเมฆเข้าไปหลายสี อานุภาพของมันนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าสมบัติพุทธะชิ้นอื่นๆเลย“แต่น่าเสียดาย.. ที่ยังขาดฝาหม้อ ไม่เช่นนั้นคงจะสมบูรณ์มากกว่านี้..”หลิงหยุนพึมพำกับตนเอง พร้อมกับหันหน้ามองไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งเป็นที่ตั้งของประเทศญี่ปุ่น“ข้าจะไปนำฝาของมันกลับมาภายในปีนี้!” หลิงหยุนตัดสินใจแน่วแน่ อีกไม่ช้าเขาก็จะสามารถเล่นแร่แปรธาตุ และปรุงโอสถได้แล้ว และในวันข้างหน้าหม้อเสินหนงจะเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับหลิงหยุน!หลิงหยุนเรียกหม้อเสินหนงเก็บเข้าไปในแหวนพื้นที่ เขาไขว้มือไว้ด้านหลัง ดวงตามองไปยังท้องฟ้าที่มืดมิด แววตาของเขาเป็นประกายที่เต็มไปด้วยปริศนา..หลังจากที่เผชิญกับเมฆเก้าสีไปแล้ว หลิงหยุนจึงเริ่มเข้าใจได้ทันทีว่า คลื่นอสุนีบาตชุดที่สี่ของเขายังมาไม่ถึง..แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั้น เทพต้องการเอาชีวิตของเขา!ในใจของหลิงหยุนรู้สึกขมขื่นอย่างไม่สามารถอธิบายออกมาได้ และได้แต่รู้สึกว่าเขาทำผิดอะไร เหตุใดเทพเหล่านั้นจึงต้องไล่ล่าเอาชีวิตของเขาเช่นนี้?“นี่.. อย่าได้บีบบังคับข้าให้มากจนเกินไป!” หลิงหยุนตะโกนเย้ยหยันด้วยแววตาที่เย็นชา!หากไม่ใช่เพราะเขาได้รับพู่กันจักรพรรดิมาด้วยความบังเอิญ..หากไม่ใช่เพราะความกล้าหาญของเขาที่ตัดสินใจลงไปสำรวจก้นหลุมยักษ์ เขาก็คงไม่ได้กระบี่โลหิตแดนใต้ และกระบี่มังกรขาวที่ลึกลับนี้มา..หากเขาไม่ได้เข้าไปฝึกวิชาพลังลับหยินหยางในดวงตาหยิน และได้สมบัติพุทธะที่อยู่ในดวงตาหยางมาครอบครอง..หากเขาไม่ไปเปิดค่ายกลแปดทิศ เขาก็จะไม่ได้ครอบครองสมุดจักรพรรดิ และค้นพบหม้อเสินหนง!และในวันนี้.. หากไม่มีสมบัติล้ำค่าเหล่านี้ หลิงหยุนก็คงต้องพบกับชะตากรรมเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือความตาย!แทบไม่ต้องพูดถึงคลื่นอสุนีบาตชุดที่สี่.. เพราะเพียงแค่อสุนีบาตชุดที่สาม หากไม่ได้กระบี่โลหิตแดนใต้ และกระบี่มังกรขาวช่วยไว้ เขาก็คงไม่สามารถต้านทานได้เช่นกัน!หลิงหยุนจ้องมองท้องฟ้าอยู่นานจึงหันกลับไปมองไป๋เซียนเอ๋อ..“เซียนเอ๋อ.. เจ้ารู้สึกว่าร่างกายของเจ้าผิดปกติตรงใหนหรือไม่?” หลิงหยุนถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ไม่เลย.. มีอะไรหรือนายท่าน?” ไป๋เซียนเอ๋อยังคงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นางตอบหลิงหยุนพร้อมกับส่งยิ้มให้“ไม่มีอะไร..”