ตอนที่ 510

บทที่ 510 : ลดความเย่อหยิ่งของเทพธิดาหลิน หลินเมิ่งหานโอบกอดหลิงหยุน และเดินเข้าไปในบ้านอย่างมีความสุข.. แม้ว่าจะยังมีเรื่องเข้าใจผิดอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยหลงเทียนเจียวก็ได้ประกาศยกเลิกการแต่งงานต่อหน้าหลิงหยุนแล้ว แม้ว่าจะไม่มีพยานรู้เห็นด้วย แต่ก็ทำให้มั่นใจได้ว่าเธอกับหลงเทียนเจียวจะไม่ต้องพบหน้ากันอีกอย่างแน่นอน หลินเมิ่งหานไม่ได้ฝันไป เธอได้อิสระภาพกลับคืนมาแล้ว ในที่สุดเธอก็หลุดพ้นจากพันธการที่มองไม่เห็นนี้ และสามารถเป็นผู้หญิงของหลิงหยุนได้อย่างถูกต้อง! ในเมื่อความฝันของหลินเมิ่งหานได้กลายเป็นความจริงแล้ว เธอจึงมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก จิตใจเบิกบานราวกับบดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน และไม่ว่าจะเดินไปที่ใหน ก็รู้สึกราวกับมีดอกไม้บานอยู่เต็มไปหมด แต่เมื่อหันกลับไปมองหน้าหลิงหยุน เธอกลับพบว่าหลิงหยุนยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย และออกจะขุ่นเคืองด้วยซ้ำ.. แน่นอนว่าหลิงหยุนแสร้งทำเป็นเคร่งขรึม แต่ในใจนั้นกลับภูมิอกภูมิใจอย่างมาก! แม้ว่าเขาจะสามารถเอาชนะศัตรูหัวใจได้อย่างราบคาบ อีกทั้งหลงเทียนเจียวก็ไม่ได้มีความหมายในสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย การเอาชนะหลงเทียนเจียวได้ ไม่ได้มีความหมายที่ยิ่งใหญ่อะไรสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย แต่การใช้โอกาสนี้ทำหน้าที่สามีต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญกว่า! “สามี..” แขนทั้งสองข้างของหลินเมิ่งหานรัดแขนหลิงหยุนไว้แน่น พร้อมกับเขย่าเบาๆอย่างออดอ้อน “คุณเรียกผมว่าหลิงหยุนไม่ใช่เหรอ? เรียกผมหลิงหยุนสิ..” หลิงหยุนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ และใบหน้าเฉยเมย “สามี..” หลินเมิ่งหานถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย และเอวเล็กๆของเธอก็บบิดไปมาอย่างเอาแต่ใจ “สามี.. อย่าโกรธฉันเลยนะ! ฉันไม่ได้อยากโกหกนายเรื่องนี้เลย แต่ตระกูลหลงยิ่งใหญ่จะตายไป ฉันก็แค่กลัวว่านายจะรับมือกับคนพวกนั้นไม่ได้ แล้วก็กลัวนายจะเดือดร้อน..” หลินเมิ่งหานนับวันยิ่งมีจริตมารยาหญิงมากขึ้น ดวงตาของเธอออดอ้อน และมองหลิงหยุนด้วยสายตายั่วยวนอยู่เป็นระยะๆหลิงหยุนเองก็แทบจะทนไม่ได้ เมือพบว่าหน้าอกของหลินเมิ่งหานนั้นดูเหมือนจะใหญ่โตขึ้น แต่ยังคงกลมกลึงเย้ายวนเช่นเคยหลิงหยุนรู้สึกว่าหากเขาได้สัมผัส และบีบเค้น คงจะเขารู้สึกพอใจอย่างมากเลยทีเดียวแต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะทำอะไรเช่นนั้น.. เขาไม่มีทางตกหลุมพรางของหลินเมิ่งหานเด็ดขาดแม้ว่าจะชื่นชอบจริตมารยาของหลินเมิ่งหานในเวลานี้มากนั่นเพราะหลินเมิ่งหานนั้นอายุมากกว่าเขาถึงสองปี และเป็นถึงทายาทของตระกูลที่มีชื่อเสียง และเป็นทายาทรุ่นที่สามของครอบครัวนายทหาร ไม่เพียงเคยทำงานให้กับหน่วยรบพิเศษ แต่ยังเคยทำงานเป็นตำรวจหญิงอยู่ช่วงหนึ่งด้วยดังนั้น.. เมื่อหลินเมิ่งหานอยู่กับหลิงหยุน เธอจึงวางตัวค่อนข้างลำบาก และยังคงรู้สึกว่าตนเองอยู่เหนือหลิงหยุนไม่ว่าจะเป็นอายุ หรือตระกูล หากหลิงหยุนพูดถึงเรื่องบนเตียงเมื่อไหร่ แม้ว่าทั้งคู่จะหลับนอนด้วยกันมาหลายครั้งแล้ว แต่เทพธิดาหลินก็ยังคงเขินอาย และเก้อเขินทุกครั้งไป อีกทั้งไม่เคยเลยที่เธอจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน และนี่คือปัญหาที่หลิงหยุนต้องการแก้ไข..หลิงหยุนต้องการให้หลินเมิ่งหานรู้ว่า ต่อหน้าเขาซึ่งเป็นสามีนั้น คนเป็นภรรยาจะต้องลืมเรื่องที่ตนเองเป็นลูกสาวตระกูลหลิน ลืมเรื่องยศถาบรรดาศักดิ์ และตำแหน่งหน้าที่การงาน และยิ่งต้องลืมเรื่องอายุที่มากกว่าเขานี่นับว่าเป็นภารกิจที่ท้าทายสำหรับหลิงหยุนในการพิชิตเทพธิดาสาวสวยนางนี้ เขาได้คิดเรื่องนี้นานแล้ว และเมื่อโอกาสมาถึง เขาจึงไม่ต้องการทิ้งโอกาสดีๆเช่นนี้ไปอย่างแน่นอน“มากินข้าวสิ!”หลิงหยุนพูดพร้อมกับลุกเดินไปที่โต๊ะอาหาร และนั่งลงบนเก้าอี้ทันทีหลินเมิ่งหานมองอาหารเช้าที่หลิงหยุนซื้อมาให้ ใบหน้าสวยงามนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ดวงตาคู่งามของเธอจ้องมองหลิงหยุนไม่ต่างจากภรรยาที่ทำความผิด และกำลังรอคอยการลงโทษจากสามี“สามี.. อย่าลุกไปใหนนะ ฉันจะไปเอาน้ำมาล้างมือให้นายก่อนแล้วค่อยกิน..”หลิงหยุนมองหลินเมิ่งหานที่เสนอตัวทำหน้าที่ และรีบวิ่งไปยังห้องน้ำ เธอกลับมาพร้อมกับอ่างน้ำและสบู่ในมือ แล้วรีบจัดการล้างไม้ล้างมือให้กับหลิงหยุน สำหรับเขาแล้วการได้รับการเอาใจใส่จากหลินเมิ่งหานเช่นนี้ ช่างเป็นความรู้สึกที่ดีเหลือเกิน!หลินเมิ่งหานรู้สึกว่าตัวเองได้กระทำความผิด จึงร้อนใจ และกระวนกระวายใจที่จะขอให้หลิงหยุนยกโทษให้ มีหรือที่จะมีอารมณ์กินอาหารเช้า เพียงแค่กินเข้าไปสองสามคำเธอก็รู้สึกอิ่มแล้ว