ตอนที่ 511

บทที่ 511 : บทลงโทษ! “ฉันกำลังรอให้นายถอดเสื้อผ้าอยู่นะที่รัก..” น้ำเสียงของหลินเมิ่งหานนั้นทั้งนุ่มนวลและอ่อนหวาน กิริยาท่าทางก็แสนอ่อนโยน เธอทั้งคิดถึงหลิงหยุน และรู้สึกผิดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ เธอจึงต้องการทำทุกอย่างเพื่อเป็นการไถ่โทษ.. แต่นอกเหนือจากนั้นก็คือ.. หลินเมิ่งหานต้องการเปลี่ยนแปลงตัวเองด้วย! หลินเมิ่งหานไม่เคยลืมว่า.. หลิงหยุนคือชายหนุ่มที่เธอขโมยมาจากเฉิงเม่ยเฟิง หากไม่ใช่เพราะเฉิงเม่ยเฟิงไม่อยู่ มีหรือที่เธอจะได้เป็นคนแรกของหลิงหยุน? และความรู้สึกนี้ก็เป็นเหมือนปมใหญ่ในจิตใจของหลินเมิ่งหาน เธอจึงเริ่มสอบถามเรื่องราวของหลิงหยุนจากแหล่งต่างๆ หลินเมิ่งหานใช้เส้นสายที่มีในสำนักงานรักษาความั่นคงสอบถามเรื่องของหลิงหยุน และโทรหาตี้เสี่ยวอู๋กับถังเมิ่งสอบถามหลายสิ่งหลายอย่างเกี่ยวกับหลิงหยุนเช่นกัน ทั้งสามคนรู้จักกันตั้งแต่วันที่ไปดูปรากฏการณ์มังกรเล่นน้ำ และได้ทานอาหารเย็นร่วมกัน ถังเมิ่งและตี้เสี่ยวอู๋ต่างก็เฉลียวฉลาด เมื่อได้ยินหลินเมิ่งหานถามเรื่องเกี่ยวกับหลิงหยุน พวกเขาต่างก็เดาได้ว่าตำรวจสาวแสนสวยนั้น ได้ตกหลุมรักพี่หยุนของพวกเขาแล้ว ถังเมิ่งมีธรรมชาติที่ช่างคิด และเป็นคนละเอียดลออ เขารู้ดีว่าเรื่องใหนควรพูด และเรื่องใหนไม่ควรพูด เรื่องใหนที่ไม่ควรพพูดน่ะหรือ? ก็เรื่องที่หลิงหยุนมีพู่กันจักรพรรดิ เรื่องที่หลิงหยุนไปเกาะกลางทะเลเพื่อพาสุนัขจิ้งจอกเก้าหางไปกลายร่าง.. เว้นแต่ว่าหลิงหยุนจะเป็นฝ่ายบอกหลินเมิ่งหานเอง แต่ถังเมิ่งและตี้เสี่ยวอู๋นั้นไม่สามารถพูดเรื่องเหล่านี้ได้ ส่วนเรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนทำให้หลินเมิ่งหานต้องลาออกจากการเป็นตำรวจ และออกจากเมืองจิงฉูไปนั้น ถังเมิ่งก็ไม่หลุดพูดให้หลินเมิ่งหานฟังแม้แต่คำเดียว ดังนั้น.. หลินเมิ่งหานจึงได้รู้เรื่องเกี่ยวกับหลิงหยุนเพิ่มขึ้นมาก เธอได้รู้ว่าเฉิงเม่ยเฟิงถูกคนของอารามจิ้งซินนำตัวไป และได้รู้ว่าเสี่ยวเม่ยเม่ยหายตัวไป จนป่านนี้ยังไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ใหน ได้รู้ว่าหลิงหยุนกำลังจะเปิดคลินิก และตอนนี้ก็กำลังอยู่ในขั้นตอนของการตกแต่งร้าน ส่วนคนที่จะมาดูแลคลินิกให้กับเขานั้นก็เป็นนางพยาบาลสาวที่มีนิสัยว่านอนสอนง่ายชื่อว่าเหยาลู่.. หญิงสาวเหล่านั้นล้วนแล้วแต่เป็นหญิงสาวที่สวยงามเกินมาตรฐานทั้งสิ้น และทุกคนต่างก็ทุ่มเทใจและกายให้กับหลิงหยุน พร้อมที่จะตายเพื่อหลิงหยุนได้! “นี่ฉันพลาดไปหลายอย่าง..” นี่เป็นประโยคแรกที่หลินเมิ่งหานพูดออกไปหลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวที่ถังเมิ่งเล่า ประโยคที่หลินเมิ่งหานพูดออกไปนั้น เต็มไปด้วยความเสียใจ ความรู้สึกรังเกียจตัวเอง ซึ่งมีแต่หลินเมิ่งหานเท่านั้นที่รู้ที่หลินเมิ่งหานพูดว่าพลาดไปนั้น เธอหมายถึงพลาดโอกาสที่จะได้อยู่กับหลิงหยุนในช่วงเวลาที่เขาเผชิญความยากลำบากมีคำพูดหนึ่งที่หลินเมิ่งหานได้แต่คิดในใจ แต่ไม่ได้พูดออกมา ‘แท้จริงแล้วหลิงหยุนยังมีสาวๆข้างกายอีกมากมาย เขาไม่ได้มีเพียงเฉิงเม่ยเฟิง!’หลินเมิ่งหานเองก็พอรู้ว่าเธอเองไม่ใช่ผู้หญิงเพียงคนเดียวของหลิงหยุน แต่เธอเพียงแค่คิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะมีผู้หญิงข้างกายมากมายเช่นนี้ อีกทั้งแต่ละคนก็ล้วนมีคุณสมบัติที่เลอเลิศอย่างไม่น่าเชื่อ แม้ฐานะของแต่ละคนจะแตกต่างกันไป แต่ทุกคนก็ล้วนแล้วแต่มีดีในแบบของตนเองอย่างน่าเหลือเชื่อแต่ถึงกระนั้น.. กลับเป็นเธอที่เป็นฝ่ายได้เป็นผู้หญิงคนแรกของหลิงหยุน ทำให้หลินเมิ่งหานอดคิดไม่ได้ว่า บางเรื่องนั้นดูเหมือนโชคชะตาจะได้กำหนดไว้แล้ว!สิ่งที่หลินเมิ่งหานไม่รู้ก็คือว่า เธอคือผู้หญิงคนแรกที่หลิงหยุนพบเมื่อครั้งที่มาเกิดใหม่บนโลกใบนี้เช่นกัน และตั้งแต่วันนั้นภาพของเธอก็ประทับอยู่ในจิตใจของหลิงหยุนตลอดมา เธอจึงมีสถานะที่แตกต่างจากหญิงสาวคนอื่นๆของเขาก่อนที่หลิงหยุนจะกลับมาจากทะเลนั้น หลินเมิ่งหานได้ครุ่นคิด และทบทวนเรื่องเหล่านี้อยู่หลายครั้งหลายครา ต่อให้หลิงหยุนตายไป หรือจะไม่กลับมาหาเธออีก เธอก็ไม่สามารถที่จะแสดงความกตัญญูด้วยการแต่งงานกับหลงเทียนเจียวตามสัญญาได้!ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นหลังจากที่เธอได้กลายเป็นผู้หญิงของหลิงหยุนไปแล้ว..!หลินเมิ่งหานเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองนั้นช่างโชคดีเพียงใด! หลิงหยุนไม่เคยทำให้เธอต้องเสียใจ อีกทั้งยังช่วยเหลือ และปกป้องเธอในวันที่เธอได้รับอันตราย แต่ในช่วงเวลาที่หลิงหยุนตกอยู่ในความลำบาก เธอกลับกำลังเข้าพิธีหมั้นอยู่กับตระกูลหลงในขณะที่หญิงสาวคนอื่นๆ ล้วนอยู่เคียงบ่าเคียงไหล่กับเขา?ไม่จำเป็นต้องถามว่าหญิงสาวคนใหนสวยกว่ากัน? เพราะในเวลาที่หลิงหยุนตกอยู่ในอันตรายระหว่างความเป็นกับความตาย หญิงสาวแต่ละคนต่างก็ไม่รีรอที่จะรีบรุดไปช่วย และใช้อำนาจทั้งหมดที่ตนเองมีอยู่ในมือช่วยเหลือหลิงหยุนอย่างสุดกำลัง พวกเธอเหล่านั้นไม่ลังเลแม้แต่จะยอมใช้ครอบครัว และชีวิตของตนเองเข้าแลก ทุกคนต่างก็ต้องการปกป้องชายที่รักของตัวเอง!ไม่เว้นแม้กระทั่งนางพยาบาลตัวเล็กๆ!หลังจากที่ได้ฟังถังเมิ่งเล่า หลินเมิ่งหานก็ถึงกลับใจลอย และพูดอะไรไม่ออก!เมื่อไหร่ที่นึกกลับไปถึงในคืนกลางดึกวันนั้น หลินเมิ่งหานก็จะนึกถึงเรื่องราวระหว่างเธอกับหลิงหยุน และเมื่อนึกได้ว่าเธอได้มอบเงินในบัญชีให้กับหลิงหยุนสิบล้าน เธอก็ได้แต่รู้สึกละอายใจ และแทบไม่อยากให้อภัยตัวเองหากเทียบกับสิ่งที่หญิงสาวคนอื่นๆทำเพื่อหลิงหยุนแล้ว สิ่งที่เธอมอบให้นั้นไม่อาจเทียบกันได้เลยแม้แต่นิดเดียว หลินเมิ่งหานนึกสมเพชตัวเอง!