ตอนที่ 512

บทที่ 512 : ผู้มาเยือนปริศนา! ผู้ที่โทรเข้ามาก็คือหนิงหลิงยู่ เธอพูดจาเป็นปริศนาคล้ายกับว่ามีแขกมาเยี่ยมเยียน และขอให้หลิงหยุนรีบกลับบ้านโดยเร็ว หลิงหยุนจึงตอบกลับว่าเขาจะไปถึงบ้านอีกในไม่ช้าแล้ว สองพี่น้องไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากมาย หลังจากที่วางสายไป หลิงหยุนก็ก้มหน้ามองหลินเมิ่งหานพร้อมพูดกับเธออย่างอ่อนโยน “บ่ายนี้ผมอยู่เป็นเพื่อนคุณไม่ได้นะ.. ตั้งแต่มาถึงผมยังไม่ได้เข้าบ้านเลย..” จนถึงตอนนี้หลินเมิ่งหานยังไม่ได้ถามหลิงหยุนเลยว่าเขาไปทะเลมาเป็นอย่างไรบ้าง? เธอมีคำพูดมากมายที่ต้องการพูดกับเขา แต่น่าเสียดายที่มีเวลาอยู่ด้วยกันเพียงแค่ช่วงสั้นๆ! แต่อย่างน้อยเมื่อหลิงหยุนมาถึงจิงฉูก็รีบตรงมาหาเธอเป็นคนแรก และยังไม่ลืมที่จะซื้อหาอาหารมาให้เธอด้วยความเป็นห่วงอีกด้วย เพียงแค่นั้นก็ทำให้เธอมีความสุข และอบอุ่นหัวใจอย่างที่สุดแล้ว ช่างคุ้มค่าที่ได้ทำอะไรเพื่อเด็กหนุ่มคนนี้! “แล้ว.. นายจะกลับมาที่นี่อีกครั้งตอนใหน?” หลินเมิ่งหานถามเสียงเศร้าสร้อยพร้อมกับกอดแขนหลิงหยุนแน่น หลิงหยุนตอบยิ้มๆ “ผมไปอยู่เกาะกลางทะเลมาเกือบเดือน แล้วนี่ก็เพิ่งจะกลับมาถึงจิงฉู สองสามวันนี้คงต้องยุ่งมาก แต่หลังจากที่ผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผมจะสอนวิชาฝ่ามือน้ำแข็งให้กับคุณ” หลิงหยุนเห็นว่าวิชาพลังเย็นของหลินเมิ่งหานนั้นก้าวหน้าขึ้นมาก และกำลังภายในระดับเริ่มต้นขั้นโฮ่วเทียน-9 ของเธอก็ค่อนข้างเสถียรแล้ว และสามารถที่จะเรียนวรยุทธสำหรับใช้ในการต่อสู้ได้แล้ว วิชาฝ่ามือน้ำแข็งนั้นเป็นวรยุทธที่ฝึกได้ง่ายที่สุดในกลุ่มวิชาพลังเย็น เพราะเป็นเพียงแค่การรวบรวมพลังเย็นทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามือ เพื่อใช้ทำร้ายคู่ต่อสู้เท่านั้นเอง เมื่อได้ยินว่าหลายวันนี้หลิงหยุนจะต้องยุ่งมาก ในใจก็นึกถึงหญิงสาวคนอื่นๆของเขา และดวงตาคู่งามของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ผู้หญิงมีหรือที่จะไม่รู้สึกอิจฉา.. หลินเมิ่งหานเองก็เป็นผู้หญิงเช่นกัน เมื่อได้รู้ว่าหลิงหยุนจะต้องไปหาหญิงสาวคนอื่นๆ ยิ่งรู้ว่าตนเองไม่สามารถห้ามหลิงหยุนได้ ก็ต้องรู้สึกอิจฉาอยู่แล้ว ความจริงแล้ว.. หลินเมิ่งหานไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลิงหยุนยุ่งจนไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องเหล่านี้ด้วยซ้ำไป สิ่งที่เขาครุ่นคิดอยู่ในตอนนี้ก็มีเพียงแค่เรื่องที่จะรับมือกับฉินตงเฉี่วยอย่างไรดี? แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไร หลิงหยุนก็ได้เพียงคำตอบเดียวคือต้องกลับไปบ้านเท่านั้น ไม่มีหนทางอื่นที่ดีกว่านี้ “ถ้าจัดการอะไรไม่ได้จริงๆ ก็คงต้องเอาไข่มุกราตรีออกมาสักสองสามเม็ด หากน้าหญิงพอใจ ก็คงจะลงโทษข้าเพียงเบาๆ..” หลิงหยุนครุ่นคิดหาหนทางอื่นไม่ได้จริงๆ “ผมไปอาบน้ำก่อนนะ..” หลิงหยุนกระโดดลุกขึ้นจากเตียงทันที หลินเมิ่งหานบิดตัว และกระโดดลงจากเตียงตามหลิงหยุนไป ตอนนี้เธออยู่ในขั้นโฮ่วเทียน-9 แล้ว ร่างกายของเธอจึงไม่ได้เป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แม้ว่าจะเหนื่อยล้า แต่ก็สามารถลุกขึ้นเดินเหินได้อย่างอิสระ “สามี.. ฉันจะอาบน้ำให้นายเอง”หลิงหยุนรีบยกมือห้ามพร้อมกับร้องขอความเมตตา “ได้โปรดหยุดอยู่ตรงนั้น..! ขืนคุณอาบน้ำให้ผม รับรองว่าผมคงไม่ได้ออกจากบ้านแน่..”นับวันหลินเมิ่งหานก็ยิ่งมีเสน่ห์เย้ายวนมากขึ้น..ตอนนี้หลินเมิ่งหานไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว และหลังจากที่เธอได้ปลดปล่อยตัวเองจากหัวโขนเหล่านั้น หลิงหยุนก็แทบจะไม่สามารถต้านทานหลินเมิ่งหานได้อีก“รับรอง.. ฉันจะแค่อาบน้ำให้นายจริงๆ นายจะได้กลับบ้านด้วยความรู้สึกสะอาดสดชื่น..”หลิงเมิ่งหานเดินตามหลิงหยุนเข้าไปในห้องน้ำอย่างดื้อดึง..หลังจากที่อาบน้ำให้หลิงหยุนเสร็จแล้ว หลินเมิ่งหานก็ได้เตรียมเสื้อผ้า และรองเท้าไว้ให้เขา“ลองใส่ดูสิว่าพอดีไม๊?” หลินเมิ่งหานปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาว และยืนยิ้มให้กับหลิงหยุนหลิงหยุนเหลือบมองพร้อมกับคิดในใจว่า นี่หลินเมิ่งหานจัดการหาซื้อเสื้อเชิ้ต กางเกงขายาว กางเกงชั้นใน ถุงเท้าไว้ให้เขาครบชุดเลย แล้วยังจัดเตรียมไว้ให้หลังอาบน้ำเสร็จด้วยหลังจากที่หลิงหยุนสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย หลินเมิ่งหานก็ได้แต่คิดในใจว่า ผู้ชายของเธอช่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติจริงๆ“ผอมลงแล้วหล่อเหลาไร้ที่ติแบบนี้ สาวๆที่ใหนเห็นก็คงต้องตะลึงจนตาค้าง..”หลินเมิ่งหานนึกชื่นชม แต่ก็อดที่จะหึงหวงพร้อมกับพูดประชดประชันออกมาไม่ได้ในเรื่องของการแกล้งโง่นั้น หลิงหยุนนับว่าเก่งที่สุด และเขาก็รีบเปลี่ยนเรื่องพูด“สองสามวันนี้ถังเมิ่งกำลังเตรียมงานสำหรับเปิดคลินิก ถ้าคุณเบื่อก็ไปช่วยเขาก็ได้..”ระยะนี้คลื่นลมสงบ คลินิกก็ตกแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทางหมดแล้ว เพียงแค่รอหลิงหยุนหาฤกษ์งามยามดีทำพิธีเปิดเท่านั้น“ได้สิ!” หลินเมิ่งหานตอบตกลงอย่างไม่ลังเลตอนนี้การแต่งงานกับหลงเทียนหวู่ก็เป็นอันยกเลิกไปแล้ว หลินเมิ่งหานไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลหลงอีกแล้ว เธอจึงสามารถช่วยงานหลิงหยุนได้ด้วยจิตใจที่ไร้กังวลหลิงหยุนรู้ว่าเหยาลู่เป็นผู้ดูแลทุกเรื่องในคลีนิคสามัญชน แต่ก็ยังเสนอให้หลินเมิ่งหานเข้าไปช่วย เห็นได้ชัดว่าหลิงหยุนเองก็ไม่ต้องการปกปิดหลินเม่งหาน และต้องการให้เธอรับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างและนี่คือความไว้เนื้อเชื่อใจ และเป็นนิสัยการปล่อยวางของหลิงหยุน เขาไม่ต้องการปิดบังซ่อนเร้นอะไรทั้งสิ้น เพราะรู้ว่าเขาจะไม่สามารถปิดบังได้ตลอดไปหลิงหยุนได้รับการดูแลเอาใจใส่จากหลินเมิ่งหานอย่างดี เขายืนสวมรองเท้าที่เธอซื้อให้พร้อมกับพูดยิ้มๆ “ผมไปแล้วนะ.. อย่าลืมฝึกฝนล่ะ!”หลินเมิ่งหานเพียงแค่สวมเสื้อคลุมบางเบาเดินไปส่งหลิงหยุนที่ลานหน้าบ้าน“กล้าออกไปส่งผมข้างนอกในสภาพนี้ไม๊?” หลิงหยุนเดินไปถึงหน้าประตูแล้วจึงหันกลับมาถามหลินเมิ่งหานพร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัย