ตอนที่ 514

บทที่ 514 : ชุมนุมปราบพรรคมาร! “โอ๊ะ..!” หลิวซุ่ยเฟิงไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป และส่งเสียงร้องออกมา หลิวซุ่ยเฟิงรู้สึกราวกับว่า ฝ่ามือของเขานั้นถูกบีบด้วยเหล็กกล้าที่แข็งแกร่ง และเขาก็ไม่สามารถจะสะบัดมือออกจากการบีบรัดของหลิงหยุนได้ ตอนนี้ฝ่ามือของเขาแทบจะบี้แบน! “ยินดีที่ได้รู้จัก..” สีหน้าของหลิงหยุนยังคงเรียบเฉย มีเพียงรอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าคล้ายกับว่ากำลังชื่นชมสีหน้าที่เจ็บปวดของหลิวซุ่ยเฟิงอยู่ และฝ่ามือของหลิงหยุนก็ยังคงบีบแน่นไม่คลาย.. เมื่อครั้งที่หลิงหยุนเข้าสู่ขั้นปรับร่างกาย-4 นั้น เขายังสามารถแบกหม้อเสินหนงที่หนักเป็นพันๆกิโลกรัมด้วยมือเพียงข้างเดียวได้อย่างสบายๆ จึงแทบไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่เข้าสู่ระดับกลางของขั้นปรับร่างกายแล้ว! หากจะเปรียบเทียบให้เห็นกันชัดๆก็คือว่า ความแข็งแกร่งของหลิงหยุนในเวลานี้เทียบเท่ากับผู้ใหญ่คนหนึ่ง ส่วนหลิวซุ่ยเฟิงที่อยู่ตรงหน้าหลิงหยุนนั้นเป็นเพียงแค่เด็กวัยรุ่นเท่านั้นเอง ตอนนี้หลิวซุ่ยเฟิงเจ็บปวดรวดร้าวไปทั่วทั้งแขนจนแทบขยับเขยื้อนไม่ได้ และไหล่ขวาของเขาก็ค่อยๆทรุดลงอย่างน่าขัน ‘เอ่อ.. เจ้า.. เจ้า.. ปล่อยมือข้าได้แล้ว!’ แต่หลิงหยุนยังคงจับแน่นไม่ยอมปล่อย ใบหน้าของหลิวซุ่ยเฟิงถึงกับซีดจนเป็นสีขาว และน้ำเสียงก็เปลี่ยนจากหยิ่งจองหองเป็นอ้อนวอน แต่จู่ๆก็หันไปต่อว่าฉินตงเฉี่วย.. “ศิษย์น้อง.. เจ้าดูเอาเอง..” หลิวซุ่ยเฟิงนั้นคิดไม่ถึงจริงๆว่า หลิงหยุนที่เพิ่งจะอายุสิบแปดปี แต่กลับแข็งแกร่งอย่างน่าหวาดกลัวถึงเพียงนี้! คล้ายกับว่าเกิดมาพร้อมพลังที่เหนือธรรมชาติ! หลิงหยุนยังคงไม่ปล่อยมือ! ความจริงแล้วเขาไม่ได้สนใจ หรือใส่ใจกับสีหน้าที่รังเกียจเดียดฉันท์ของหลิวซุ่ยเฟิงด้วยซ้ำไป เพราะเป็นเรื่องที่เขาพบเจอเป็นปกติ! แต่หลิงหยุนไม่ชอบท่าทางก้อร่อก้อติกของหลิวซุ่ยเฟิงที่แสดงออกกับฉินตงเฉี่วย ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หลิงหยุนเห็นแล้วรู้สึกไม่ชอบกิริยาท่าทางเช่นนั้น เขาจึงต้องการให้บทเรียนกับชายหนุ่มท่าทางเจ้าสำราญ และเป็นศิษย์ที่เลอเลิศของนิกายลับผู้นี้! ในที่สุดหลิงหยุนก็หยุดเพิ่มแรงบีบ แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ หลิงหยุนจ้องมองมือขวาของหลิวซุ่ยเฟิงพร้อมกับยิ้ม ในขณะที่ฉินตงเฉี่วย และหนิงหลิงยู่ต่างก็ได้แต่อึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ผ่านไปสองสามนาทีแล้ว แต่ทั้งคู่ยังคงจับมือกันไม่เสร็จสิ้นเสียที สีหน้าของหลิงหยุนยังคงเรียบเฉยเช่นเดิม แต่ดูเหมือนหลิวซุ่ยเฟิงนั้นแทบจะทนต่อไปไม่ได้แม้อีกเพียงแค่วินาทีเดียว และหากหลิงหยุนไม่หยุดออกแรง ฝ่ามือขวาของหลิวซุ่ยเฟิงคงต้องแหลกเหลวคามือของหลิงหยุนอย่างแน่นอน! “หลิงหยุน.. นี่เจ้าทำอะไร? อย่าได้เสียมารยาท!” ในที่สุดฉินตงเฉี่วยก็ขยับริมฝีปากคู่สวยขึ้นพูดกับหลิงหยุน แต่ในใจกลับคิดว่าลูกชายของพี่สาวนางนั้น ยากนักที่จะเดาความคิดของเขาได้ถูก! น้ำเสียงที่ฉินตงเฉี่วยใช้พูดกับหลิงหยุนนั้นไม่สู้ดีนัก หลิงหยุนฟังแล้วได้แต่รู้สึกหงุดหงิด จึงเงยหน้าขึ้นมองฉินตงเฉี่วยพร้อมกับตอบนางไปอย่างยิ้มแย้ม“น้าหญิง.. ข้ากับหลิวซุ่ยเฟิงเพิ่งจะได้พบปะกันครั้งแรก ยังต้องสร้างความสนิทสนมคุ้นเคยกัน ถ้ายังไง.. จับมือกันไว้แบบนี้อีกสักครู่ก็น่าจะดี..”“เอ่อ..” หนิงหลิงยู่ฟังแล้วก็ได้แต่ร้องออกมาด้วยความรู้สึกสงสารหลิวซุ่ยเฟิงเพียงแค่มองก็รู้แล้วว่า.. หากหลิงหยุนยังคงบีบมือเขาต่ออีกสักพัก หลิวซุ่ยเฟิงคงจะไม่สามารถอดทนต่อได้อีกอย่างแน่นอน!ฉินตงเฉี่วยได้แต่เลิกคิ้วคู่งามของนางขึ้นสูง และจมูกเล็กๆก็ย่นเข้าหากันเล็กน้อย แล้วจึงชี้นิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกับพูดกับหลิงหยุนว่า“แดดร้อนแบบนี้เจ้ายังปล่อยให้แขกยืนตากแดดได้อย่างไรกัน? ทำตามที่น้าหญิงสั่ง.. ปล่อยมือเขาได้แล้ว..”แม้ฉินตงเฉี่วยจะรู้ดีว่าหลิวซุ่ยเฟิงนั้นได้เสียท่าให้กับหลิงหยุนอย่างมากแล้ว แต่ถึงอย่างไรหลิวซุ่ยเฟิงก็เป็นศิษย์พี่ของนาง นางจึงไม่ต้องการให้หลิวซุ่ยเฟิงต้องเสียหน้าซ้ำอีก!“น้าหญิง.. ผิวของคุณชายหลิวซีดขาวเกินไป ยืนตากแดดแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน..”ยิ่งฉินตงเฉี่วยทำเหมือนเข้าข้างหลิวซุ่ยเฟิงมากเท่าไหร่ หลิงหยุนก็ยิ่งไม่พอใจมากเท่านั้น! ไม่เพียงแค่เขาจะไม่ปล่อยมือ แต่ยังแอบเพิ่มแรงบีบให้แรงขึ้นอีก!“โอ๊ย..”แม้ว่าหลิวซุ่ยเฟิงแทบจะหมดกำลัง แต่ก็พยายามที่จะใช้พลังชี่ทั้งหมดเพื่อปกป้องตัวเอง แต่ก็ไม่สามารถต้านทานพลังของหลิงหยุนได้ และกระดูกมือขวาของเขาที่ถูกบีบนั้นก็เริ่มมีเสียงคล้ายกระดูกลั่น!ผ่านไปราวห้าหรือหกนาที..“โอ้.. เจ้าทำให้ข้าเจ็บ! ศิษย์น้องถ้าเจ้าไม่ห้าม ข้าก็จะตอบโต้แล้วนะ!”หลิวซุ่ยเฟิงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด และไม่สามารถทนได้อีก เขากัดฟันรวบรวมกำลังอีกครั้งเพื่อโจมตีหลิงหยุนหลิงหยุนยิ้มเหยียด เขารอเวลานี้อยู่แล้ว หากหลิวซุ่ยเฟิงกล้าที่จะทำร้ายเขา สาบานว่าเขาต้องทำให้แขนขวาของหลิวซุ่ยเฟิงหักทันทีอย่างแน่นอน!ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ฉินตงเฉี่วยก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ร่างสวยงามของนางเดินตรงเข้าไปยืนอยู่ทางด้านขวามือของหลิงหยุน แล้วยื่นมือออกไปจับแขนข้างขวาของเขาไว้..-เจ้าเชื่อฟังน้าหญิง.. เข้าไปในบ้าน อย่าทำให้ข้าต้องมีปัญหา! หากเจ้าทำเช่นนี้ ต่อไปข้าจะกลับไปที่สำนักอีกได้อย่างไร?- ฉินตงเฉี่วยจับแขนหลิงหยุนไว้พร้อมกับส่งกระแสจิตพูดคุยกับหลิงหยุนหลิงหยุนเห็นว่าฉินตงเฉี่วยใช้ไม้อ่อนกับเขา ในใจก็นึกพอใจ และรู้สึกว่าหลิวซุ่ยเฟิงได้รับบทเรียนพอสมควรแล้ว เขาจึงยิ้มหยันที่มุมมปากก่อนจะคลายมือขวาทันที..“….”