ตอนที่ 515

บทที่ 515 : โดนทำโทษ! หลิงหยุนแอบอยู่ด้านหลังของหนิงหลิงยู่ พร้อมกับใช้มือดันร่างของเธอเข้าไปในบ้าน ดวงตาก็จับจ้องอยู่ที่ฉินตงเฉี่วยราวกับเด็กที่ไปทำความผิดไว้ที่โรงเรียน และกำลังเผชิญหน้ากับผู้ปกครองที่เข้มงวดอยู่ แต่แน่นอนว่าหลิงหยุนก็แสร้งทำเป็นหวาดกลัวไปแบบนั้นเอง.. เพราะเมื่อครู่ตอนอยู่ต่อหน้าหลงเทียนเจียวนั้น หลิงหยุนยังแสดงท่าทางหยิ่งจองหองต่อหน้าเขา และยังบีบมือขวาของเขาจนแทบหักคามือจนได้รับความอับอาย แม้แต่ฉินตงเฉี่วยยังไม่สามารถหยุดเขาได้! แต่ตอนนี้ฉินตงเฉี่วยนั่งอยู่ในห้องรับแขกเพียงคนเดียว หลิงหยุนกลับทำตัวเป็นเด็ก และมองนางด้วยสายตาระแวดระวัง เมื่อเห็นหลิงหยุนซ่อนอยู่ด้านหลังหนิงหลิงยู่ และเดินตัวลีบเข้ามาอย่างระมัดระวังตัว ฉินตงเฉี่วยที่นั่งอยู่บนโซฟาถึงกับทนไม่ได้อีกต่อไป นางฉีกยิ้มออกมาก่อนจะหัวเราะจนตัวโยก ฉินตงเฉี่วยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ และหลังจากปลดปล่อยเสียงหัวเราะออกไปแล้ว ใบหน้าสวยงาม และดวงตาคู่สวยของนางก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที ในใจของนางยังนึกโกรธหลิงหยุน และโมโหที่เขาออกไปทำเรื่องให้นางต้องคอยเป็นห่วง แต่ยังกล้ามายืนจ้องหน้านางอยู่เช่นนี้ จู่ๆ ฉินตงเฉี่วยก็ลืมเรื่องที่หลิงหยุนได้สร้างความอัปยศให้กับหลิวซุ่ยเฟิงไปเมื่อครู่ “นี่พ่อคนเก่ง.. ทำไมเจ้าถึงไปซ่อนอยู่ด้านหลังหลิงยู่แบบนั้นล่ะ..? มานั่งคุยกับข้าตรงนี้สิ..!” ฉินตงเฉี่วยยกแขนเรียวงามของนางขึ้นตบลงบนโซฟา พร้อมกับตะโกนสั่งหลิงหยุนด้วยน้ำเสียงดุดันที่นางเองก็แสร้งทำเช่นเดียวกัน “น้าหญิงคะ.. พี่หลิงหยุนกลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว ท่าน..” เมื่อเห็นฉินตงเฉี่วยเตรียมที่จะดุด่าหลิงหยุน หนิงหลิงยู่ก็เริ่มกังวล และเป็นห่วงหลิงหยุนขึ้นมาทันที ใจของเธอเต้นรัว และรีบพูดปกป้องหลิงหยุนทันที ดูเหมือนว่าตอนนี้ผู้ที่กระอักกระอ่วนใจที่สุดจะเป็นหนิงหลิงยู่ เพราะฝ่ายหนึ่งก็เป็นน้าหญิง ส่วนอีกคนก็เป็นพี่ชายที่เธอรัก! “หลิงยู่.. ไปรินน้ำมาให้หลิงหยุนแก้วหนึ่งก่อน แล้วก็ไม่ต้องขอร้องแทนพี่ชายของเจ้าด้วย! หากวันนี้ข้าไม่อบรมหลิงหยุน ต่อไปเขาคงจะไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา!”ฉินตงเฉี่วยพูดแทรกหนิงหลิงยู่ขึ้นมาทันที แต่ก็ไม่ลืมสั่งให้เธอไปรินน้ำมาให้หลิงหยุน ซึ่งก็ไม่รู้ว่านี่คือการอบรม หรือการเอาอกเอาใจเขากันแน่“พี่ใหญ่.. ”หนิงหลิงยู่มองหลิงหยุนด้วยสายตากระวนกระวายใจ และเป็นห่วง เพราะเกรงว่าเขาจะพูดจา หรือทำท่าทางแปลกๆ กับฉินตงเฉี่วยจนทำให้นางโมโหขึ้นมาอีกครั้งฉินตงเฉี่วยได้กลายมาเป็นผู้ดูแลหลิงหยุน และหนิงหลิงยู่มากว่าหนึ่งเดือนแล้ว ทั้งสองคนต่างก็เป็นญาติที่ใกล้ชิดกับหนิงหลิงยู่ที่สุด เธอจึงไม่ต้องการให้ทั้งคู่ทำหน้าตาถมึงทึงใส่กันเช่นนี้“หลิงยู่.. เป็นความผิดของพี่เอง เธอไปทำธุระของเธอเถอะ พี่ใหญ่ยินยอมรับโทษจากน้าหญิง เธอไม่ต้องเป็นห่วง..”หลิงหยุนยิ้มให้หนิงหลิงยู่พร้อมกับร้องบอกเธอต่อหน้าฉินตงเฉี่วยซึ่งนั่งอยู่บนโซฟา แต่ในใจของเขากลับไม่ได้นึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เพราะฉินตงเฉี่วยสั่งให้เขานั่งลง แล้วยังจะมีบทลงโทษที่รุนแรงอะไรได้อีก!ในที่สุดหนิงหลิงยู่ก็วางใจ และยอมเดินออกไป..ฉินตงเฉี่วยมองหลิงหยุนที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยดวงตาที่สงบนิ่ง แต่กลับแอบถอนหายใจอยู่เงียบๆ!“น้าหญิง.. ท่านเก่งมากเลย! เพียงแค่ไม่กี่วันก็สามารถฝึกวิชาดาราคุ้มกายได้ถึงระดับสี่แล้ว”และผลลัพธ์ของการฝึกวิชาดาราคุ้มกายนี้ ทำให้ร่างกายของฉินตงเฉี่วยแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมสองสามเท่า และผิวพรรณที่สวยงามอยู่แล้วนั้น ตอนนี้ก็ใสราวกับผลึกแก้ว และเนียนนุ่มราวกับไหม จุดตันเถียน และเส้นลมปราณก็แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมเวลานี้ฉินตงเฉี่วยเข้าใกล้ขั้นเซียนเทียน-4 มากแล้ว และสามารถที่จะผ่านเข้าสู่ระดับกลางของขั้นเซียงเทียนได้ทุกเมื่อ“เจ้าเด็กเหลือขอ! วันนี้ยังไงเจ้าก็หนีข้าไม่พ้น!” เพียงแค่พริบตาเดียว ฉินตงเฉี่วยก็สามารถเปลี่ยนเป็นผู้ปกครองที่เข้มงวด นางเดินเข้าไปยืนอยู่ข้างกายหลิงหยุนพร้อมกับกระซิบข้างใบหูของเขาจากนั้นก็เอื้อมออกไปบิดใบหูของหลิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้นว่า “เล่าให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้ว่าหลายวันที่เจ้าไปทะเลนั้น เจ้าไปทำอะไรมาบ้าง? เจ้าต้องเล่าทุกอย่างออกมาให้หมด หากเจ้ากล้าโกหกข้าแม้แต่นิดเดียว ข้าจะดึงหูเจ้าให้ยานเลย!”เมื่อหลิงหยุนเห็นฉินตงเฉี่วยมาไม้นี้ เขาจึงไม่สามารถแสร้งทำสีหน้าสงบนิ่งได้อีก เพราะไม่เช่นนั้นหากให้หนิงหลิงยู่มาเห็นเข้า ภาพพจน์พี่ใหญ่ของเขาคงต้องเสียหายอย่างแน่นอน เขาจึงรีบร้องขอความเมตตาจากฉินตงเฉี่วย“น้าหญิง.. ข้าเจ็บ! ยกโทษให้ข้าด้วย ข้าไม่กล้าทำโกหกแน่!”