ตอนที่ 519

บทที่ 519 : พลังชีวิตกลายเป็นของเหลว! เช้าตรู่.. หลิงหยุนขับรถกลับเข้าไปในตัวเมือง และมุ่งหน้าตรงไปที่บ้านเลขที่-1 ทันที ค่ายกลหลุมพลังที่เขาสร้างไว้คงจะดูดซับเอาพลังชีวิตไว้ได้จำนวนมากมายแล้ว และเพราะพลังชีวิตที่อยู่ภายในหลุมพลังที่เขาสร้างขึ้นนั้นจะไม่มีทางรั่วไหลไปที่ใหนได้ ดังนั้นพลังชีวิตภายในบ้านเวลานี้คงจะเข้มข้นจนถึงขึ้นเกือบจะเป็นของเหลว ภายในบ้านเลขที่-1 ตอนนี้ มีเพียงตู้กู่โม่คนเดียวเท่านั้น เมื่อหลิงหยุนไปถึงก็เห็นตู้กู่โม่ฝึกฝนอยู่ และกำลังนั่งขัดสมาธิหันหน้าไปทางทิศตะวันออก และน้ำลายมังกรที่ตู้กู่โม่ดื่มเข้าไปนั้นก็ได้แสดงฤทธิ์ของมันแล้ว หลังจากที่หลิงหยุนเดินทางออกไปเกาะกลางทะเลได้เพียงแค่สองสามวัน ตู้กู่โม่ก็สามารถเข้าสู่ระดับกลางของขั้นเซียงเทียน-1 ได้อย่างง่ายดาย แต่สีหน้าของตู้กู่โม่ตอนนี้ไม่สู้ดีนัก ใบหน้าของเขาซีดเผือด และน้ำหนักก็ดูเหมือนจะลดลงไปมาก อีกทั้งยังมีไอดำจางๆอยู่เหนือศรีษะ หลิงหยุนใช้จิตหยั่งรู้สำรวจดู และเขาถึงกับต้องขมวดคิ้วเมื่อพบว่าตู้กู่โม่ได้รับบาดเจ็บภายในสาหัส “หลิงหยุน.. เจ้ากลับมาแล้วรึ?” ตู้กู่โม่เห็นรถของหลิงหยุนเคลื่อนเข้ามาจอดในลานบ้าน เขาจึงค่อยๆลุกขึ้นยืนพร้อมกับยิ้มทักทายหลิงหยุน ดวงตาคมกริบของหลิงหยุนจับจ้องอยู่ที่หว่างคิ้วดำคล้ำของตู้กู่โม่ ก่อนจะถามออกไปตรงๆ “ใครทำร้ายเจ้า?” “เฮ้อ..” ตู้กู่โม่ถอนหายใจอย่างแรงในขณะที่เดินตรงเข้าไปหาหลิงหยุนพร้อมกับส่ายหน้าไปมาเพื่อสลัดอารมณ์ที่เศร้าสร้อยหงุดหงิดออกไป ก่อนจะตอบไปว่า “อาทิตย์ที่ผ่านมานี้ บ้านของเจ้าดูเหมือนจะเป็นที่สนใจของผู้คนมากมาย เกือบจะทุกคืนจะมีแขกแวะมาเยี่ยมเยียนไม่เว้นแต่ละวัน..” “หลายคนที่ข้าเตือน ต่างก็กลับไปโดยไม่มีอะไร แต่มีอยู่สองกลุ่มที่ไม่สนใจฟังคำเตือนของข้า ก็เลยเกิดการต่อสู้กันขึ้น..” ดวงตาคู่สวยของหลิงหยุนเป็นประกายขึ้นมาทันที และรังสีสังหารก็ปรากฏขึ้นวูบหนึ่งในดวงตาของหลิงหยุนขณะที่ถามตู้กู่โม่“สองกลุ่มที่ว่านั่นเป็นใครกัน?”ตู้กู่โม่ตอบกลับไปว่า “ถ้าข้าเดาไม่ผิด.. กลุ่มหนึ่งน่าจะเป็นนินจาญี่ปุ่น คนพวกนี้กำลังภายในไม่ได้สูงส่งมาก หนึ่งในกลุ่มอยู่ที่ระดับสูงสุดของขั้นโฮ่วเทียน-9 เท่านั้น”“ส่วนอีกกลุ่มมีกันเพียงแค่สองคน แต่ทั้งคู่ล้วนอยู่ในขั้นเซียงเทียนแล้ว และวรยุทธของพวกมันก็ลึกล้ำมาก กำลังภายในก็ค่อนข้างแปลกประหลาด ข้าเดาว่าน่าจะเป็นคนของลัทธิมาร”“และอาการบาดเจ็บของข้าก็เกิดจากสองคนนี้..”ตู้กู่โม่ตอบด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว เขาต้องฝึกฝนอย่างหนักอยู่เป็นเวลานาน และในที่สุดก็สามารถเข้าสู่ระดับกลางของขั้นเซียงเทียนได้ แต่กลับถูกยอดฝึมือของลัทธิมารทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บสาหัส ช่างเป็นเรื่องที่น่าเศร้านัก!“อ่อ.. นี่พวกมันสืบพบที่อยู่ของข้าแล้วสินะ..” หลิงหยุนทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจนักพร้อมกับถามต่อว่า“แล้วเจ้าบอกเรื่องนี้กับใครบ้างหรือยัง?”ตู้กู่โม่เพียงแค่ส่ายหน้ายิ้มๆ “เจ้ายังไม่กลับมา.. จะให้ข้าบอกกับใครได้?”หลิงหยุนพยักหน้าพร้อมกับตอบไปว่า “ถ้างั้นก็ดี.. ในเมื่อพวกมันรนหาที่ตาย ก็ให้พวกมันมา ข้าจะสังหารพวกมันทุกคน!”เมื่อเห็นหลิงหยุนกลับมา ตู้กู่โม่ก็ยิ่งรู้สึกเศร้าใจมากจนแทบทนไม่ได้ เขาแอบคิดในใจว่ากำลังภายในของหลิงหยุนนั้นรุดหน้าได้อย่างรวดเร็ว จนแม้แต่เขาเองก็ดูไม่ออกว่าหลิงหยุนอยู่ในขั้นใหนแล้วกันแน่?!“ข้าจะรักษาอาการบาดเจ็บให้เจ้าก่อน..”หลิงหยุนพาตู้กู่โม่กลับเข้าไปในห้อง ให้เขานั่งขัดสมาธิลงบนเตียง และถอดเสื้อออก แต่แทนที่จะใช้วิชาเก้าเข็มปลุกชีพ ครั้งนี้หลิงหยุนกลับแนบฝ่ามือของตนเองไว้บนแผ่นหลังของตู้กู่โม่แทนอาการของตู้กู่โม่ไม่ใช่ความเจ็บป่วย แต่มันคืออาการบาดเจ็บ แน่นอนว่าหลิงหยุนจะต้องใช้เก้าเข็มปลุกชีพในการรักษาอาการบาดเจ็บภายใน แต่ในเมื่อตอนนี้เขาได้เข้าสู่ด่านสุดท้ายของขั้นปรับร่างกายแล้ว การใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างรักษาโดยตรงย่อมให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าหลิงหยุนเดินพลังลับหยิน-หยาง และพลังหยินหยางที่อัศจรรย์ก็พุ่งผ่านฝ่ามือทั้งสองข้างของเขาตรงเข้าสู่ร่างของตู้กู่โม่ทันที และกำลังเคลื่อนไปตามเส้นลมปราณของตู้กู่โม่ พลังหยินหยางของหลิงหยุนค่อยๆกลืนกิน และดูดเอาพลังปีศาจที่ปั่นป่วนในร่างกายของตู้กู่โม่เข้าไป และค่อยๆซ่อมแซมให้กลับสู่สภาพเดิมหลังจากได้รับการรักษา.. ตู้กู่โม่ก็รู้สึกขึ้นได้ทันทีว่าพลังปราณของลัทธิมารที่ปั่นป่วนอยู่ในร่างกายของเขานั้นได้หายไปเป็นปลิดทิ้ง และพลังปราณของเขาก็ได้กลับคืนสู่สภาพปกติ และสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างไม่ติดขัดเมื่อหลิงหยุนดึงฝ่ามือออกจากแผ่นหลังของตู้กู่โม่ ตู้กู่โม่จึงลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับยืดแขนยืดขาด้วยความรู้สึกสบายพร้อมกับร้องอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น