ตอนที่ 521

บทที่ 521 : คลีนิคสามัญชน! ถังเมิ่งขับรถแลนด์โรเวอร์ของหลิงหยุน ส่วนตี้เสี่ยวอู๋ขับ Mercedes หรูสีดำ และทั้งสามคนกับรถสองคันก็พุ่งออกจากบ้านเลขที่-1 ไปยังคลินิกสามัญชนทันที สำหรับรถสปอร์ตหรู Spyker C8 นั้น แม้จะเป็นที่ดึงดูดสายตาผู้คนก็จริง แต่ก็จะนำความหายนะให้บังเกิดแก่หลิงหยุนอย่างแน่นอน เขาจึงเลือกที่จะจอดมันไว้ที่บ้านแทน “พี่หยุน.. เมื่อไหร่พี่จะว่างคุยเรื่องแผนพัฒนาธุรกิจกับฉัน?” ภายในรถแลนด์โรเวอร์ ถังเมิ่งจุดบุหรี่ขึ้นดูด แล้วหันไปถามหลิงหยุนซึ่งนั่งอยู่ด้านข้าง ถังเมิ่งเป็นเด็กหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรง นอกเหนือจากคลินิกสามัญชนแล้ว หลิงหยุนยังมอบให้ถังเมิ่งเป็นผู้ดูแลธุรกิจอื่นๆอีกด้วย ถังเมิ่งเป็นคนเฉลียวฉลาด จึงไม่ยากที่หลิงหยุนจะตั้งตารอคอยอนาคตที่สวยงามได้ หลิงหยุนหันไปตอบถังเมิ่งทันที “ธุรกิจของนาย.. นายก็ไปจัดการเองสิ! ฉันบอกแล้วว่ามีกฏเพียงแค่ข้อเดียวคือห้ามขาดทุน นอกจากนั้นเป็นเรื่องของนาย!” หลิงหยุนมีปัญหามากมายพอแล้ว เขาจึงไม่ต้องการไปยุ่งเกี่ยว และเป็นกังวลในเรื่องเงิน แล้วก็ธุรกิจอะไรอีก ถังเมิ่งถึงกับอึ้งไปครู่ใหญ่ แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจและตอบกลับไปว่า “ก็ได้.. ถ้างั้นฉันไม่พูดก็ได้!” ตอนนี้รถทั้งสองคันอยู่ห่างจากสี่แยกถนนกู่เฟิงไปราวสามกิโลเมตร และกำลังจอดรถอยู่ด้านหน้าคลินิกสามัญชน ที่นี่เป็นย่านที่ค่อนข้างเจริญ รถราจึงค่อนข้างหนาแน่น.. หลิงหยุนหันไปมองคลินิกสามัญชนที่เปิดประตูแต่เช้า และด้วยกระจกที่ใสไร้สิ่งแปดเปื้อน ร่างที่คุ้นตาหลิงหยุนกำลังถือไม้ม็อบก้มๆเงยๆ ถูพื้นอย่างตั้งอกตั้งใจ ถังเมิ่งดูดบุหรี่ที่ยังคงไม่หมด ปากของเขาคาบบุหรี่ไว้พร้อมกับทำหน้าพยักเพยิดไปยังร่างที่กำลังวุ่นวายอยู่นั้นพร้อมกับพูดขึ้นว่า “พี่หยุน.. บ้านของพี่เหยาลู่ตกแต่งเสร็จและพร้อมเข้าอยู่ตั้งหลายวันแล้ว แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะอยู่ที่นี่ ตั้งแต่คลีนิคตกแต่งเสร็จเรียบร้อย พี่เหยาลู่ก็ย้ายมาอยู่ที่นี่ แล้วก็ลงมือทำความสะอาดร้านจนเอี่ยมทุกวันเพื่อรอพี่กลับมา..” แม้ถังเมิ่งจะเป็นหนุ่มเพลย์บอยเจ้าสำราญ แต่เขาก็อดที่จะประทับใจในอุปนิสัยของเหยาลู่ไม่ได้ เพื่อหลิงหยุนแล้วเธอสามารถอดทนทำงานทุกอย่าง และอดทนต่อความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเพราะเขา เธอช่างเป็นผู้หญิงที่มีหัวใจแข็งแกร่งยิ่งนัก! หลิงหยุนยิ้มด้วยความรู้สึกอบอุ่นใจพร้อมกับพยักหน้ารับรู้ เขาเปิดประตูรถเดินออกไป และค่อยๆก้าวเข้าไปในคลีนิคช้าๆ “ผมมาหาหมอครับ..” หลิงหยุนพูดขึ้น “ขอโทษค่ะ.. คลินิกของเรายัง.. ห๊ะ!” เหยาลู่กำลังจะหันกลับไปตอบว่าคลินิกยังไม่เปิดทำการ แต่ระหว่างที่หันไปนั้นเธอก็พบหลิงหยุนกำลังเดินเข้ามาพอดี จึงร้องอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น! ภายในคลินิกมีเพียงเหยาลู่คนเดียวเท่านั้น หลิงหยุนจึงรีบเดินเข้าไปหา และโอบกอดร่างของเธอที่อยู่ตรงหน้าไว้ในอ้อมแขนทันทีเคร้ง! เสียงไม้ถูพื้นตกลงกระทบกับพื้น..หลิงหยุนโอบกอดเหยาลู่ไว้แน่น และรับรู้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นแรงราวกับกลองของเธอ หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่.. หลิงหยุนจึงค่อยๆผลักร่างของเหยาลู่ออกอย่างอ่อนโยนพร้อมกับจ้องมองใบหน้าที่สวยงามนั้น จากนั้นจึงยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลเปียกอยู่ตามหน้าผากให้“ผมสั่งไม่ให้คุณทำงานยังไงล่ะ? ทำไมถึงไม่เชื่อฟัง..” หลิงหยุนตำหนิเหยาลู่ แต่เหยาหลู่กลับยิ้มอย่างมีเสน่ห์เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของถังเมิ่ง และตี้เสี่ยวอู๋เดินเข้าประตูมา เหยาลู่จึงรู้สึกเขินอาย และร่างเล็กๆบอกบางของเธอก็รีบผละออกจากอ้อมกอดของหลิงหยุนทันทีที่นี่เป็นคลินิก.. ไม่ใช่สถานที่สำหรับแสดงความรัก!หลิงหยุนหันหน้าไปมองทั้งสองหนุ่มที่เดินเข้ามาด้วยแววตาขุ่นเคือง แต่ทั้งคู่กลับไม่มีทีท่าสะทกสะท้านว่าได้ทำความผิดอะไร และยังเดินเข้าไปหาเก้าอี้นั่งด้วยท่าทางไม่รู้ไม่ชี้“วันนี้อากาศดีจังเลยว่ามั๊ย..?” ถังเมิ่งหันไปพูดกับตี้เสี่ยวอู๋พร้อมกับส่งยิ้มให้“จริงด้วย.. ดูเหมือนฤดูฝนปีนี้จะมาช้า สงสัยน่าจะเป็นปลายเดือนนี้..” ตี้เสี่ยวอู๋เองก็ให้ความร่วมมืออย่างดีหลิงหยุนเห็นแล้วแทบอยากให้ตะปูซัดกับทั้งคู่คนละหนึ่งดอกเป็นรางวัลก่อนจะพูดรอดไรฟันว่า “ทำไมพวกนายไม่ไปตายซะ..”เหยาลู่ถึงกับเขินอาย.. หลิงหยุนเองก็หัวเราะกับท่าทางของเธออย่างมีความสุขหลิงหยุนรู้ว่าน้องชายทั้งสองคนของเขานั้นตั้งใจจะหยอกล้อเขาเล่นสนุกๆเท่านั้น เขาจึงไม่ได้ถือเป็นจริงเป็นจังนัก หลิงหยุนยื่นมือออกไปจับมือเล็กๆของเหยาลู่ไว้พร้อมกับหันไปมองรอบๆคลีนิกของตนเองการรักษาของหลิงหยุนนั้น ไม่จำเป็นต้องอาศัยการฉีดยา หรือแม้แต่กินยา ดังนั้นคลินิกของเขาจึงไม่มีทั้งยาแผนปัจจุบัน หรือแม้แต่เครื่องมือทางการแพทย์เลยสักชิ้นพื้นที่ด้านล่างกว่าสองร้อยตารางเมตรของคลินิกทั้งหมดนั้นถูกแบ่งออกเป็นสามส่วนใหญ่ๆ ส่วนแรกเป็นจุดลงทะเบียน ส่วนจุดที่สองเป็นห้องที่หลิงหยุนจะใช้ในการตรวจคนไข้และส่วนที่ใหญ่ที่สุดนั้น ถูกแบ่งเป็นแถวเล็กๆ และมีเตียงเดี่ยววางอยู่ทั้งหมดสิบสองเตียง ทุกเตียงล้วนคลุมด้วยผ้าปูเตียงสีขาวสะอาดสะอ้าน แต่ละเตียงถูกกั้นไว้ด้วยผนังสูงสองเมตร และส่วนนี้ไว้ใช้สำหรับดูแลคนไข้ที่ต้องการความเป็นส่วนตัวในห้องโถงของคลินิก.. มีม้านั่งยาวกว่าสามเมตรวางอยู่ เพื่อให้คนไข้นั่งรอรับการรักษา หรือให้ครอบครัวที่มาด้วยได้นั่งรอติดกับประตูทางเข้า.. มีโต๊ะหรูหราภูมิฐาน และเก้าอี้เรียงกันอยู่อีกสามตัว เป็นที่สำหรับให้หมอได้นั่งสอบถามอาการเจ็บป่วยของคนไข้ แต่สำหรับคลินิกประชาชนของแม่เขานั้น ที่ตรงนี้กลับกลายเป็นที่ที่คนรู้จักเข้ามานั่งคุยกันเสียมากกว่าเรียบ หรู สะอาด และเป็นระเบียบเรียบร้อย หลิงหยุนสำรวจอย่างพึงพอใจ พร้อมกับลูบไล้ฝ่ามือเล็กๆของเหยาลู่เป็นรางวัล“แล้วห้องอาบน้ำล่ะ..?” หลิงหยุนถามเหยาลู่พร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์เหยาลู่หน้าแดงพร้อมกับยกมือชี้ไปที่มุม “ห้องอาบน้ำก็ยังอยู่ที่เดิม.. ตรงนั้นไง..”“เราขึ้นไปดูชั้นสองกัน!”