ตอนที่ 522

บทที่ 522 : วันวุ่นวายของหลิงหยุน! หลิงหยุนเดินโอบเอวเหยาลู่ลงบันไดมา แต่กลับพบว่าตี้เสี่ยวอู๋และถังเมิ่งต่างก็ไม่อยู่ในคลีนิกแล้ว หลิงหยุนทำหน้าตาขึงขังพร้อมกับบ่นว่า “เจ้าเด็กสองคนนี้น่าจะถูกตีให้ตายจริงๆ กล้าทิ้งคลินิกของผมไปแบบนี้..” เหยาลู่ตอบยิ้มๆ “กล้าทำพวกเขาเหรอ?!” หลิงหยุนเหลือบมองไปที่รถแลนด์โรเวอร์ที่จอดอยู่หน้าคลินิก แต่ก็ไม่เห็นทั้งคู่อยู่ในรถ เขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาถังเมิ่งทันที “นี่.. พวกนายอยากตายหรือยังไง? รีบกลับมาเดี๋ยวนี้เลย..” หลิงหยุนแอบคิดในใจว่า เจ้าเด็กสองคนที่แกล้งเขาเมื่อครู่นี้ เขายังไม่ทันได้คิดบัญชีเลย.. “ฉันจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้แล้ว..” ถังเมิ่งตอบแล้วจึงกดวางสายไป ถังเมิ่งและตี้เสี่ยวอู๋กลับมาถึงคลินิกภายในเวลาอันรวดเร็ว และหนึ่งในนั้นก็ถือถุงใบใหญ่ไว้ในมือ หลิงหยุนใช้จิตหยั่งรู้สำรวจดูก็รู้ว่าภายในถุงใบนั้นมีเงินสดหลายปึก เขาอดที่จะแปลกใจไม่ได้ ‘เบิกเงินมาทำไมตั้งมากมาย?’ ถังเมิ่งยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า “พอดีอยู่ใกล้ธนาคาร ฉันก็เลยใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์..” ทั้งสองคนไม่จำเป็นต้องให้หลิงหยุนเอ่ยปาก ทั้งคู่พากันไปธนาคารเพื่อเบิกเงินมาสดมาให้หลิงหยุนไว้ใช้จ่ายจำนวนห้าล้านหยวน.. หลิงหยุนเหลือบมองถังเมิ่งพร้อมกับหยิบเงินสดในถุงเข้าไปเก็บไว้ในแหวนพื้นพร้อมกับตอบกลับไปยิ้มๆ “พวกนายสองคนคงทำงานกันหนักมากสินะ..” “พี่หยุน.. พวกเราเพิ่งจะโอนเงินเข้าไปในบัญชีพี่อีกสองพัน พี่ได้รับข้อความแจ้งเตือนหรือยัง?” ถังเมิ่งร้องถามหลิงหยุน สองพันของถังเมิ่งนั้นหมายถึงเงินจำนวนยี่สิบล้านหยวนนั่นเอง.. หลิงหยุนหยิบโทรศัพท์ออกมาดู และพบว่ามีข้อความเข้ามาสองข้อความ ทั้งสองข้อความล้วนแจ้งว่ามีเงินโอนเข้าบัญชีของเขาสิบล้านหยวน หลิงหยุนจึงพยักหน้าให้ถังเมิ่ง วันนี้หลิงหยุนค่อนข้างยุ่งมาก เขาหันไปถามเหยาลู่ว่า “ที่คลินิกไม่มีอะไรแล้ว คุณจะไปพบท่านหมอเสี่ยวกับผมมั๊ย?” เหยาลู่ถอนหายใจเล็กน้อยพร้อมกับตอบเสียงเบา “ก็ดี.. ฉันเองก็อยากจะไปขอบคุณท่านหมอเสี่ยวด้วยตัวเองที่ช่วยชีวิตของฉันไว้ในวันนั้น..” หลิงหยุนนึกถึงเมื่อครั้งที่คนเซียงฉีทำร้ายเหยาลู่จนได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่โชคดีที่ได้ท่านหมอเสี่ยวช่วยยื้อชีวิตของเธอไว้ให้ในระหว่างที่รอคอยเขากลับมา อีกทั้งหลังจากที่หลิงหยุนได้รักษาอาการบาดเจ็บให้กับเหยาลู่แล้ว เขาก็ได้จัดแจงให้เธอไปอาศัยอยู่กับท่านหมอเสี่ยวอีกหลายวัน ท่านหมอเสี่ยวเองก็ได้ดูแลรักษาอาการให้กับเธอด้วยตัวเอง ทำให้เหยาลู่รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก “ถ้างั้นก็ไปกันเลย..!” หลังจากจัดการปิดประตูคลินิกเรียบร้อยแล้ว ทั้งสี่คนก็ขึ้นรถ และขับรถมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านในทะเลสาปจิงฉูเมื่อรถเข้าไปจอดที่หน้าประตูบ้านของท่านหมอเสี่ยว หลิงหยุนก็เห็นเขากำลังเดินเล่นอยู่ลานหน้าบ้านพอดี และดูเหมือนท่านหมอเสี่ยวจะล่วงรู้การมาถึงของหลิงหยุน จึงได้มายืนคอยอยู่ที่หน้าประตูเมื่อเห็นหลิงหยุนก้าวลงมาจากรถ ท่านหมอเสี่ยวก็ยิ้มให้พร้อมกับเอ่ยทักทายขึ้นทันที“พ่อหนุ่มน้อย.. กลับมาแล้วรึ?”“ครับท่านปู่เสี่ยว! อาวุโสดูเหมือนจะแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ”หลิงหยุนเอ่ยทักทายทันทีที่เห็นใบหน้าอมชมพูของท่านหมอเสี่ยว สีหน้า ท่าทาง และคำพูดของท่านหมอเสี่ยวบ่งบอกว่ามีความสุขอย่างมากเหยาลู่เดินตามหลิงหยุนไปพร้อมกับเอ่ยทักทายท่านหมอเสี่ยวด้วยความเคารพ “ท่านปู่..”ท่านหมอเสี่ยวโบกไม้โบกมือพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ตามสบาย.. ตามสบาย.. ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไร เข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่า”ภายในห้องนั่งเล่น.. ท่านหมอเสี่ยวนั่งเอนหลังพิงโซฟาอย่างเป็นกันเอง เขายิ้มให้หลิงหยุนกับคนอื่นๆ พร้อมกับพูดขึ้นว่า“พวกเธอสี่คนนั่งกันตามสบายเลยนะ.. ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไร”แน่นอนว่าหลิงหยุนนั้นทำตัวตามสบายอยู่แล้ว แต่ท่านหมอเสี่ยวตั้งใจบอกกับคนอื่นๆ อีกสามคนที่ยังคงยืนอยู่ถังเมิ่งและตี้เสี่ยวอู๋มีหรือจะกล้านั่งลง! ทั้งสองคนพยักหน้า แต่ก็ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับตัว บรรยากาศภายในห้องนั้นแค่หายใจทั้งคู่ยังแทบไม่กล้า..เหยาลู่เองก็ยังคงไม่กล้าที่จะนั่งอยู่ แต่หลิงหยุนกับฉุดมือเธอให้นั่งลงบนเก้าอี้ข้างตัวเขา“หนิงน้อยบอกฉันว่าเธอกลับมาถึงจิงฉูแล้ว! เด็กดื้อนั่นแทบจะไม่ยอมไปโรงเรียนตั้งแต่เมื่อวาน บอกว่าต้องรอพบเธอก่อนถึงจะยอมไป ก็เลยถูกฉันดุไป ตอนนี้ยังงอนอยู่เลย..”ท่านหมอเสี่ยวคุยเรื่องหลานสาวกับว่าที่หลานเขยในอนาคตอย่างเปิดอก ใบหน้าของเขามีแววเหนื่อยหน่ายกับความดื้อรั้นของหลานสาวตัวเองหลิงหยุนว่าควรจะพูดอะไรดี? จึงได้แต่เออออไปตามคำพูดของท่านหมอเสี่ยวพร้อมกับพูดขึ้นมาอย่างเห็นด้วย“นั่นสิ.. การโดดเรียนเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องเลย..!”ถังเมิ่งและตี้เสี่ยวอู๋ได้ฟังถึงกับแอบยิ้ม และได้แต่กลั้นหัวเราะอยู่นาน ไม่กล้าที่จะให้เสียงหัวเราะรอดออกมาจากปากตอนนี้หลิงหยุนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นดาวโดดร่มของโรงเรียนมัธยมจิงฉูเลยก็ว่าได้ เขาจึงแทบไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดประโยคเมื่อครู่ด้วยซ้ำไป..“ท่านปู่.. ผมหายไปอยู่เกาะกลางทะเลเกือบเดือน ก่อนออกเดินทางก็รีบร้อนมากจึงไม่ได้แวะมาบอกอาวุโสก่อน หวังว่าอาวุโสจะไม่ตำหนิที่ผมเสียมารยาท!”แววตาของท่านหมอเสี่ยวเป็นประกายระหว่างที่จ้องมองหลิงหยุนพร้อมกับเอ่ยออกมาว่า “หนิงเอ๋อบอกฉันเรื่องว่า.. เป็นไง.. กลายร่างสำเร็จมั๊ย?”ท่านหมอเสี่ยวพูดเพียงแค่นั้น หลิงหยุนย่อมเข้าใจดีกว่าท่านหมอเสี่ยวรู้เรื่องที่เขาพาไป๋เซียนเอ๋อไปกลายร่างแล้ว จึงไม่จำเป็นที่หลิงหยุนต้องบอกรายละเอียดอีกหลิงหยุนเองก็เป็นคนเฉลียวฉลาด เขาเพียงแค่ยิ้ม และพยักหน้า “นับว่าโชคดี..”ท่านหมอเสี่ยวยืดหลังตรงพร้อมกับพูดต่อว่า “เธอช่วยพามาให้คนแก่อย่างฉันได้เห็นเป็นบุญตาหน่อยจะได้มั๊ย!”