ตอนที่ 523

บทที่ 523 : ปัญหาของเซียนเอ๋อ! หลิงหยุนทิ้งเหยาลู่ไว้ที่บ้านเลขที่-1 และรีบขับรถไปยังอพาร์ทเมนท์เพื่อหาไป๋เซียนเอ๋อ เมื่อไปถึงหลิงหยุนก็ใช้จิตหยั่งรู้สำรวจเข้าไปภายในห้อง แต่ก็พบว่าไป๋เซียนเอ๋อไม่อยู่ในบ้าน เขาจึงได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย.. หลิงหยุนไม่ได้เป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของไป๋เซียนเอ๋อเลยแม้แต่น้อย เพราะด้วยความแข็งแกร่งของนางเวลานี้ หลิงหยุนเชื่อว่าต่อให้เป็นธิดาพรรคมารก็ยากที่จะหาไป๋เซียนเอ๋อพบได้ง่ายๆ แต่เขาเป็นห่วงเรื่องความงดงามที่เหนือมนุษย์ของไป๋เซียนเอ๋อมากกว่า หากนางออกไปเดินเล่นข้างนอก เชื่อว่าบนท้องถนนในเมืองจิงฉูตอนนี้คงต้องเกิดความโกลาหลวุ่นวายอย่างแน่นอน.. และทันใดนั้นเอง.. โทรศัพท์มือถือของหลิงหยุนก็ดังขึ้น เมื่อหยิบออกมาดูก็พบว่าเป็นสายจากหลงหวู่ หลิงหยุนแทบไม่ต้องคิดว่าเกิดอะไรขึ้น เขารู้ได้ทันทีว่าต้องเกิดเรื่องจึงรีบกดรับสาย.. น้ำเสียงของหลงหวู่เต็มไปด้วยความร้อนอกร้อนใจ “หลิงหยุนนายอยู่ที่ใหน? รีบมาเร็วเข้า! ตอนนี้ฉันกับน้องเซียนเอ๋อกำลังมีปัญหา!” “ปัญหาอะไร?!” หลิงหยุนถามพร้อมกับยิ้มขื่น “เอ่อ.. ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอก แต่ตอนนี้มีรถชนกันสองสามคัน เพราะคนขับมัวแต่หันมามองน้องเซียนเอ๋อน่ะสิ..” ปรากฏว่าสองสามวันนี้หลิงหยุนก็ยุ่งและวุ่นวายมากจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการปล่อยให้หลงหวู่เป็นผู้ดูแลไป๋เซียนเอ๋อ ด้วยนิสัยของหลงหวู่นั้น.. มีหรือที่จะยอมจับเจ่าอยู่ที่บ้านทั้งวัน เธอจึงหาเรื่องพาไป๋เซียนเอ๋อออกไปซื้อของ และเดินช้อปปิ้งนอกบ้าน สาวสวยสองคนขับรถออกไปใจกลางเมือง และเมื่อเข้าไปถึงใจกลางเมืองได้ไม่นาน ก็มีรถชนกันอยู่ข้างรถของหญิงสาวทั้งสองคนหลายคัน แทบไม่ต้องถามว่าอุบัติเหตุครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะอะไร..? สาเหตุล้วนเกิดมาจากการที่คนขับรถมัวแต่มองความงดงามของไป๋เซียนเอ๋อแบบเหลียวหลังจนกระทั่งลืมมองถนนนั่นเอง เช่นนี้แล้วจะไม่ให้เกิดอุบัติเหตุรถชนกันได้อย่างไร? ความจริงแล้ว.. เรื่องนี้ก็ไม่น่าจะเกี่ยวข้องอะไรกับสาวสวยทั้งสองคน แต่คนขับรถต่างก็พาโยนความผิดให้สองสาวอย่างน่าอาย และด้วยนิสัยของหลงหวู่มีหรือที่เธอจะยอม ทั้งสองฝ่ายจึงโต้เถียงกัน ผลปรากฏว่าปัญหากลับยิ่งใหญ่โตมากขึ้น และผู้คนก็เริ่มเข้ามามุงดูมากมาย ในที่สุดตำรวจจราจรก็มาถึง! ทางด้านไป๋เซียนเอ๋อยังคงนิ่งเงียบไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียวจนถึงตอนนี้ ความจริงแล้วนางแทบอยากใช้วิชาลวงตาพาตัวเองและหลงหวู่ออกไปจากที่เกิดเหตุให้เร็วที่สุด แต่เพราะหลิงหยุนได้เคยสั่งไว้ว่า เมื่อกลับเข้าเมืองแล้ว หากไม่ใช่นาทีแห่งความเป็นความตาย ห้ามนางใช้วรยุทธใดๆโดยเด็ดขาด ดังนั้นไป๋เซียนเอ๋อจึงทำได้เพียงแค่ยื่นอยู่ข้างหลงหวู่เงียบๆ หลิงหยุนถึงกับอึ้ง.. เขาเพิ่งจะตระหนักถึงความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงของตนเองที่ทิ้งไป๋เซียนเอ๋อไว้กับหลงหวู่ แต่เมื่อเกิดปัญหาแล้วก็ต้องแก้ไข เขาจึงสั่งให้หลงหวู่รออยู่ที่นั่น และเขาจะรีบไปถึงที่เกิดเหตุโดยเร็วที่สุด และเพียงไม่นานหลิงหยุนก็ไปถึง.. เขาพบว่าสถานที่เกิดเหตุเป็นสี่แยกใจกลางเมืองที่มีผู้คนพลุกพล่าน และรายล้อมไปด้วยตึกสูงระฟ้า ผู้คนในบริเวณนั้นต่างก็พากันหลั่งไหลเข้ามามุงดูไม่ขาดสาย การจราจรจึงเริ่มเป็นอัมพาตขึ้นมาทันที เสียงอื้ออึงของผู้คน เสียงแตรรถ และเสียงเครื่องยนต์ ดังโหวกเหวกโกลาหลไปทั่วทั้งบริเวณ “เฮ้อ.. แย่แล้วสิ!” หลิงหยุนถึงกับตกใจเมื่อได้เห็นภาพคนกำลังทะเลาะกัน เขาจอดรถอยู่ห่างจากที่เกิดเหตุไปราวห้าสิบเมตร หลังจากล็อกรถเรียบร้อยแล้ว จึงเดินเบียดฝูงชนเข้าไปตรงจุดเกิดเหตุ และด้วยความแข็งแกร่งของหลิงหยุน กำแพงมนุษย์ที่อยู่ด้านหน้าจึงไม่ใช่เรื่องลำบากยากเย็นสำหรับเขา เขาค่อยๆ เบียดร่าง และเคลียร์ทางเข้าไปหาหลงหวู่กับไป๋เซียนเอ๋อทันที “มาแล้วเหรอหลิงหยุน.. ตอนนี้จะทำยังไงดี?” เมื่อหลงหวู่เห็นหลิงหยุน เธอก็ถึงกับถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอกพร้อมกับร้องถาม แต่คำพูดของหลิงหยุนก็ทำให้หลงหวู่ถึงกับอึ้งไป.. “ไว้กลับไปผมจะคิดบัญชีกับคุณ!”หลิงหยุนยังมีธุระอีกมากมายต้องไปจัดการ แต่หลงหวู่กลับสร้างปัญหาทำให้เขายุ่งมากขึ้นไปอีก“ฉันเองก็ไม่คิดว่าจะเกิด..” หลงหวู่ได้แต่เช็ดเหงื่อที่ไหลพรากออกพร้อมกับทำเสียงหวานออดอ้อนตำรวจจราจรสองคนซึ่งอยู่ในที่เกิดเหตุก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นสองคนซึ่งเคยอยู่ในเหตุการณ์ที่ซันจิ้งขับรถชนเฉิงเม่ยเฟิงนั่นเอง ทั้งสองคนเป็นตำรวจจราจรที่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นบนท้องถนนตำรวจชายชื่อหลี่หยาง ส่วนตำรวจหญิงชื่อหวังหมิน..ช่างโชคร้ายที่หลิงหยุนจำหวังหมินได้ แต่หวังหมินกลับจำหลิงหยุนไม่ได้ เพราะเขาน้ำหนักลดลงไปกว่ายี่สิบกิโลกรัม รูปลักษณ์ภายนอกจึงดูเปลี่ยนไปมากราวกับเป็นคนละคนตำรวจจราจรคนหนึ่งยืนถัดจากชายวัยกลางคนสองคนที่กำลังยืนนิ่งฟังหวังหมินอบรมอยู่ แต่สายตาของทั้งคู่กลับเหลือบมองไป๋เซียนเอ๋อเป็นระยะๆ และดูเหมือนจะตั้งหน้าตั้งตามองให้ได้มากที่สุดความจริงแล้ว.. ไม่เพียงสองคนนี้จะต้องรับผิดชอบซ่อมแซมรถของตัวเอง แต่ยังต้องซ่อมรถให้กับหลงหวู่ด้วยไม่เพียงชายวัยกลางคนที่คอยเหลือบมองไป๋เซียนเอ๋อ แม้แต่ผู้คนที่พากันมามุงดูอยู่หนาแน่น สายตาของพวกเขาก็ล้วนจับจ้องอยู่ที่ไป๋เซียนเอ๋อเพียงคนเดียว โดยเฉพาะหนุ่มๆที่มองกันตาเป็นประกายหลิงหยุนมองสายตาหนุ่มๆเหล่านั้นพร้อมส่ายหน้า แล้วหันไปบอกหลงหวู่ว่า “กลับกันได้แล้ว!”พูดจบ.. หลิงหยุนก็เดินนำสาวสวยทั้งสองออกไปจากที่เกิดเหตุทันที และในเวลาเดียวกันนั้นเอง หนึ่งในสองคนขับรถก็ร้องตะโกนขึ้นมาว่า“พวกคุณยังไปใหนไม่ได้ทั้งนั้น! ที่พวกเราขับรถชนกันก็เพราะผู้หญิงคนนั้น ถ้าเธอไปแล้วใครจะเป็นคนจ่ายค่าเสียหายพวกนี้?”‘นี่พวกเจ้าคงยังยับเยินไม่พอสินะ..’ หลิงหยุนคิดในใจอย่างหงุดหงิด แต่ก็ขี้เกียจที่จะไปสนใจ และมุ่งหน้าเดินกลับออกไปอย่างไม่ใส่ใจหลิงหยุนไม่ต้องการใช้เวลากับเรื่องนี้นานนัก..“นี่.. พวกเราจะไปจริงๆเหรอ?” หลงหวู่ไม่คิดว่าหลิงหยุนจะเดินออกไปเฉยๆเช่นนี้ จึงได้แต่ถามออกมาอย่างกังวลใจไป๋เซียนเอ๋อยิ้มระหว่างที่เดินเกาะแขนหลิงหยุนไปโดยไม่สนใจผู้คนรอบๆเลยแม้แต่น้อย“พวกคุณยังไปใหนไม่ได้!” หวังหมินตะโกนสั่งเสียงห้วน และใบหน้าก็บูดบึ้งจริงจังหลิงหยุนหยุดพร้อมกับถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย “ทำไมพวกเราถึงยังไปใหนไม่ได้?”หวังหมินก็ยังคงเป็นหวังหมินที่ราวกับโง่มาแต่กำเนิดเช่นเคย! เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า“ฉันสอบสวนในที่เกิดเหตุทั้งหมดแล้ว อุบัติเหตุครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะหญิงสาวคนนั้น เธอต้องตามพวกเรากลับไปที่สถานีตำรวจเพื่อทำตามขั้นตอนตามกฏหมาย..”“ตามพวกคุณไปสถานีตำรวจงั้นเหรอ? ผมไม่มีเวลา..!” หลิงหยุนปฏิเสธอย่างไม่ใยดีหวังหมินถึงกับอึ้งไปทันที และดวงตาของเธอก็จับจ้องอยู่ที่หลิงหยุน พร้อมกับคิดอยู่ในใจว่าเหตุใดคนผู้นี้จึงได้พูดจายะโสหังแบบนี้?“นี่คุณคิดจะขัดขืนการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ตำรวจหรือยังไง?”