ตอนที่ 524

บทที่ 524 : ข่าวคราวของเกาเฉินเฉิน! “ขอฉันดูหน่อย..” ยังไม่ทันที่ไป๋เซียนเอ๋อจะหยิบบัตรประชาชนของตนเองมาดู หลงหวู่ก็คว้าไปเสียก่อนแล้ว.. แต่ถึงแม้หลงหวู่จะไม่คว้าไปดูเสียก่อน ไป๋เซียนเอ๋อก็ดูไม่เข้าใจอยู่ดี เพราะนางไม่สามารถอ่านหนังสือได้ หลงหวู่มองดูบัตรประชาชนสลับกับหันไปมองไป๋เซียนเอ๋อ เธอทำเช่นนี้อยู่สองสามครั้ง พร้อมกับคิดในใจว่าหลิงหยุนช่างเป็นคนที่รอบคอบมาก จากนั้นจึงยื่นบัตรประชาชนคืนให้กับไป๋เซียนเอ๋อ นี่ไม่ใช่ปัญหา ไป๋เซียนเอ๋อกลายเป็นสมาชิกในครอบครัวของหลิงหยุน และที่อยู่ในบัตรประชาชนก็ระบุไว้ชัดเจน หลิงหยุนที่กำลังครุ่นคิดถึงปัญหาเรื่องอื่นอยู่ จู่ๆก็พูดขึ้นมาว่า “หลงหวู่.. คุณพอจะคิดหาวิธีให้เซียนเอ๋อออกไปข้างนอกได้ โดยที่ไม่ต้องสวมผ้าปิดบังใบหน้าได้บ้างมั๊ย?” หลิงหวู่ยิ้มฟันขาวให้กับหลิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้นด้วยท่าทางภูมิอกภูมิใจ “นายนี่เชยชะมัด! เดี๋ยวนี้ใครเขาใช้ผ้าคลุ้มหน้าปิดบังตัวเองกันเล่า มันยังมีวิธีอื่นอีกตั้งมากมาย นายก็ไปหาซื้อแว่นกันแดดให้น้องเซียนเอ๋อใส่.. แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้ว!” ปกติดารามีชื่อเสียงเวลาออกไปเดินตามที่สาธารณะ พวกเขาก็จะสวมแว่นกันแดดเพื่อปิดบังใบหน้าไว้ป้องกันไม่ให้คนทั่วไปจำได้จะได้ไม่เกิดปัญหาตามมา หลิงหยุนไม่รู้จริงๆว่าในโลกใบนี้มีแว่นกันแดดด้วย.. และแว่นกันแดดที่หลินเมิ่งหานเคยมอบให้เขานั้น เขาก็ลืมไปนานแล้ว และจำไม่ได้ว่าเอาไปเก็บไว้ที่ใหน? หลิงหยุนได้ฟังหลงหวู่พูดแล้วถึงกับต้องยกมือขึ้นลูบหัวตัวเอง พร้อมกับร้องอุทานออกมาว่า “จริงด้วย.. ผมลืมเรื่องแว่นไปได้ยังไงกัน?” สำหรับรูปลักษณ์ภายนอกของหลิงหยุนกับไป๋เซียนเอ๋อในเวลานี้นั้น คนหนึ่งสง่างามไม่ต่างจากมังกร ส่วนอีกคนงดงามไม่ต่างจากนกเฟิงหวง (นกฟินิกซ์) หากทั้งคู่สวมแว่นกันแดดเวลาออกไปข้างนอก ก็น่าจะลดปัญหาที่จะตามมาได้อย่างมากมายเลยทีเดียว หลิงหยุนไม่รอช้า.. เขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรหาสั่งให้ถังเมิ่งหาซื้อแว่นกันแดดมาให้.. หลงหวู่เห็นเข้าจึงรีบร้องห้าม “ก็แค่แว่นกันแดด.. ฉันจะเป็นคนซื้อให้เอง..” หลงหวู่อยากจะหาซื้ออะไรบางอย่างให้กับหลิงหยุนอยู่แล้ว แต่เธอก็ยังคิดไม่ออกว่าจะซื้ออะไรให้กับเขาดี และเมื่อโอกาสมาถึง เธอจึงไม่พลาดที่จะรีบคว้าเอาไว้.. หลิงหยุนพยักหน้า.. เพราะสำหรับเขาแล้ว ใครซื้อให้ก็ไม่ต่างกัน เมื่อหลิงหยุนเหลือบมองเวลา เขาก็รีบลุกขึ้นทันทีพร้อมกับบอกหญิงสาวทั้งสองคนว่า “พวกคุณสองคนอยู่ที่บ้านล่ะ ผมต้องไปโรงเรียนแล้ว!” หลิงหยุนขาดเรียนไปนาน จึงไม่รู้ว่าที่โรงเรียนมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้าง และที่สำคัญวันนี้เขาก็ต้องไปรับเสี่ยวเม่ยหนิงที่โรงเรียนด้วย “เซียนเอ๋อ.. เจ้าต้องเก็บบัตรประชาชนไว้ให้ดีๆล่ะ ต่อไปเจ้าจำเป็นจะต้องใช้มัน..” หลังจากสั่งสองสาวเรียบร้อยแล้ว หลิงหยุนก็รีบขับรถมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนมัธยมจิงฉูทันที เขาขับรถเข้าไปจอดที่อาคารเรียนของเสี่ยวเม่ยหนิง และทันทีที่ได้ยินเสียงกริ่งพักเที่ยง เขาจึงส่งข้อความไปให้กับเธอแจ้งว่าเขารออยู่ในรถทันทีที่ได้รับข้อความจากหลิงหยุน เสี่ยวเม่ยหนิงก็เบิกบาน และมีความสุขอย่างมาก ขาเรียวยาวของเธอวิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว จนเพื่อนๆ ในห้องต่างก็พากันงุนงง และไม่เข้าใจว่าเธอตื่นเต้นอะไรหนักหนา..เสี่ยวเม่ยหนิงรีบวิ่งลงไปชั้นล่าง และเมื่อสายตาเหลือบเห็นรถแลนด์โรเวอร์ของหลิงหยุน เธอก็รีบวิ่งเข้าไป และเปิดประตูเข้าไปนั่งด้านข้างคนขับทันที“พี่หลิงหยุน.. พี่นี่ใจร้ายชะมัดเลย! กลับมาตั้งสองวันแล้ว แต่เพิ่งมารับฉันวันนี้นี่นะ!”ทันทีที่ขึ้นไปนั่งบนรถ ริมฝีปากยั่วยวนของเธอก็ระบายความไม่พอใจใส่หลิงหยุนเป็นชุดทันที“เอิ่ม.. ผมเพิ่งจะกลับมาถึงเมื่อวานนี้เอง แล้วก็ต้องกลับเข้าบ้านก่อนไม่ใช่เหรอ? นี่ผมทำอะไรผิด?”หลิงหยุนตั้งใจที่จะไม่บอกกับหนิงน้อยว่าคนที่เขาไปหาก่อนใครก็คือหลินเมิ่งหาน ไม่เช่นนั้นแม่สาวน้อยตัวแสบคนนี้คงจะโกรธ และอาละวาดจนเขาต้องมีปัญหาเพิ่มขึ้นอีกหลายเรื่องแน่ และเธอคงจะต้องตามติดเขาเป็นตังเมอย่างแน่นอน“เที่ยงนี้คุณอยากกินอะไร?” หลิงหยุนยิ้มให้สาวน้อยตัวแสบพร้อมกับถามขึ้น“อะไรก็ได้!”สำหรับเสี่ยวเม่ยหนิงแล้ว เมื่อใดที่เธอได้พบกับหลิงหยุน เธอจะตื่นเต้นจนแทบไม่สนใจเรื่องอาหารการกิน..“ถ้างั้นก็ไปหาอะไรกินข้างนอกกันดีกว่า..” หลิงหยุนเตรียมที่จะขับรถแลนด์โรเวอร์ออกไปนอกโรงเรียนหลิงหยุนต้องรีบออกจากโรงเรียนก่อนที่เพื่อนๆในห้องจะลงมาพบเข้า ถึงตอนนั้นรถของเขาคงจะถูกล้อมจนไปใหนไม่ได้แน่ แต่ขณะที่หลิงหยุนกำลังจะออกรถนั้น..“พี่หลิงหยุน.. เอ่อ..” จู่ๆเสี่ยวเม่ยหนิงก็ร้องเสียงดังขึ้นมาออกมา“อะไรอีกล่ะ?” หลิงหยุนกำลังจะเหยียบคันเร่งจึงต้องชะงัก และหันไปถาม“แล้วพี่สาวฉันล่ะ..?” เสี่ยวเม่ยหนิงหน้าแดงพร้อมกับยกมือชี้ไปทางอาคารเรียนที่อยู่ทางฝั่งตะวันออก“พี่สาวของคุณ?” หลิงหยุนถึงกับงง แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเสี่ยวเม่ยหนิงกำลังพูดถึงเหมี่ยวเสี่ยวเหมาก่อนที่หลิงหยุนจะออกเดินทางไปเกาะกลางทะเลนั้น หลิงหยุนได้พาหนิงน้อยไปที่ผาพยัคฆ์ และได้อธิบายเรื่องของเหมี่ยวเสี่ยวเหมาให้เธอเข้าใจ เพื่อเป็นการช่วยท่านหมอเสี่ยวแก้ปัญหา..ดังนั้นตลอดเวลาเกือบหนึ่งเดือนมานี้ ทั้งเหมี่ยวเสี่ยวเหมาและน้องสาวของเธอ – เสี่ยวเม่ยหนิง ก็ได้ทำความรู้จักคุ้นเคยกันมาระยะใหญ่ และตอนนี้เหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็ได้ย้ายจากโรงแรมมาอยู่กับเสี่ยวเม่ยหนิงที่บ้านท่านหมอเสี่ยวแล้ว ทั้งคู่ต่างก็ยังอยู่ในวัยสดใส อีกทั้งยังสวย และเฉลียวฉลาดอีกด้วย ทั้งคู่จึงสามารถเข้ากันได้เป็นอย่างดี“เหมี่ยวเสี่ยวเหมาน่าจะยังเรียนอยู่? ถ้ายังไงคุณโทรไปบอกเธอว่าพวกเราจะไปรออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน” หลิงหยุนตอบยิ้มๆระหว่างที่บอกเสี่ยวเม่ยหนิง หลิงหยุนก็รีบขับรถออกไปรออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน เพราะไม่ต้องการให้เพื่อนนักเรียนห้อง 6 มาพบเข้าเสี่ยวเม่ยหนิงโทรไปบอกเหมี่ยวเสี่ยวเหมา แต่หลังจากวางสายก็ตำหนิหลิงหยุนว่า “พี่หลิงหยุน.. ตู้กู่โม่ย้ายไปอยู่ที่บ้านพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? ถ้าเขาอยู่ที่นั่น แล้วฉันจะย้ายเข้าไปอยู่กับพี่ได้ยังไง?”