ตอนที่ 533

บทที่ 533 : กระตุกหนวดเสือ! หลังจากที่หลิงหยุนจัดการส่งสาวสวยทั้งสองกลับไปที่โรงเรียนแล้ว เขาจึงรีบขับรถออกจากโรงเรียนทันที ถังเมิ่งเพิ่งจะโทรเข้ามาเล่าเรื่องที่เขาทั้งตกใจแล้วก็พอใจให้หลิงหยุนฟัง มีหรือที่ได้เป็นแขกร่วมรับประทานอาหารกับคุณชายหลงเทียนเจียวแห่งตระกูลหลงที่ยิ่งใหญ่แล้วถังเมิ่งจะไม่มีความสุข! หลิงหยุนสั่งให้ถังเมิ่งไปพบเขาที่บ้านเลขที่-1 จากนั้นจึงวางสายไป และขับรถมุ่งหน้ากลับไปยังบ้านหมายเลขที่-1 ทันที เหยาลู่จัดการเก็บกวาดบ้านให้กับหลิงหยุนจนสะอาดเรียบร้อย และหลังจากรับประทานอาหารเที่ยงเรียบร้อยแล้ว เธอก็กลับไปที่คลีนิคสามัญชนพร้อมกับส่งข้อความบอกหลิงหยุน หลิงหยุนกลับไปถึงบ้านในเวลาใกล้เคียงกันกับที่ตี้เสี่ยวอู๋ และถังเมิ่งมาถึงพอดี ทั้งหมดจอดรถไว้ แล้วเดินเข้าบ้านไปพร้อมกัน “พี่หยุน.. ทำไมพี่ถึงไม่ไปด้วยตัวเองล่ะ? อาหารที่โรงแรมแชงกรีล่าอร่อยมากเลย ผู้บริหารของบริษัทปิโตรไชน่า และไชน่าโมบายล์ แล้วก็นายทหารจากเจียงหนานอีกสองนายก็มาด้วย น่าตกใจชะมัด!” ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้เข้าไปนั่งในห้องนั่งเล่นกันเรียบร้อย ถังเมิ่งก็รีบรายงานให้หลิงหยุนฟังอย่างตื่นเต้น เพราะนอกจากตระกูลหลงจะยิ่งใหญ่จนน่าตื่นตาตื่นใจแล้ว รถที่เขาขับมาอย่างน่าตื่นตาตื่นใจมากด้วยเช่นกัน! หลงเทียนเจียวไม่ได้มาเพียงคนเดียว แต่ยังมีผู้บริหารระดับสูงของบริษัทปิโตรไชน่า และไชน่าโมบายล์ติดตามมาอีกด้วย เพียงเท่านั้นก็แสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของตระกูลหลงได้แล้ว! หลิงหยุนฟังแล้วถึงกับหัวเราะเสียงดังออกมาพร้อมกับตอบไปว่า “ฉันก็ได้กินของอร่อยเหมือนกัน!” หลงเทียนเจียวทำให้ประตูบ้าน และกระถางต้นไม้ในบ้านของหลินเมิ่งหานพัง หลิงหยุนสั่งให้เขาชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดเป็นสิบเท่า.. ถังเมิ่งเกาหัวพร้อมกับพูดขึ้นมาราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ “พี่หยุน.. หลงเทียนเจียวเป็นหนี้พี่เรื่องอะไร? จู่ๆเขาก็เอาเงินมาให้ฉันยี่สิบล้านหยวน ทำไมดูมันง่ายดายแบบนี้!” ‘ยี่สิบล้าน?!’ หลิงหยุนได้แต่คิดในใจว่า เขาคิดว่าตระกูลหลงคงจะจ่ายค่ากระถางดอกไม้กับประตูบ้านเป็นเงินไม่กี่แสน แต่คิดไม่ถึงว่าจะให้เงินเขาถึงยี่สิบล้าน! หลิงหยุนได้แต่นึกเย้ยหยันอยู่ในใจเงียบๆพร้อมกับถามเสียงเบาว่า “พวกเขาเรียกร้องอะไรหรือเปล่า?” ถังเมิ่งและตี้เสี่ยวอู๋ส่ายหน้าพร้อมกัน “ไม่มี!” หลงเทียนเจียวเพียงแค่แนะนำผู้บริหารสองคนที่มากับเขา จากนั้นก็รับประทานอาหารร่วมกัน หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ หลงเทียนเจียวก็ได้มอบเช็คจำนวนยี่สิบล้านหยวนให้กับตี้เสี่ยวอู๋และถังเมิ่ง แล้วจึงแยกย้ายกันกลับไป! ถังเมิ่งหยิบเช็คจำนวนยี่สิบล้านออกมาจากกระเป๋าอย่างระมัดระวัง เขาจ้องมองดูเช็คอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นให้หลิงหยุนพร้อมกับถามขึ้นว่า “นี่พี่หยุน.. ถ้าพี่ยังไม่รีบใช้เงินก้อนนี้ เอามาให้ฉันทำธุรกิจก่อนได้มั๊ย?”เป็นอย่างที่หลิงหยุนคาดคิดไว้ ถังเมิ่งนั้นเป็นผู้ที่มีหัวด้านการค้ามากจริงๆ เขาเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ และตอนนี้เงินทุกหยวนของเขานั้นก็แทบจะใช้มันไปกับการทำธุรกิจ“ดูสิพี่หยุน.. ถังเมิ่งอ้าปากมาก็พูดแต่เรื่องเงิน..” ตี้เสี่ยวอู่มองถังเมิ่งเย้ยหยันถังเมิ่งกัดฟันกรอดพร้อมกับตอบตี้เสี่ยวอู๋ไปว่า “นายเป็นแค่หัวหน้าแก๊งอันธพาลจะไปรู้อะไร? รู้จักแต่เรื่องชกต่อยแล้วก็ฆ่าคน ฝึกมาตั้งนานยังช่วยแบ่งเบาภาระพี่หยุนไม่ได้เลย! ดูธุรกิจของฉันสิ.. ตอนนี้กำลังเริ่มออกดอกออกผลแล้ว!”ตี้เสี่ยวอู๋โต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้ “ฉันมีเงินในบัญชีตั้งสามร้อยล้าน..”ถังเมิ่งได้ฟังแล้วก็ได้แต่อ้าปากฟ้องหลิงหยุน “พี่หยุน.. พี่ดูตี้เสี่ยวอู๋สิ! เขาเอาแต่เก็บเงินไว้ในบัญชีแบบนั้น ฉันบอกให้เอามาให้ฉันกู้สักสองร้อยล้านเพื่อทำธุรกิจ เขาก็ไม่ยอม! ช่างไม่รู้จักวิธีหาเงิน?!”ถังเมิ่งค่อนข้างกระตือรือร้น.. ธุรกิจของเขาเพิ่งจะเปิดตัว แต่ถังเมิ่งก็ขยันขันแข็งที่จะขยายสาขาบริษัทเทียนตี้ของเขาให้แผ่ขยายออกไปโดยเร็วที่สุด แต่ตี้เสี่ยวอู๋กลับไม่ยอมให้เขากู้เงินและเพราะเรื่องนี้ ทั้งคู่ต่างก็ทำสงครามน้ำลายกันตลอดมา..ตี้เสี่ยวอู๋ตอบกลับไปว่า “เงินจำนวนสามร้อยล้านนี้ พี่หลงบอกว่าให้ฉันใช้สำหรับช่วยพี่หยุนเท่านั้น แม้แต่คนของแก๊งมังกรเขียวก็ไม่มีสิทธิ์ใช้เงินก้อนนี้ พี่หยุนใช้ได้คนเดียวเท่านั้น.. ยังไงฉันก็ไม่ให้นายอยู่ดี!”“เอาล่ะ.. ฉันจะตัดสินใจเอง.. เลิกทะเลาะกันหนวกหูได้แล้ว!”หลิงหยุนเห็นทั้งสองหนุ่มทะเลาะกันเรื่องเงินจึงรีบร้องห้าม หลิงหยุนไม่รับเช็คที่ถังเมิ่งยื่นมาให้ แต่กลับโบกมือและพูดขึ้นว่า“ฉันยังไม่จำเป็นต้องใช้เงินก้อนนี้! นายเอาไปทำธุรกิจก่อนได้ ส่วนเงินของตี้เสี่ยวอู๋ก็ให้เก็บไว้อย่างนั้น!”หลิงหยุนยังไม่ต้องการใช้เงินในตอนนี้ แต่อีกไม่นานเขาจะต้องใช้เงินก้อนใหญ่ในการพัฒนาขั้นของตนเอง อีกไม่นานหลิงหยุนก็จะเข้าสู่ขั้นพลังชี่แล้ว ถึงเวลานั้นเขาจะสามารถเล่นแร่แปรธาตุได้แล้วเมื่อไหร่ที่หลิงหยุนมีความรอบรู้ครบทั้งสี่ด้าน ไม่ว่าจะเป็นการเล่นแร่แปรธาตุ การสร้างวัตถุวิเศษ การปลุกเสกยันต์ และการสร้างค่ายกล แล้วเขายังต้องการอะไรมากกว่านี้หรือ?และถึงเวลานั้น.. หลิงหยุนจะต้องการวัตถุดิบมากมายนับไม่ถ้วน!การปลุกเสกยันต์ต้องใช้สมุนไพร การเล่นแร่แปรธาตุก็ต้องใช้สมุนไพรที่มีพลังชีวิต การสร้างวัตถุวิเศษต่างๆ ก็ต้องใช้โลหะหลากหลายชนิดเช่นกัน และยิ่งเรื่องการสร้างค่ายกลนั้นแทบไม่ต้องพูดถึง เพราะต้องการสมบัติล้ำค่ามากมายหลายสิ่งหลายอย่างทรัพยากรส่วนใหญ่ของประเทศนี้ล้วนอยู่ในการควบคุมดูแลของรัฐบาล ไม่สามารถนำมาใช้ได้ตามใจชอบ มีทางเดียวที่จะหามาได้นั่นก็คือการซื้อเท่านั้น!การซื้อวัตถุดิบต่างๆ จำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมหาศาล ต่อไปเงินเพียงแค่ไม่กี่ร้อยล้านหยวน หลิงหยุนก็สามารถใช้หมดในเวลาอันรวดเร็ว เขาจึงแทบไม่เห็นมันอยู่สายตาแต่ในเรื่องของการเล่นแร่แปรธาตุนั้น อาจจะง่ายขึ้นมาหน่อย! หลิงหยุนสามารถเดินทางไปที่หุบเขาเล็กๆในป่าเสินหนงเจี๋ย ที่นั่นมีสมุนไพรพลังชีวิตอยู่เต็มไปหมด และมากมายพอที่จะให้หลิงหยุนใช้ไปได้อีกนานส่วนการสร้างวัตถุวิเศษนั้นยังไม่สามารถทำได้ เพราะโลหะบางชนิดต้องหาซื้อ อีกทั้งโลหะที่จำเป็นล้วนเป็นโลหะหายากจำนวนมาก และต่อให้หลิงหยุนออกไปสำรวจและค้นหาด้วยตัวเอง ก็ยังต้องใช้เงินจำนวนมหาศาลในการค้นหา“ถังเมิ่ง.. ฉันขอย้ำกับนายอีกครั้งว่า.. ห้ามขาดทุน! เพราะอีกไม่นานฉันอาจจะต้องใช้เงินจำนวนมาก ถึงตอนนั้นนายต้องมีเงินให้กับฉัน!”