ตอนที่ 532

บทที่ 532 : ใครๆก็ชอบพี่หลิงหยุน! “หลิงหยุน.. ถ้าหลานชายมีเวลา ก็แวะไปคุยกับลุงที่บ้านด้วยนะ.. ถ้าเธอไม่ไป มีหวังป้าจางต้องตำหนิลุงแน่..” ป้าจางที่ถังเทียนห่าวพูดถึงนั้น ก็คือภรรยาของเขาเอง และเป็นแม่ของถังเมิ่งซึ่งเคยพบกับหลิงหยุนที่โรงพยาบาลมาแล้วครั้งหนึ่ง “ลุงถังไม่ต้องเป็นห่วงครับ พอดีช่วงนี้ผมยังมีธุระยุ่งอยู่ แต่ยังไงผมจะหาเวลาแวะไปเยี่ยมเยียนที่บ้านอย่างแน่นอน..” หลิงหยุนตอบพร้อมกับพยักหน้า และยิ้มให้กับถังเทียนห่าว เขามีธุระมากมายที่จะต้องไปจัดการ ถังเมิ่งเองก็บอกเรื่องนี้กับเขาหลายครั้งแล้ว เพียงแต่เขายังหาเวลาไปไม่ได้เท่านั้นเอง เสี่ยวเม่ยหนิงหันไปมองถังเทียนห่าวพร้อมกับแสร้งทำเป็นอิจฉาหลิงหยุน “ลุงถังคะ.. ลุงลำเอียงชวนแต่พี่หลิงหยุน แล้วหนูล่ะคะ..?” ถังเทียนห่าวหัวเราะเสียงดังพร้อมกับตอบไปว่า “หนิงน้อย.. เธออย่ามาแกล้งพูดให้คนแก่อย่างลุงดีใจหน่อยเลย! ที่ลุงชวนเฉพาะหลิงหยุนก็เพราะว่าเธอยุ่งอยู่กับการเรียน ถ้าลุงทำให้การเรียนของเธอเสียหาย มีหวังปู่ของเธอคงต้องตำหนิลุงแน่ ถึงตอนนั้นลุงคงจะรับไม่ไหว!” ความจริงแล้วก่อนที่หลิงหยุนกับถังเมิ่งจะมาสนิทสนมกันนั้น เสี่ยวเม่ยหนิงเองก็ไม่เคยเห็นถังเมิ่งอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย ถังเทียนห่าวเองก็อยู่ในแวดวงตำรวจ ส่วนท่านหมอเสี่ยวก็เป็นแพทย์ที่มีชื่อเสียง ทั้งคู่ต่างก็มีหน้าตาทางสังคมที่ไม่ก้าวล่วงกัน.. ตอนนี้หลิงหยุนกับถังเมิ่งนั้นสนิทสนมกันราวกับพี่น้อง และมีมิตรภาพที่ดีต่อกัน จึงเป็นไปไม่ได้ที่เสี่ยวเม่ยหนิงจะไม่ใส่ใจถังเมิ่งได้อีก เป็นเพราะหลิงหยุน.. ทำให้ความสัมพันธ์ของทุกๆฝ่ายค่อยๆแน่นแฟ้นกันมากยิ่งขึ้น ถังเทียนห่าวหันไปมองเหมี่ยวเสี่ยวเหมาพร้อมกับยิ้ม และพูดขึ้นว่า “หนิงน้อย.. หลานยังไม่แนะนำให้ลุงรู้จักเลย นี่คือ..” เสี่ยวเม่ยหนิงรีบแนะนำด้วยน้ำเสียงสดใส “จริงด้วย.. ลุงถังคะ นี่พี่สาวหนูเองค่ะชื่อเหมี่ยวเสี่ยวเหมา..” ในขณะที่เสี่ยวเม่ยหนิงแนะนำอยู่นั้น เหมี่ยวเสี่ยวเหมาก็ยิ้มทักทายถังเทียนห่าวอีกครั้ง ถังเทียนห่าวได้แต่คิดในใจว่า ที่แท้ก็เป็นหลานสาวอีกคนของท่านหมอเสี่ยวจริงๆด้วย เขาจึงรีบเอ่ยทักทายพร้อมกับยิ้มให้ “เสี่ยวเหมา.. ต่อไปถ้าลุงไปที่บ้านท่านหมอเสี่ยว ที่บ้านคงจะรื่นเริงมากทีเดียว..” “ขอบคุณค่ะลุงถัง! ยังไงลุงถังต้องไปแวะไปให้ได้นะคะ..” เหมี่ยวเสี่ยวเหมาหัวเราะสดใส หลิงหยุนเดินเข้าไปหาถังเทียนห่าว “ลุงถังครับ.. หนิงน้อยต้องเข้าเรียนบ่ายนี้ ผมขอตัวส่งเธอกลับไปที่โรงเรียนก่อนนะครับ” ถังเทียนห่าวพยักหน้า “พวกเธอรีบไปเถอะเดี๋ยวจะไม่ทันเข้าเรียน! พอดีลุงยังมีธุระต้องสะสางที่นี่ ลุงไม่ส่งนะ..” หลิงหยุนรู้ดีว่าธุระที่ถังเทียนห่าวต้องสะสางที่นี่นั้นคือเรื่องอะไร? เขาจึงเพียงแค่ยิ้ม และเดินออกไปพร้อมกับนักเรียนหญิงหน้าตาสวยงามสองคน ‘โอ้! ที่แท้เขาก็คือหลิงหยุน!’ ถังเทียนห่าวนั้นไม่ได้เรียกชื่อหลิงหยุนดังมาก แต่หลิวจินไล๋ และเจ้าหน้าที่คนอื่นๆที่อยู่ในห้องต่างก็ได้ยินอย่างชัดเจน เมื่อหลิวจินไล๋รู้ว่าที่แท้เด็กหนุ่มคนนี้ก็คือหลิงหยุน เขาจึงเข้าใจได้ทันทีว่าเพราะเหตุใดเขาจึงรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างมาก แล้วเขาก็ถึงกับหวาดกลัวจนขนหัวลุกหลิงหยุนก็คือเด็กหนุ่มที่ได้ทำลายหลัวจ้งจนตอนนี้แทบไม่เหลืออะไรเลย และเขาก็เป็นคนที่ทำให้วงราชการในเมืองจิงฉูต้องระส่ำระสายอย่างหนักเมื่อนึกถึงประสบการณ์อันเจ็บปวดของหลัวจ้งที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านหลินเจียงแล้ว หลิวจินไล๋ก็รู้สึกว่าตนนั้นช่างโชคดีอย่างมากที่วันนี้รอดพ้นจากหายนะมาได้อย่างหวุดหวิด ไม่เช่นนั้นเขาคงจะมีสภาพไม่ต่างจากจางเติงเกอที่นั่งกัดฟันกรอดอยู่ที่พื้นตอนนี้หลิวจินไล๋รู้สึกว่าเพียงแค่ขอบคุณถังเทียนห่างคงยังไม่พอ เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลเต็มหน้าผากอีกครั้ง และค่อยๆเดินไปหาถังเทียนห่าวพร้อมกับพูดเสียงเบาว่า“ผู้อำนวยการถังครับ.. ผมไม่ตั้งใจจะทำให้หลิงหยุนขุ่นเคืองใจ ผมอยากจะหาโอกาสเลี้ยงข้าวเขาเพื่อไถ่โทษสักครั้ง ไม่ทราบว่า..”ถังเทียนห่าวจ้องลึกลงไปในดวงตาของหลิวจินไล๋ และจู่ๆเขาก็ยิ้มออกมา พร้อมกับพูดขึ้นว่า “ประจบสอพลอใช้กับคนอย่างหลิงหยุนไม่ได้หรอก!”“เอาล่ะ.. บอกทุกคนว่าอย่างเพิ่งไปกินข้าว จัดการกับปัญหาที่นี่ให้เรียบร้อย และช่วยกันทำให้นักท่องเที่ยวกลับสู่ความสงบเหมือนเดิมก่อน!”ถังเทียนห่าวไม่ได้ออกไปส่งหลิงหยุนที่เพิ่งจะเดินออกจากห้องไป เพราะเขาไม่ต้องการปล่อยเรื่องในวันนี้ไว้เพียงเท่านี้………“วันนี้เป็นการกินข้าวที่สนุกที่สุดเลย!”ตอนนี้หลิงหยุน และสองสาวต่างก็เดินออกมาจากภัตตาคารจิงฉูแล้ว และกำลังเดินไปที่รถหลิงหยุนยิ้มพร้อมกับบีบจมูกเล็กๆของสาวน้อยตัวแสบแล้วหัวเราะ “เอาล่ะ.. ขึ้นรถกันได้แล้ว!”หลิงหยุนเปิดประตูรถแลนด์โรเวอร์ และร้องบอกเสี่ยวเม่ยหนิง และเหมี่ยวเสี่ยวเหมาให้ขึ้นจากรถ และในขณะที่กำลังจะขับออกไปนั้นตึง.. ตึง.. ตึง.. เสียงฝีเท้าคนกำลังวิ่งตรงมาที่รถของหลิงหยุนพนักงานเสริฟสาวสวยวิ่งถือถุงพลาสติกสีดำไว้ในมือตรงเข้าไปที่รถของหลิงหยุน เธอหยุดยืนอยู่ทางด้านคนขับพร้อมกับร้องตะโกนว่า“หลิง.. คุณชายหลิง.. ขอบคุณสำหรับทิปนะคะ แต่มันมากเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้จริงๆ”ระหว่างที่พูดเธอก็พยายามส่งถุงดำในมือคืนให้กับหลิงหยุนที่นั่งอยู่ในรถหลิงหยุนยิ้มพร้อมกับโบกไม้โบกมือและตอบไปว่า “นี่เป็นสิ่งที่คุณสมควรได้รับ.. เก็บไว้ใช้!”พนักงานเสริฟสาวสวยยังคงยื่นถุงดำคืนให้กับหลิงหยุน แต่หลิงหยุนกลับไม่ยอมรับ เธอยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดออกไปว่า“ฉันชื่อจางซินค่ะ ฉันรบกวนของเบอร์มือถือคุณได้มั๊ยคะ?”จางซินร้องถามออกไป แต่ใบหน้าก็เริ่มร้อนผ่าว..