ตอนที่ 531

บทที่ 531 : ได้เงินรวดเร็ว! และจากคำพูดของถังเทียนห่าว เจ้าหน้าที่ทุกคนต่างก็คาดเดาชะตากรรมของจางเติงเกอได้.. หลิวจินไล๋ใจเต้นแรงระหว่างที่จ้องมองถังเทียนห่าวยกถ้วยชาขึ้นจิบ.. แม้ถังเทียนห่าวยังไม่จัดการกับหลิวจินไล๋ในตอนนี้ แต่ก็ได้บันทึกเหตุการณ์ครั้งนี้ไว้ในสมองของเขาชั่วคราว หลิวจินไล๋ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผาก เขารีบหันหลังไปสั่งหัวหน้าจ้าวที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ใกล้กับประตู “นี่คุณยังจะยืนนิ่งทำอะไรอยู่อีก? ทำไมยังไม่รีบไปพาตัวจางเติงเกอมาที่นี่? ไปพาตัวเขามาเร็วเข้า!” ถังเทียนห่าวโทรศัพท์มาหาหลิวจินไล๋ และเพียงคำพูดของเขาไม่กี่คำ ทุกอย่างก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ “ครับ!” หัวหน้าจ้าวรับคำสั่ง หลังจากที่ถังเทียนห่าวปรากฏตัว หัวหน้าจ้าวก็ได้แต่ยืนกุมมือนิ่ง และจ้องมองไปทางหลิงหยุนราวกับเด็กนักเรียนที่กระทำความผิด บรรยากาศภายในห้องตอนนี้สำหรับเขาแล้ว เพียงแค่หายใจก็แทบจะไม่กล้า.. โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงที่ได้ฟังถังเทียนห่าวคุยกับเด็กสามคนในห้อง ทั้งเขาและเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกห้านาย จึงได้แต่มองหน้ากัน และต่างก็นึกหวาดกลัวและโมโหจางเติงเกออยู่ในใจ เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้น เป็นเพราะจางเติงเกอที่ไม่ดูตาม้าตาเรือ ก่อนจะลงมือทำอะไรไม่ยอมสืบให้แน่ชัดก่อนว่าชายที่เขาไม่รู้หัวนอนปลายเท้านั้นมีที่มาที่ไปอย่างไร ทำให้พวกเขาเกือบต้องมาซวยไปด้วย! แต่ก็ยังนับว่าโชคดีที่ถังเทียนห่าวไม่ได้ระเบิดอารมณ์โกรธใส่พวกเขา ไม่เช่นนั้นเขาและตำรวจอีกหลายนายคงต้องรู้สึกเสียหน้าอย่างแน่นอน “รีบไปพาตัวมาสิ!” จางเติงเกอ และตำรวจอีกห้านายจึงรีบลงไปด้านล่างเพื่อนำตัวจางเติงเกอขึ้นมาบนห้อง หัวหน้าจ้าวไปเร็วมาเร็ว.. และตอนนี้จางเติงเกอซึ่งเป็นชายร่างสูงใหญ่และอ้วนกำลังยืนขาสั่นด้วยความหวาดกลัว ความจริงแล้วจางเติงเกอนั้นกลัวจนก้าวขาไม่ออกด้วยซ้ำไป จนตำรวจหลายนายต้องช่วยกันลากตัวขึ้นมา “เข้าไปสิ!” เมื่อจางเติงเกอไปถึงหน้าประตูห้อง หัวหน้าจ้าวก็ผลักร่างของจางเติงเกอให้เดินเข้าไปในห้องดูทะเลเสาบ แม้ว่าหัวหน้าจ้าวจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับจางเติงเกอ แต่เพราะการกระทำของจางเติงเกอ ทำให้เขาเองก็เกือบจะซวยไปด้วย เขาจึงอดที่จะโมโหและไร้มารยาทกับจางเติงเกอไม่ได้ เจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนช่วยกันลากตัวจางเติงเกอเข้าไปในห้อง แต่เมื่อเข้าไปถึงจางเติงเกอกลับทรุดตัวลงกับพื้นทันที และร่างอ้วนๆก็สั่นเทิ้มไปทั้งตัว จางเติงเกอดิ้นขลุกขลักอยู่ที่พื้นครู่หนึ่ง และเมื่อลุกขึ้นมาได้ เขาก็รีบคลานเข่าเข้าไปหาถังเทียนห่าวและหลิงหยุนพร้อมกับอ้อนวอนขอร้อง..“ผู้อำนวยการถัง.. ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย! ผมยอมรับผิดทุกอย่าง ผมตาต่ำเอง ผมไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง..!”นี่เป็นครั้งที่สองที่จางเติงเกอคุกเข่าต่อหน้าหลิงหยุน เพราะก่อนที่หลิงหยุนจะจับจางเติงเกอโยนออกไปนอกหน้าต่างนั้น จางเติงเกอก็ได้คุกเข่าอ้อนวอนขอร้องเขาด้วยความหวาดกลัวไปแล้วครั้งหนึ่งถังเทียนห่าวนึกรังเกียจจางเติงเกออย่างมาก เขาเมินหน้าหนี และไม่สนใจจางเติงเกออีก ปล่อยให้หลิงหยุนเป็นคนจัดการกับจางเติงเกอด้วยตัวเองจางเติงเกอหันไปพูดกับหลิงหยุน “ฉันเป็นหมู.. เป็นหมูอ้วนอย่างที่คุณพูดจริงๆ!”จางเติงเกอไม่รีรอที่จะด่าประจานตัวเองต่อหน้าทุกคน!หลิงหยุนถึงกับหัวเราะ “ฟังนะ! ผมบอกว่าจะไม่เปลี่ยนห้องให้ และผมก็ไม่เปลี่ยน! แต่ตอนนี้ผมกินเสร็จแล้ว..”ใบหน้าที่บวมเปล่งของจางเติงเกอนั้นซีดเผือด และเศร้าสร้อย ตอนนี้เขาเพิ่งจะเข้าใจความหมายของคำว่า ‘สะดุดตอ’ ได้อย่างลึกซึ้ง เพราะนอกจากเขาจะเสียหน้า และเสียตำแหน่งแล้ว เขาก็เกือบจะเสียชีวิตอีกด้วยหลิงหยุนหันไปมองพนักงานเสริฟสาวสวยที่ยังคงยืนอยู่ในห้อง ริมฝีปากแดงของหลิงหยุนอ้าออกจนเห็นฟันขาวพร้อมกับพูดขึ้นว่า“คนสวย.. เช็คบิลครับ!”“ค่ะ!” พนักงานเสริฟสาวสวยที่กำลังตกตะลึงกับลักยิ้มแก้มซ้ายของหลิงหยุนยังคงยืนนิ่ง“ไม่ต้อง!”“ไม่ต้อง!”หลิวจินไล๋ และจางเติงเกอที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นรีบร้องตะโกนขึ้นมาพร้อมกันจางเติงเกอที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นรีบคลานเข้าไปใกล้หลิวจินไล๋พร้อมกับพูดขึ้นว่า “เป็นเพราะผมมีตาแต่แต่ไร้แววเอง กล้ารบกวนการรับประทานอาหารของคุณชายท่านนี้.. ถ้ายังไงอาหารมื้อนี้ให้ผมเป็นคนรับผิดชอบก็แล้วกันครับ..”ในเวลาเช่นนี้.. หากปล่อยให้หลิงหยุนต้องชำระค่าอาหารเอง ก็คงจะเกินไป!หลิงหยุนได้ยินจางเติงเกอพูดขึ้นมาเช่นนี้ เขาถึงกับยกมือขึ้นเกาศรีษะพร้อมกับพูดขึ้นว่า “คงไม่ดีมั๊ง? คุณต้องตกงานเพราะผมไปแล้ว ยังต้องมาจ่ายค่าอาหารให้ผมอีก!”นี่เป็นวิธีการรีดเงินของหลิงหยุนซึ่งถังเทียนห่าวเคยได้ฟังถังเมิ่งเล่าอย่างออกรสออกชาติมาก่อน แต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้เห็นกับตาตัวเอง และมันก็ดูน่าสนใจมากด้วย!คำพูดหลิงหยุนนั้นไม่ต่างจากตบหน้าจางเติงเกอ