ตอนที่ 535

บทที่ 535 : อย่าทำแบบนี้! วันนี้หลิวลี่ดูจู่โจมหลิงหยุนอย่างเปิดเผย และคำพูดก็ตรงไปตรงมา น้ำเสียงก็แสดงนัยยะบางอย่างอย่างชัดเจน หลิงหยุนไม่ใช่คนโง่.. เขาเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูด และน้ำเสียงของหลิวลี่ได้ชัดเจน หลิงหยุนดีกับหลิวลี่มากเพียงใดนั้น แม้แต่ถังเมิ่งเองยังรู้สึกว่ามากเกินไป แล้วมีหรือที่หลิวลี่จะไม่รู้สึกเช่นกัน! หลิวลี่ครุ่นคิดเรื่องนี้มานาน ตั้งแต่ครั้งแรกที่หลิงหยุนกับเธอได้พบกัน เธอก็เริ่มครุ่นคิดเรื่องนี้มาโดยตลอด แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไร.. เธอก็ไม่สามารถคิดออกว่าจะมีเหตุผลอะไรที่หลิงหยุนต้องทำดีกับเธอถึงเพียงนี้ และเหตุผลเดียวที่เธอคิดได้ก็คือ.. หลิงหยุนต้องการครอบครองตัวเธอ! แต่การที่หลิงหยุนทำดีกับเธอมากมายโดยไม่กล้าบอกเหตุผลที่แท้จริง หลิวลี่เองก็ไม่อาจตำหนิเขาได้! แล้วหลิวลี่เองล่ะพึงพอใจในตัวหลิงหยุนบ้างหรือไม่? แน่นอนว่าเธอพึงพอใจในตัวหลิงหยุนอย่างแน่นอน! และความรู้สึกที่เธอมีต่อหลิงหยุนนั้นก็ค่อนข้างชัดเจน เพราะหลิงหยุนเปรียบเหมือนเทพจากสวรรค์ที่แปลงร่างเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลามาช่วยชีวิตของเธอไว้ ตั้งแต่ความรู้สึกเช่นนี้เกิดขึ้น หลิวลี่ก็ถูกความรู้สึกเหล่านี้แผดเผาจนไม่อาจเก็บซ่อนมันไว้ได้อีก เธอจึงได้แต่ผลักสำนึกผิดชอบชั่วดีออกไป ในเมื่อเธอต้องการ.. ฉันก็จะมอบสิ่งที่เธอต้องการให้! ในเมื่อเธอไม่กล้าเอ่ยปาก.. ฉันก็จะเป็นคนเริ่มเอง! หลิวลี่รู้ดีว่ามันไม่ยุติธรรมกับสามีของเธอเลย เธอได้แต่นึกขอโทษเขาอยู่ในใจ แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ! หลิงหยุนออกเดินทางไปที่เกาะกลางทะเลเป็นเวลาเกือบเดือน ระหว่างนั้นถังเมิ่งก็มาดูแลครอบครัวของเธอไม่ขาด ยิ่งหลิงหยุนดีกับเธอและครอบครัวมากเท่าไหร่ หลิวลี่ก็ยิ่งหวาดหวั่นมากขึ้นเท่านั้น บุญคุณของหลิงหยุนที่มีต่อครอบครัวของเธอนั้น ครอบครัวของเธอไม่มีทางที่จะทดแทนได้หมด.. แต่ก็ไม่ใช่หลิวลี่เพียงคนเดียวที่คิดเช่นนี้.. วันหนึ่งเมื่ออาทิตย์ที่ผ่าน แม่สามีของหลิวลี่ก็ได้ชวนลูกชายของนางออกไปข้างนอก และได้แอบโทรหาหลิวลี่ซึ่งอยู่ที่บ้าน พร้อมกับพูดคุยกับเธออย่างเป็นจริงเป็นจัง แม่สามีของหลิวลี่ไม่ใช่คนโง่! นางไม่เพียงไม่ต่อว่าหลิวลี่ให้รู้สึกอับอาย แต่ความคิดของนางนั้นกลับล้ำลึกว่าที่หลิวลี่จะคาดคิดเสียอีก.. นางไม่ตำหนิหลิวลี่ อีกทั้งไม่ตำหนิหลิงหยุน และไม่กล่าวโทษลูกชายตัวเอง เธอบอกเพียงแค่ว่า.. ทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องของโชคชะตา! “หลิวลี่.. ฉันอาบน้ำร้อนมาก่อน พบเห็นผู้คนมาก็มากมาย เด็กหลิงหยุนคนนี้ช่างเป็นคนดีเหลือเกิน..” “พูดอย่างไม่อาย.. หากฉันอายุเท่าเธอ ก็คงจะต้องชื่นชอบเขาเหมือนกัน..” “ถ้าหลิงหยุนทำดีกับครอบครัวของเราเพราะชื่นชอบในตัวเธอ.. ฉันก็จะบอกหยุนเซียงให้ช่วยทำให้พวกเธอทั้งสองคนได้สมหวัง..”“แต่เรื่องนี้เธอคงต้องตัดสินใจเอง.. หากหลิงหยุนต้องการครอบครองเธอจริงๆ รออีกสองเดือนให้เธอคลอดลูกออกมาก่อน แล้วฉันจะให้หยุนเซียงหย่าขาดจากเธอ..”“เพราะนอกจากพู่กันเก่าๆด้ามหนึ่ง กับหนังสือขาดๆอีกเล่มแล้ว ครอบครัวหลี่ของฉันก็ไม่มีอะไรจะตอบแทนให้กับเขาได้เลย..”หลิวลี่นิ่งฟังแม่สามีของเธอที่พูดเรื่องนี้อย่างเป็นจริงเป็นจัง แต่ในใจก็อดที่จะนึกตำหนิแม่สามีไม่ได้ว่า นางช่างเป็นคนที่พูดจาตรงไปตรงมามากจนเกินไป อีกทั้งยังพูดด้วยท่าทางสงบนิ่งราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรและหลังจากที่ฟังแม่สามีพูดจนจบ.. หลิวลี่ก็ออกไปซื้อกับข้าวโดยที่ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกเลย..หลิวลี่รู้ดีว่าการที่เธอรู้สึกต่อหลิงหยุนเช่นนี้เป็นเรื่องที่ผิด แต่เธอก็ไม่อาจต้านทานไฟแห่งความรักที่กำลังแผดเผาใจได้ และก็ไม่รู้ว่าแม่สามีของเธอตั้งใจ หรือไม่ตั้งใจที่ได้พาสามีของเธอกลับไปที่บ้านเกิด ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว หลิวลี่จึงไม่ต้องการให้วันนี้สูญเปล่า..แต่ถึงอย่างไรก็ตาม.. ทุกคนต่างก็เข้าใจผิดกันหมด!เพราะหลิงหยุนไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับหลิวลี่แม้แต่น้อย เขาปฏิบัติต่อหลิวลี่ไม่ต่างจากพี่สาวคนหนึ่งเท่านั้น และที่ผ่านมาไม่ว่าจะพบเจอ และพูดคุยกับหลิวลี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ความรู้สึกของเขาก็ยังคงเหมือนเดิมความรู้สึกที่หลิงหยุนมีต่อหลิวลี่นั้นไม่ใช่ฉันชู้สาวอย่างแน่นอน อีกทั้งหลิงหยุนก็ไม่ได้ขาดแคลนผู้หญิง หญิงสาวรอบตัวเขานั้นล้วนแล้วแต่มีคุณสมบัติเพียบพร้อม ไม่มีทางที่เขาจะแย่งชิงภรรยาของหลี่หยุนเซียงมาอย่างแน่นอนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำพูด และท่าทางที่ร้อนแรงของหลิวลี่ หลิงหยุนจึงได้แต่ยิ้มบางๆ และคิดหาวิธีรับมือที่ชาญฉลาด“พี่หลิว.. พูดอะไรแบบนั้น? พวกเรานับว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน อย่าพูดล้อเล่นแบบนี้!”หลิวลี่เริ่มหายใจแรงและเร็วขึ้น ใบหน้าของเธอแดงก่ำพร้อมกับจับมือของหลิงหยุนไว้แล้วพูดว่า“คุณ.. คุณจะไม่พยุงฉันลุกขึ้นหน่อยเหรอ?”หลิงหยุนแกล้งทำเป็นโง่.. “ลุกขึ้น? พี่หลิว.. นี่คุณจะลุกไปใหน?”หลิวลี่ตอบไปว่า “จะให้ไปที่ใหนล่ะ? ก็ไปให้คุณตรวจร่างกายยังไงล่ะ?!”หลิงหยุนตอบกลับทันที “พี่หลิว.. คุณไม่ได้เป็นอะไร ทุกอย่างปกติดี ไม่จำเป็นต้องตรวจอะไร!”หลิวลี่ตอบไปว่า “คุณเป็นหมอเทวดา.. สามารถรักษาหยุนเซียงที่มีอาการโคม่าจนหายได้ แม้แต่แผลเป็นที่ศรีษะของเขาคุณก็ทำให้หายไปได้ แล้วทำไมถึงจะตรวจร่างกายให้ฉันไม่ได้?!”หลิวลี่พูดพร้อมกับใช้แขนข้างหนึ่งจับโซฟาไว้เพื่อพยุงตัวลุกขึ้น และเมื่อลุกขึ้นมาได้เธอก็ใช้มืออีกข้างจับแขนของหลิงหยุนไว้หลิงหยุนอ้ำๆอึ้งพร้อมกับรีบพูดขึ้นว่า “พี่หลิว.. ถ้างั้นตรวจตรงนี้ก็ได้..”หลิวลี่ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงกระวนกระวายใจ “ตรงนี้นั่งไม่สบาย คุณช่วยพาฉันไปนอนที่เตียงดีกว่า..”เมื่อเป็นเช่นนี้ ดูเหมือนหลิงหยุนจะเลี่ยงไม่ตรวจก็คงจะไม่ได้ เขาจึงลุกขึ้นยืนพร้อมกับกัดฟันตอบไปว่า “ได้..”หลิวลี่กอดแขนหลิงหยุนเดินเข้าไปยังห้องนอนด้วยสีหน้าเขินอาย บ้านหลังนี้เป็นบ้านสองชั้น แต่เพื่อความสะดวกหลิวลี่จึงเลือกนอนที่ห้องนอนชั้นล่าง