ตอนที่ 536

บทที่ 536 : หนี! หลิวลี่นั่งอยู่ข้างเตียง ค่อยๆใช้สองมือประคองไข่มุกราตรีไว้อย่างทะนุถนอม และระมัดระวัง ไหล่ของเธอสั่นสะท้านไปหมด และน้ำตาก็ระเบิดออกมาเป็นสาย หลิวลี่ที่เกิดมาในครอบครัวที่ยากจน การจะมีเพชรพลอยสักชิ้นย่อมเป็นเรื่องยากลำบาก ทุกวันนี้เครื่องประดับในตัวเธอก็มีเพียงแค่แหวนแต่งงานมูลค่าไม่ถึงสองร้อยหยวนเพียงแค่วงเดียวเท่านั้น แต่ตอนนี้สิ่งที่อยู่ในมือของเธอกลับเป็นไข่มุกล้ำค่าที่ไม่อาจประเมินมูลค่าได้ ในใจของเธอนั้นทั้งตกใจ และตื่นเต้นจนไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้ สายตาของหลิงหยุนที่มองหลิวลี่นั้นมีเพียงความบริสุทธิ์ใจ และไม่มีสิ่งใดซ่อนเร้นปิดบังเลยแม้แต่น้อย หลิวลี่สวมใส่เสื้อผ้าเนื้อบาง และหากหลิงหยุนต้องการจะมองทะลุเนื้อผ้าให้เห็นเนื้อหนังที่อยู่ด้านในก็ไม่ใช่เรื่องยาก อีกทั้งยังสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนอีกด้วย แต่เขาไม่คิดที่จะทำเช่นนั้น หลิวลี่แม้จะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองหลิงหยุน แต่ก็สัมผัสได้ว่าหลิงหยุนกำลังจ้องมองเธออยู่ เธอจึงรู้สึกเก้อเขิน.. หลิวลี่เริ่มจะเป็นเป็นแม่คน หน้าอกของเธอจึงใหญ่โตกว่าหญิงสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกันมาก และผิวพรรณก็มีน้ำมีนวลขึ้นมากเช่นกัน แม้ว่าหลิวลี่จะสวมชุดคลุมท้องที่มีเนื้อผ้าบางเบา แต่บรรยากาศภายในห้องกลับเริ่มร้อน.. “ฉันยังไม่อยากออกไปข้างนอก คุณนั่งเป็นเพื่อนฉันก่อนจะได้มั๊ย..?” หลิวลี่ตบมือลงข้างเตียงพร้อมกับบอกหลิงหยุนอายๆ “ได้สิ..” หลิงหยุนไม่ทีท่าทางกระอักระอ่วน หรือปฏิเสธอีก เขายิ้มพร้อมกับนั่งลงข้างหลิวลี่ทันที หลิงหยุนไม่ได้สัมผัสร่างกายของหลิวลี่เลยแม้แต่น้อย ต่อให้ห้องนี้จะไม่สว่างมากนัก แต่ก็ไม่มีปัญหาสำหรับหลิงหยุนเลยแม้แต่น้อย ตราบใดที่สำนึกผิดชอบชั่วดีของเขายังคงชัดเจน.. หลิวลี่หันไปมองหลิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้นว่า “กระเถิบเข้ามาอีกสิ.. ” หลิงหยุนมองระยะห่างระหว่างเขากับหลิวลี่ แล้วยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองพร้อมกับพูดแหย่หลิวลี่.. “ใกล้เกินไป.. ไฟจะช็อตเอาน่ะสิ!” หลิวลี่ได้ฟังคำพูดหยอกเย้าของหลิงหยุน ก็ได้แต่หัวเราะออกมาพร้อมกับถามยิ้มๆ “ไข่มุกนี่.. คุณให้ฉันจริงๆเหรอ?” หลิงหยุนพยักหน้าจริงจัง “จริงสิ.. ผมให้คุณจริงๆ!” หลิวลี่ดีใจมากจนไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ “จริงนะ.. งั้นฉันก็จะรับไว้จริงๆนะ!” หลังจากพูดไปแล้ว.. หลิวลี่ก็ค่อยๆวางไข่มุกราตรีลงข้างเตียงอย่างทะนุถนอม แล้วจึงหันกลับมามองหลิงหยุน เธอขยับตัวเข้าไปใกล้พร้อมกับเอนกายซบศรีษะลงบนไหล่ของหลิงหยุน “ฉันขออยู่แบบนี้ประเดี๋ยวนะ..” หลิวลี่ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ก็เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า..ไม่ว่าใครก็ตามที่เคยผ่านประสบการณ์เช่นเดียวกันกับหลิวลี่มา ก็จะสามารถเข้าใจความรู้สึกของเธอได้ทันทีว่า การต้องรอคอยใครสักคนเป็นเวลานานมากๆนั้น จิตใจของคนผู้นั้นจะเริ่มเหนื่อยล้า และอ่อนแรงหลิงหยุนไม่ผลักไส และได้แต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไร ปล่อยให้หลิวลี่ซบศรีษะลงบนไหล่ของเขาเช่นนั้น..ภายในห้องนอนเวลานี้มีเพียงความเงียบสงัด แม้แต่เข็มสักเล่มตกลงพื้นก็สามารถได้ยินอย่างชัดเจน จนกระทั่งผ่านไปราวสองสามนาที เสียงของหลิวลี่จึงดังขึ้น..“น้องชายมีความสามารถเก่งกาจแบบนี้ หน้าตาก็หล่อเหลา คงจะมีแฟนแล้วสินะ?”“ครับ!” หลิงหยุนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่สงบนิ่ง“เธอคงจะสวยมากสินะ!” ในใจของหลิวลี่นั้นยากที่จะอธิบายได้ จะบอกว่าอิจฉาก็ไม่ใช่ แต่น่าจะเป็นความรู้สึกใจหายเสียมากกว่า“ครับ.. แต่พี่สาวก็สวยมากเหมือนกัน..” หลิงหยุนตอบพร้อมกับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี“อย่ามาหลอกให้ฉันดีหน่อยเลย! ถ้าฉันสวยอย่างที่คุณพูดจริง ทำไมคุณถึงไม่แตะเนื้อต้องตัวฉันเลย..”“เพราะคุณคือพี่สาวของผม..” หลิวตอบยิ้มๆ“ถ้าฉันยังไม่ได้แต่งงาน คุณจะ..” หลิวลี่ถามพร้อมกับหลับตาลงไม่กล้ามองหน้าหลิงหยุน“แน่นอน!” หลิงหยุนยิ้มหลิวลี่ได้ฟังจึงรีบหันไปกระซิบข้างหูหลิงหยุน “แล้วถ้าตอนนี้ฉันหย่าแล้วล่ะ..”หลิงหยุนต้องอดทนอดกลั้นต่อแรงดึงดูดของเพศหญิงอย่างมาก.. เพราะตอนนี้หลิวลี่ที่เคยมีใบหน้าซีดเซียวร่างกายผ่ายผอมนั้น ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากหลิงหยุนเป็นอย่างดี และหลังจากที่สภาพจิตใจของเธอกลับสู่ความสงบ ความโศกเศร้าและกังวลใจต่างๆก็ได้มลายหายไป หลิวลี่ในยามนี้จึงงดงามสดใสมากยิ่งขึ้นตอนนี้หลิวลี่มีใบหน้าที่สดใส สว่าง และสวยงาม ริมฝีปากแดง ผิวพรรณก็เปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลไม่ต่างจากสาวน้อยอารมณ์ของหลิวลี่ในเวลานี้ปั่นป่วนอย่างมาก เธอโยนทุกอย่างทิ้งไว้ข้างหลัง เธอต้องการที่จะมีช่วงเวลาที่ดีกับหลิงหยุนสักครั้ง และเพียงเท่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้เธอจดจำมันไปชั่วชีวิตหลิงหยุนเป็นสุภาพพบุรุษที่ไม่หวั่นไหวเลยเช่นนั้นหรือ? ไม่เลย!หากเปลี่ยนหญิงสาวตรงหน้านี้เป็นคนอื่น หลิงหยุนคงจะไม่สนใจอะไร และจับเธอนอนลงไปบนเตียงตั้งนานแล้ว!แต่ต้องไม่ใช่กับหลิวลี่!หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อย เขาหันไปหาหลิวลี่พร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างจับไหล่ของเธอไว้ หลิงหยุนจ้องลึกลงไปในดวงตาของหลิวลี่พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง“พี่หลิว.. ความรู้สึกของคุณผมเข้าใจดี! แต่คุณมีสามีแล้ว ไม่ควรทำเช่นนี้! ต่อให้คุณไม่นึกถึงครอบครัว ก็ควรนึกถึงลูกในท้อง..”