ตอนที่ 537

บทที่ 537 : ทหาร! ฮู่ว.. ทันทีที่เลี้ยวเข้ามุมไปได้ หลิงหยุนก็ถึงกับถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆไม่ถึงยี่สิบนาที แต่หลิงหยุนกลับรู้สึกว่ามันช่างเป็นเวลาที่ลำบากยากเย็นเสียเหลือเกิน “เฮ้อ.. นี่ถ้าข้าหักห้ามใจไว้ไม่ได้ เผลอยุ่งกับเจ้าเข้าไปจะเป็นอย่างไร?” หลิงหยุนได้แต่นึกกังวลใจอยู่เงียบๆ ยังดีที่เขายังสามารถควบคุมจิตใจของตนเองเอาไว้ได้ ไม่เช่นนั้นคงยากที่จะปล่อยหลิวลี่ไป! แต่เรื่องในวันนี้หลิงหยุนก็ไม่สามารถพูดให้ใครฟังได้ เขาจึงได้แต่เก็บมันไว้เป็นความลับ! ด้านนอกหมู่บ้านนั้น ถังเมิ่งกับตี้เสี่ยวอู๋กำลังคุยกันอยู่ในรถ แต่หลิงหยุนที่อยู่ไกลออกไปก็สามารถได้ยินอย่างชัดเจน.. “นี่เสี่ยวอู๋.. นายเชื่อฉันมั๊ยว่า.. ตอนนี้สองคนนั่นคงจะกำลัง..?!” ถังเมิ่ง.. เจ้าเด็กคนนี้วันๆ ไม่คิดเรื่องอะไรดีๆเลย คิดแต่เรื่องสกปรกได้ทุกวัน! ตี้เสี่ยวอู๋ฟังแล้วจึงได้แต่ยกกำปั้นขึ้นชูพร้อมพูดกับถังเมิ่งว่า “นายเชื่อมั๊ยว่า.. ฉันสามารถต่อยนายสลบได้ภายในหมัดเดียว?!” “ฉันเชื่อ.. ฉันเชื่อว่านายทำได้ นี่อย่านะ.. อย่าเล่นแบบนี้!” ถังเมิ่งรีบยกมือปัดขึ้นพร้อมกับร้องห้าม และในเวลาเดียวกันนั้นเองเขาก็เห็นหลิงหยุนเดินออกมาพอดี “พี่หยุนมาแล้ว!” ตี้เสี่ยวอู๋รีบหันไปมอง และรีบลงมาจากรถทันที ถังเมิ่งเองก็รีบลงรถตามมาติดๆเช่นกัน ไม่นานหลิงหยุนก็เดินมาอยู่ตรงหน้าน้องชายของเขาทั้งสอง หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับใช้นิ้วจี้จุดถังเมิ่งอย่างรวดเร็ว ถังเมิ่งถึงกับหน้าซีด.. “นี่พี่หยุน.. พี่ทำอะไร!?” ถังเมิ่งไปไม่ได้รู้สึกเจ็บปวด แต่เขากำลังคันไปทั่วทั้งตัว ถังเมิ่งรู้สึกคล้ายกับมีมดเป็นล้านๆตัวรุมกัดตามร่างกายของเขาอยู่ และคล้ายกับมีกระแสไฟฟ้าช็อตอยู่ตลอดเวลา ตี้เสี่ยวอู๋ฉีกยิ้มให้กับถังเมิ่ง และกำลังยืนมองเขาอย่างมีความสุข.. หลิงหยุนปล่อยให้ถังเมิ่งคันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงถามยิ้มๆว่า “เมื่อครู่นายนินทาอะไรฉัน?” ถังเมิ่งที่กำลังคันไปทั้งตัวรีบร้องบอกหลิงหยุนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “พี่หยุน.. ฉันผิดไปแล้ว! ยกโทษให้ฉันด้วย!” หลิงหยุนไม่ได้ต้องการทำให้ถังเมิ่งต้องไม่สบายเนื้อสบายตัวอยู่นานนัก เขามองถังเมิ่งครู่หนึ่ง แล้วจึงจัดการคลายจุดให้พร้อมกับสั่งด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “พวกนายสองคนกลับไปรอฉันที่บ้านเลขที่-1 ก่อน ฉันจะไปทำธุระบางอย่าง!” หลังจากนั้น.. หลิงหยุนก็ขับรถแลนด์โรเวอร์ของเขาออกไปจากหมู่บ้านอย่างรวดเร็วหลังจากที่หลิงหยุนคลายจุดให้ถังเมิ่งแล้ว ถังเมิ่งก็หายคันทันที เขายืนมองรถแลนด์โรเวอร์ของหลิงหยุนที่แล่นออกไปด้วยความเร็วด้วยสีหน้าที่งุนงง และประหลาดใจ“ฉันเพิ่งเข้าใจวันนี้นี่เองว่าเพราะอะไรกู่เหลียนซานถึงยอมหักหลังหลัวจ้ง และพี่ชายของตัวเอง..”ตี้เสี่ยวอู๋ยิ้ม และพูดขึ้นขณะที่เดินไปยังรถของตนเอง “รู้ก็ดีแล้ว! ไม่อย่างนั้นนายอาจจะตายโดยไม่รู้ตัว!”ถังเมิ่งยกมือขึ้นเกาศรีษะ และเดินตามตี้เสี่ยวอู๋ไป เขาอดที่จะแปลกใจไม่ได้จึงได้แต่พึมพำออกมา“พี่หยุนอยู่ห่างจากพวกเราตั้งห้า-หกสิบเมตร แล้วเราสองคนก็นั่งคุยกันอยู่ในรถ พี่หยุนได้ยินที่ฉันพูดได้ยังไงกัน?!’ตี้เสี่ยวอู๋สตาร์ทรถ และหันไปมองถังเมิ่งที่กำลังปิดประตูรถ เขายิ้มพร้อมกับตอบไปว่า “อย่าว่าแต่ห้า-หกสิบเมตรเลย ไกลกว่านั้นถึงสามเท่าพี่หยุนก็ยังได้ยิน! ไปกันดีกว่า!”ถังเมิ่งได้ฟังถึงกับตกตะลึงอีกครั้ง!………..หลิงหยุนขับรถแลนด์โรเวอร์ของตนมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือของเมืองจิงฉูด้วยความเร็วชนิดที่ว่า หากถูกตำรวจจับได้ เขาคงถูกตัดแต้มจนติดลบอย่างแน่นอนและที่หลิงหยุนขับรถด้วยความเร็วขนาดนี้ก็เพื่อจะไปที่หมู่บ้านฝูฮัว.. ระหว่างที่ขับรถไปนั้นหลิงหยุนก็ได้โทรหาหลินเมิ่งหานถามว่าเธออยู่ที่บ้านหรือไม่..?หลินเมิ่งหานกำลังเดินช้อปปิ้งอยู่ในห้างสรรพสินค้าเพื่อหาซื้อของให้กับหลิงหยุนอยู่พอดี เธอจึงตอบหลิงหยุนกลับไปยิ้มๆ“ทำไม? ไม่ยุ่งแล้วเหรอถึงได้มีเวลาคิดถึงฉัน?”หลิงหยุนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย “นี่อย่ามายียวน.. ผมแค่ถามว่าตอนนี้คุณอยู่บ้านหรือเปล่า? ตอบมาเร็วเข้า!”หลินเมิ่งหานถึงกับงุนงง เพราะหลิงหยุนดูรีบร้อน เธอจึงรีบวางเสื้อผ้าที่เลือกอยู่และตอบกลับไปทันที “ฉันกำลังช้อปปิ้งอยู่ นายมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”หลิงหยุนไม่พูดอะไรมาก เขาสั่งหลินเมิ่งหานว่า “คุณรีบกลับบ้านภายในสิบนาที ผมกำลังจะถึงบ้านแล้ว!”หลินเมิ่งถามร้องถามอย่างงุนงง “ทำไมถึงได้เร่งด่วนแบบนี้ล่ะ? นี่ฉันยังต้องซื้อของอีกตั้งหลายอย่าง จะกลับไปทันภายในสิบนาทีได้ยังไงกัน?”“ตอนนี้คุณอยู่ที่ใหน? เดี๋ยวผมจะไปรับคุณเอง!”หลังจากรู้ที่อยู่ของหลินเมิ่งหานแล้ว หลิงหยุนก็ขับรถตรงไปรับเธอทันที..แม้ว่าหลิวลี่จะไม่สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ของตนเองได้ แต่เธอก็ได้ปลุกความรู้สึกต้องการภายในตัวหลิงหยุนได้สำเร็จ ตอนนี้ในสมองของหลิงหยุนนั้นมีเพียงหน้าอกที่ใหญ่โต และพื้นที่ใต้ท้องน้อยเท่านั้น..หลังจากที่หลิงหยุนหนีออกมาจากบ้านของหลิวลี่ เขาก็ไม่สามารถอดกลั้นต่อความต้องการที่ลุกโชนอยู่ภายในได้อีก เขาต้องการที่จะปลดปล่อยมันออกมา!หลิงหยุนไม่สนใจแม้แต่ไฟแดง เขาต้องรีบขับรถไปรับหลินเมิ่งหานกลับบ้านให้เร็วที่สุด และทันทีที่จอดรถเขาก็สั่งให้หลินเมิ่งหานที่กำลังถือถุงใบใหญ่อยู่ในมือขึ้นรถทันที“ขึ้นรถเร็วเข้า!”หลินเมิ่งหานสวมชุดกระโปรงสีแดง และถึงแม้จะไม่ได้ตั้งใจอวดหน้าอกที่ตั้งตรงทั้งสองข้าง แต่เรือนร่างของเธอก็ร้อนแรงมากสำหรับหลิงหยุนเวลานี้