ตอนที่ 538

บทที่ 538 : คุณมีผมอยู่ทั้งคน! อากาศในฤดูร้อนนี้ก็ช่างร้อนและอับชื้นเสียเหลือเกิน นอกจากอากาศจะร้อนแล้ว จิตใจของทั้งคู่ยังรุ่มร้อนอีกด้วย! ภายใต้แสงอาทิตย์เจิดจ้า แม้ว่าจะอยู่ท่ามกลางภูเขาที่เต็มไปด้วยแมกไม้นานาชนิด แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีลมพัดมาเลยแม้แต่น้อย มีเพียงกระแสความร้อนที่กระทบเข้าร่างของคนทั้งคู่เท่านั้น หลิงหยุนฝึกดาราคุ้มกายเข้าสู่ขั้นที่สองแล้ว แม้ว่าความร้อนจะไม่มีผลกระทบต่อเขา แต่เขาก็ไม่ชอบรรยากาศเช่นนี้ “ที่รัก.. ใช้วิชาพลังเย็นของคุณทำให้ที่นี่เย็นขึ้นหน่อยสิ..” หลิงหยุนร้องบอกในขณะที่อุ้มร่างของหลินเมิ่งหานไว้ และใช้จิตหยั่งรู้สอดส่องหาสถานที่ที่เหมาะกับการปฏิบัติภารกิจมากที่สุด แต่ตอนนี้สภาวะจิตใจของหลินเมิ่งหานก็เต็มไปด้วยความเร่าร้อน จนไม่สามารถสงบจิตใจใช้วิชาพลังเย็นที่ฝึกมาได้! “สามี.. ฉันจะใช้วิชาพลังเย็นได้ก็ต่อเมื่อจิตใจสงบเป็นสมาธิเท่านั้น แต่ตอนนี้..” หลินเมิ่งหานพยายามอยู่นานแต่ก็ไม่สามารถทำได้ จึงได้แต่ร้องบอกหลิงหยุนอายๆ ในเมื่อหลินเมิ่งหานเคยลิ้มรสสวาทที่หลิงหยุนมอบให้มาแล้ว มีหรือที่เธอจะสามารถสงบจิตใจไม่รู้สึกตื่นเต้นได้ในครั้งนี้ และยิ่งหลิงหยุนพาเธอมาปฏิบัติภารกิจในป่าเขาเช่นนี้ หลินเมิ่งหานก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นอีกหลายเท่า เสียงหัวใจของเธอเต้นแรงราวกับเสียงกลอง แขนสองข้างโอบรอบคอหลิงหยุนไว้แน่นพร้อมกับซุกตัวลงบนหน้าอกของเขา แต่เมื่อเห็นหลิงหยุนยังคงกวาดตามองไปรอบบริเวณจึงได้แต่ถามอย่างเขินอาย “นี่นายกำลังมองหาอะไร?” หลิงหยุนตอบกลับอย่างไม่รอช้า “จะให้มองหาอะไรได้ล่ะ.. ก็หาที่เหมาะๆยังไงล่ะ.. ว่าแต่ทำไมที่นี่ถึงได้มีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด!” หลังจากที่หลิงหยุนมองหาสถานที่สำหรับปฏิบัติภารกิจของเขาอยู่นาน แต่ก็ไม่พบ! เขาได้แต่นึกโกรธพ่อของหลินเมิ่งหานอยู่ในใจ เพราะหากพ่อของหลินเมิ่งหานไม่มาที่บ้าน ตอนนี้เขาคงปฏิบัติภารกิจจนเสร็จสมอารมณ์หมายไปตั้งนานแล้ว! หลินเมิ่งหานหัวเราะคิกคัก จากนั้นก็เงยหน้ามองหลิงหยุนพร้อมกับชี้ไปที่รถแลนด์โรเวอร์ และพูดขึ้นว่า “ทำไมถึงได้โง่แบบนี้นะ! ก็ตรงนั้นไงล่ะ?” หลิงหยุนมองไปที่รถพร้อมกับคิดในใจว่า.. ‘รถมีไว้ขับไม่ใช่รึ? มันใช้แทนเตียงได้ด้วยหรือนี่?’ ตอนที่หลิงหยุนเข้ามาครอบครองร่างนี้นั้น ความทรงจำเดิมเหลืออยู่เพียงแค่สามสิบ หรือสี่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น แต่ก็นับว่าเขายังมีความรู้ในโลกใบนี้ดีกว่าไป๋เซียนเอ๋อมาก.. หลินเมิ่งหานร้องบอก “ปล่อยฉันลงได้แล้ว!” หลิงหยุนวางหลินเมิ่งหานลง พร้อมกับมองเทพธิดาหลินของเขาวิ่งตรงไปที่รถ และเพียงไม่กี่วินาที เบาะที่นั่งด้านข้างคนขับก็แบนราบอย่างน่าอัศจรรย์“โอ้โห.. ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?!”หลิงหยุนมองเทพธิดาหลินด้วยความตกตะลึงพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้ด้วยความชื่นชม“นี่นายเรียนขับรถมาจากที่ใหนถึงไม่รู้ว่าเบาะปรับลงได้?” หลินเมิ่งหานถามหลิงหยุนหลิงหยุนได้แต่อึ้ง.. เพราะเขาขับเป็นอย่างเดียว!แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคุยเรื่องพวกนี้ หลิงหยุนมุดตามหลินเมิ่งหานเข้าไปในรถ และรีบปิดประตูทันทีหลิงหยุนเริ่มจูบหลินเมิ่งหานอย่างเร่าร้อน..รอบๆรถในรัศมีหนึ่งร้อยเมตรนั้นเงียบสงัด ไม่มีแม้แต่นกสักตัวที่บินผ่าน ดูเหมือนพวกมันคงจะหวาดกลัวจนไม่กล้าที่จะบินเข้าไป..แม้พื้นที่ภายในรถแลนด์โรเวอร์จะค่อนข้างกว้าง แต่ก็เล็กมากหากเทียบกับเตียงหรูหรากว้างขวางที่อยู่ในห้องนอน แต่ถึงกระนั้น.. ร่างของคนทั้งคู่ก็สามารถเบียดเสียดกอดก่ายกันไปมาด้วยความตื่นเต้นเร้าใจแบบที่ไม่อาจอธิบายได้หลังจากใช้เวลาไปกว่าหนึ่งชั่วโมง.. ในที่สุดร่างกายของหลิงหยุนก็เบาสบายไปทั่วทุกรูขุมขนในเวลานี้.. หลินเมิ่งหานอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนภายในรถ กระโปรงสีแดงของเธอถูกหลิงหยุนฉีกขาด และโยนไปไว้ที่ใหนก็ไม่รู้ ความรู้สึกของหลินเมิ่งหานนั้นก็เบาสบายไม่ต่างจากหลิงหยุนเช่นกันหลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ หลินเมิ่งหานก็อุทานขึ้นมาอย่างตกใจ “แย่แล้ว.. แล้วนี่เราจะกลับบ้านกันได้ยังไง?!”หลินเมิ่งหานเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า ชุดกระโปรงแดงของเธอนั้น ได้ถูกหลิงหยุนกระชากจนขาดหมดแล้ว!“ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไร?!” หลิงหยุนมองหลินเมิ่งหานยิ้มๆอย่างไม่เข้าใจในคำพูดของเธอหลินเมิ่งหานมองหลิงหยุนด้วยสายตาว่างเปล่าพร้อมกับตอบไปว่า “ก็นายฉีกระโปรงของฉันจนขาดหมดแล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีเสื้อผ้าใส่ แล้วจะกลับบ้านได้ยังไง?”“ไม่เห็นจะยาก.. คุณก็ใส่เสื้อผ้าของผมแทน!”หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับหยิบเสื้อเชิ้ต และกางเกงของตนเองออกมาจากแหวนพื้นที่พร้อมกับส่งให้หลินเมิ่งหานนับว่าทั้งคู่ยังโชคดี.. ที่ผ่านไปชั่วโมงกว่าแล้วยังไม่มีผู้คน หรือว่ารถราผ่านไปมาบนถนนเส้นนี้เลย ไม่เช่นนั้น.. ต่อให้ไม่เห็นภาพที่เกิดขึ้นในรถ เห็นแค่รถที่กระเพื่อมขึ้นลง ก็คงทำให้เทพธิดาหลินอับอายขายหน้าได้อย่างมากแล้วแต่หากมีคนผ่านไปผ่านมา และกล้ามอง หลิงหยุนก็คงจะใช้เข็มซัดของเขาซัดเข้าใส่ลูกตาของคนที่แอบมองอย่าแน่นอน!เมื่อเทพธิดาหลินสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว หลิงหยุนเองก็จัดการใส่เสื้อผ้าของตนเองให้เรียบร้อยเช่นกัน จากนั้นจึงลงจากรถ และเดินไปนั่งประจำที่คนขับหลิงหยุนขับรถกลับไปตามถนนเส้นเดิม เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปทางหมู่บ้านฝูฮัว แต่ขับตรงเข้าไปในเมืองแทน และหลังจากที่จัดการหาซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้กับหลินเมิ่งหานสองชุดแล้ว เขาก็ขับไปจอดในที่ห่างไกลผู้คน และให้หลินเมิ่งหานจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย