บทที่ 11 ห้องหนังสือของภวินท์

ห้องรับแขกของตระกูลโชติอภิจินดา

"จิณณ์ คุณหมายความว่ายังไง คุณช่วยคนอื่นให้มาจัดการฉันเหรอ!"

"คุณ ผมเปล่า"

"แล้วทำไมคุณไม่ตบหน้าไอ้ญาธิดานั่นเสียล่ะ ก็แค่ภวินท์? ทำไมคุณถึงกลัวเขาขนาดนั้น?!"

ทันทีที่กลับถึงบ้าน ธมนที่โกรธจัดได้ทุบทุกอย่างที่สามารถทุบได้ในบ้าน จากนั้นชี้ไปที่จิณณ์ซึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นและคำราม

ในเวลานั้นจิณณ์สูญเสียภาพลักษณ์ที่ดูเฉิดฉายต่อหน้าคนอื่น เขาก้มศีรษะลงและปล่อยให้ธมนทุบตีและว่ากล่าวเขา

จิณณ์กดเสียงของเขาและยังคงอธิบายต่อไปว่า "ที่รัก เราไม่สามารถที่จะรุกรานภวินท์ได้"

บริษัทของตระกูลโชติอภิจินดาของพวกเขาเป็นเพียงบริษัทก่อสร้างเท่านั้น พวกเขาจะแข่งขันกับอาณาจักรธุรกิจของตระกูลสถิรานนท์ได้อย่างไร นี่ไม่ใช่การตีหินด้วยไข่เหรอ?

เห็นได้ชัดว่าธมนได้รับการเอาอกเอาใจตั้งแต่เด็ก อยากได้อะไรก็ต้องได้ทุกอย่าง เคยเจอเหตุการณ์อย่างวันนี้ซะที่ไหน

แม้ว่าจะเป็นจักรพรรดิ เธอก็ไม่เกรงกลัว

เธอดูถูกจิณณ์ที่ทำท่าทางขี้ขลาดกลัว เมื่อจิณณ์พูด ธมนก็ตบหน้าเขา "ไร้ประโยชน์! ออกไปให้พ้น!"

หลังจากระบายอารมณ์ออก ธมนรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย นั่งลงและถูขมับของเธอ

ขณะนั้น เธอคิดว่าเธอไม่สามารถปล่อยญาธิดาไปได้

ทันใดนั้น เธอก็นึกถึงใครบางคน ดังนั้นเธอจึงรีบโทรหา

เพียงสองสามประโยค ทั้งสองก็บรรลุฉันท์อย่างตรงกัน

หลังจากวางสายแล้ว ธมนก็ไม่ได้อารมณ์ดีขึ้น

ญาธิดา คุณมีภวินท์หนุนหลังไม่ใช่เหรอ?

หากคุณสูญเสียต้นไม้ใหญ่อย่างภวินท์ ดูซิว่าคุณจะทำอย่างไร!

......

หลังจากกลับถึงบ้าน ญาธิดาพบว่าข้าวของของเธอถูกพ่อแม่ของเธอจัดเก็บไว้แล้ว และนำส่งกลับมาทั้งหมด