บทที่ 10 ขอบคุณนะ

ขาที่เรียวยาวของภวินท์ แต่ละย่างก้าวจึงค่อนข้างยาว ญาธิดาได้แต่วิ่งตามตลอดนทาง

ทั้งคู่เข้าไปในห้องส่วนตัวของร้านอาหาร คนในร้านเหมือนจะรู้จักภวินท์ เห็นเขามาก็รีบต้อนรับพาเข้าด้านในทันที

แล้วนั่งลงในห้องVIP และพนักงานก็เริ่มให้บริการ พร้อมเสิร์ฟอาหาร ราวกับว่าได้ถูกจัดเตรียมไว้แล้วก่อนหน้านี้ เมื่อมาถึงก็สามารถทานได้เลย

ญาธิดาถอดถอนใจในความยิ่งใหญ่ของภวินท์

ในห้องนั้นเงียบมาก แต่ภวินท์ราวกับมีงานที่ต้องสะสาง หยิบแท็บเล็ตที่พายุยื่นให้เมื่อสักครู่ดูอย่างไม่หยุด

ห้องVIPที่ใหญ่ขนาดนี้ อาหารที่เยอะขนาดนี้ มีเพียงพวกเขาสองคน ญาธิดารู้สึกว่าค่อนข้างเสียดาย

แต่เมื่อนึกถึงสถานะของภวินท์ที่สูงส่ง ความเอิกเกริกแบบนี้คงน่าจะเป็นวันปกติธรรมดา

ญาธิดายกถ้วยชาที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้น เม้มปากจิบเบา ๆ จากนั้นเงยหน้าขึ้นกล่าวกับภวินท์ว่า “เรื่องเมื่อสักครู่นี้ ขอบคุณนะ”

เสียงของเธอเบามาก กลัวจะไปรบกวนการทำงานของภวินท์

ภวินท์ราวกับไม่ได้ยิน มองดูงานในมือต่อ

ญาธิดาไม่ได้ส่งเสียงอีก แต่คำขอบคุณของเธอนี้มาจากใจ

ต้องรู้ว่า สถานการณ์เมื่อสักครู่นั้น ถึงแม้ว่าภายในจะดูเก่ง แต่ภายในนั้นกลับกลัวมาก

นอกจากกลัวธมนกับจิณณ์จะร่วมมือกันตบตีเธอแล้ว อันที่จริงเธอยังกลัวที่สุดคือ การย้อนกลับไปนึกถึงอดีต

สองปีก่อน เหมือนกับวันนี้มาก สองคนยืนด้วยกันแล้วพูดเหยียดหยามดูถูกเธอ

ชายหนุ่มคนที่เธอคิดว่ารักเธอมากที่สุด กลับยืนอยู่ข้างผู้หญิงอื่น ดุด่าว่าทุกอย่างที่ไม่ดีของเธอ

เล่าถึงวันเวลาที่อยู่กับเธอ นั้นลำบากลำบนไม่มีความสุข สุดที่จะรับได้

เมื่อนึกถึงเรื่องราวเหล่านี้ จมูกของญาธิดาก็ซี๊ดขึ้น ดวงตาก็เริ่มแดง

ความรักที่เธอเคยคิดว่าสวยงาม กลับถูกจิณณ์กับธมนทำลายลง

จู่ ๆ ญาธิดาก็ตกอยู่ในความทรงจำที่เจ็บปวด ไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าภวินท์ได้มองมาที่เธอแล้ว

หลังจากดูอยู่ครู่หนึ่ง ก็เห็นหว่างคิ้วของภวินท์ขมวดขึ้น แล้วขานเรียก“ญาธิดา”

น้ำเสียงที่เย็นเยียบทะลุถึงแก้วหูของญาธิดา เธอจึงตัวสั่นขึ้น และรีบเงยหน้ามอง สบเข้ากับดวงตาเย็นชาของภวินท์

ฉับพลันญาธิดาตระหนักได้ว่าตัวเองทำขายหน้าแล้ว จึงพลางปาดน้ำตาพลางกล่าวขึ้น “ขอโทษค่ะ ฉัน…..”ไม่ได้ตั้งใจ

“จำไว้ คุณคือภรรยาของผม ไม่จำเป็นต้องขอโทษให้กับใคร ๆ”

คำพูดของญาธิดายังไม่ทันจบ ภวินท์ก็เปล่งเสียงขัดจังหวะเธอ “และก็ไม่ต้องกลัวใครหน้าไหน”

ภวินท์สีหน้าเย็นชา มีความโกรธในน้ำเสียงของเขา

เผชิญหน้ากับภวินท์ที่เป็นเช่นนี้ ญาธิดากลับรู้สึกกลัวเล็กน้อย ได้แต่เม้มปากพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง