บทที่ 17 เธอจะให้ตัวเองสกปรกไม่ได้!

มองดูญาธิดาที่หมดสติอยู่บนเตียง น้ำเพชรเลิกคิ้วขึ้นด้วยการเยาะเย้ย และเดินออกจากห้องอย่างลำพองใจ

คราวนี้ แม้ว่าญาธิดาจะมีปีกอีก แต่เธอก็อาจจะหนีไม่พ้น แต่จะโทษใครล่ะ ใครใช้ให้เธอทำให้ลูกพี่ลูกน้องเธอไม่พอใจกันล่ะ?

เมื่อเดินผ่านทางเดิน น้ำเพชรขึ้นลิฟต์ไปที่ล็อบบี้ จากระยะไกลเธอเห็นชายอ้วนท้วมคนหนึ่งรีบเดินมาทางนี้ จนกระทั่งเดินเข้ามาใกล้ ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น ทั้งสองมองซึ่งกันและกันและแลกเปลี่ยนสายตากันโดยไม่บอกกล่าวอะไร

น้ำเพชรเดินผ่านชายคนนั้นไปก็แอบเบิกบานใจ เมื่อเป็นเช่นนี้ นางเอกถูกส่งตัวไปถึงแล้ว และพระเอกก็มาประจำที่แล้ว จากนี้ถึงคราวของเธอที่จะไปหาลูกพี่ลูกน้องเพื่อรับรางวัลบ้างแล้ว

เธออารมณ์ดีและยกมือซ้ายขึ้นมา มองดูแหวนเงินที่มือ และเดินออกไปอย่างมีความสุข โดยไม่สนใจคนสองคนที่เดินเข้ามา

"คุณภวินท์ โทรศัพท์ของคุณนายติดต่อไม่ได้ครับ"

พายุติดตามภวินท์และรายงานสถานการณ์ล่าสุดตามความจริง

ดวงตาของภวินท์จมลงเล็กน้อย แต่การแสดงออกของเขาไม่ได้ผันผวนอะไร "โทรต่อไป"

การเลื่อนตําแหน่งของ ญาธิดาเขาเป็นคนจัดการเอง และเขาก็ได้ยินพายุพูดข่าวลือเกี่ยวกับบริษัทด้วย เป็นไปได้ไหมว่าเธอไม่รับโทรศัพท์เพราะเหตุนี้

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ร่องรอยของความไม่สบายใจก็แวบเข้ามาในหัวใจของภวินท์ และเขากำลังจะออกคำสั่งให้พายุ แต่เมื่อเขาหันมา ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านไป เขากวาดตามองตามมือซ้ายที่ยกขึ้นสูงของเธอ ดวงตาของเขาก็หยุดลงทันใด

นั้นเป็นแหวนสั่งทำพิเศษเฉพาะที่เขาเลือกเอง และเขาคุ้นเคยกับมันมาก เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะจำมันผิด

ฝีก้าวของภวินท์หยุดกะทันหัน เขาหันกลับมาโดยไม่ลังเล และเอ่ยว่า "หยุดก่อน"

เมื่อน้ำเพชรได้ยินคำพูดนั้น ก็หันกลับมาด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นใบหน้าของชายผู้นั้น ก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้น "ประ......คุณภวินท์"

แม้ว่าเธอจะเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานในบริษัท แต่เธอก็รับรู้ข้อมูลของประธานบริษัทมาอย่างถี่ถ้วน ตั้งแต่อายุจนถึงความชอบ เธอท่องมันได้อย่างคล่องแคล่ว แม้ว่าเธอจะไม่เคยเห็นภวินท์ด้วยตาของตัวเอง แต่นิตยสารภาพถ่ายของเขา เธอมีเป็นคอลเลกชัน

ไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะได้เจอตัวเป็นๆ ในวันนี้!

น้ำเพชรไม่สามารถซ่อนความสุขของเธอได้ เธอหันกลับมาและพูดอย่างเขินอายเล็กน้อย "คุณภวินท์......คุณ......"

ก่อนที่จะพูดอะไร เธอก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเย็นชาของชายผู้นั้น

"แหวนในมือคุณมาจากไหน?"

น้ำเพชรเหลือบมองแหวนที่มือของเธอ ตื่นตระหนกในใจ และรีบชักมือซ้ายของเธอออกทันที พูดอย่างลังเลว่า "คือฉัน......ฉันซื้อมาเองค่ะ"

ทันทีที่เธอลืมตาขึ้น เธอก็พบกับการจ้องมองอันเยือกเย็นของภวินท์ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ดวงตาของชายผู้นี้ดูเหมือนจะสามารถมองทะลุผ่านตัวเธอได้

"อย่างนั้นเหรอ?" ภวินท์ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวด้วยแรงยับยั้งที่มองไม่เห็นทั่วร่างกายของเขา ซึ่งทำให้ผู้คนสั่นสะท้าน

น้ำเพชรก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ก้มหน้าลงแล้วพูดอย่างไม่มั่นใจ "ค่ะ......"

ภวินท์มองไปที่การแสดงออกเล็กๆ นั้นของน้ำเพชร และรู้สึกไม่สบายใจในหัวใจ เขาเคยกำชับญาธิดา ว่าไม่ให้เธอถอดแหวนออกไปง่ายๆ ตอนนี้แหวนปรากฏบนมือของคนอื่นแล้ว สามารถคิดได้เพียงสถานการณ์เดียวเท่านั้น นั่นก็คือ......ต้องเกิดอะไรขึ้นกับเธอ!

ใบหน้าของภวินท์อึมครึมขึ้น และเขาก็ถามอย่างเย็นชาว่า "ญาธิดาอยู่ที่ไหน?"

เมื่อได้ยินชื่อนี้ ใบหน้าของน้ำเพชรก็ซีดเผือด เธอเงยหน้าขึ้นทันที ส่ายหัวแล้วพูดว่า "ฉัน......ฉันไม่รู้......"

เมื่อภวินท์ได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาของเขาก็เข้มขึ้น พายุที่อยู่ด้านข้างเข้าใจสถานการณ์ และหันกลับไปทันที ในไม่ช้าก็มาพร้อมกับผู้คุ้มกันที่ดูแข็งแรงสองคน ซึ่งปิดกั้นน้ำเพชรทั้งทางซ้ายและทางขวา

น้ำเพชรเคยโดนกักกันแบบนี้ที่ไหนกัน เธอตกใจในทันที เธอมองภวินท์ด้วยความตื่นตระหนก และพูดอย่างลังเลว่า "พูด......ฉันพูด ฉันมาทานอาหารกับพี่ธิดา เธอไม่ค่อยสบาย ฉันก็เลยพาเธอไปพักที่ห้อง ห้อง 1807......"