บทที่ 21 ยังโกรธอยู่เหรอคะ?

หลังจากเคี่ยวนานกว่าสองชั่วโมง ซุปซี่โครงหมูแสนอร่อยก็ออกมาจากหม้อ ญาธิดาใส่ซุปลงในถังเก็บความร้อนและวางแผนที่จะออกจากบ้าน

ก่อนออกไป เธอมองตัวเองในกระจกและเกิดลังเลเล็กน้อย

ถ้าเธอปรากฏตัวในบริษัทแบบนี้ เพื่อนร่วมงานหลายคนคงจำเธอได้แน่ๆ ถ้าเธอเดินเข้าๆ ออกๆ จากห้องทำงานของท่านประธาน เกรงว่าคงจะดึงดูดความสนใจจากหลายๆ คนได้

หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว เธอก็เปลี่ยนเป็นชุดกีฬาและสวมหมวกและหน้ากากอย่างแน่นหนา จากนั้นจึงออกไปที่อาคารบริษัท

ครั้งก่อนที่ภวินท์มาส่งเธอ พาเธอผ่านทางเดินพิเศษของประธาน คราวนี้เธอตรงไปที่ลิฟต์พิเศษและตรงไปยังชั้นที่ห้องทำงานของประธานตั้งอยู่

เมื่อเธอออกจากลิฟต์ ญาธิดาปลื้มใจกับความฉลาดของตัวเอง แต่ใครจะรู้เมื่อเธอเดินออกมายังไม่ทันไร ก็ถูกคนดึงไว้ก่อน

"คุณเป็นใครคะ? คุณรู้รึเปล่าว่าที่นี่คือที่ไหน? มาส่งอาหารจะเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะ!"

ผู้หญิงในชุดเครื่องแบบเลขานุการยืนอยู่หน้าญาธิดาด้วยใบหน้าที่สวยงาม แต่คิ้วที่ยกขึ้นของเธอค่อนข้างเฉียบแหลมและหยิ่งผยองอย่างไม่ค่อยรับแขก

ญาธิดาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และก่อนที่เธอจะพูดอะไร เธอได้ยินผู้หญิงคนนั้นพูดว่า "อาหารของใครคะ? คุณวางมันลง และออกไปได้เลยค่ะ!"

ส่งอาหาร?

ญาธิดามองลงไปที่เสื้อผ้าบนร่างกายของเธอ จากนั้นมองไปที่ถุงอาหารกลางวันที่เธอถืออยู่ ก็พูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อเห็นว่าญาธิดาไม่ตอบ ใบหน้าของหญิงสาวก็ดูไม่พอใจมากขึ้น "คุณไม่เข้าใจภาษาคนเหรอ? ให้คุณออกไป นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาได้!"

สายตาของญาธิดาจ้องไปที่บัตรพนักงานบนหน้าอกของเธอ และเธออ่านชื่อของเธอทีละคำ "นีราภาท่าทางการบริการของคุณดูจะ......"

"การบริการ? คนส่งอาหารอย่างคุณต้องการการบริการแบบไหนจากฉันเหรอคะ?"

นีราภากลอกตาและยื่นมือออกไปหยิบกล่องอาหารกลางวันในมือของญาธิดา "เอาอาหารมาให้ฉัน แล้วคุณก็รีบออกไปได้แล้ว! "

ญาธิดารีบผลักถอยหลังไปครึ่งก้าว และเมื่อเธออยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จู่ๆ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างๆ เธอ

"อืม ทำตามข้อเสนอของกลุ่ม A แล้วนำแผนทั้งหมดมาให้ผมภายในสามวัน"

ญาธิดามองตามเสียงและเห็นคนสองสามคนที่นำโดยภวินท์เดินมาตรงหน้า

ขณะที่ภวินท์หันมามอง เมื่อสายตาของเขากวาดไปที่ญาธิดา สายตาของเขาหยุดไปชั่วขณะ แล้วก็ไม่ได้มองไปทางอื่นอีก

ทันทีที่นีราภาเห็นภวินท์ ดวงตาของเธอเป็นประกาย เธอรีบไปข้างหน้าเพื่อทักทายเขา "คุณภวินท์ ฉันได้ส่งข้อมูลที่คุณขอไปที่ห้องทำงานแล้วนะคะ"

"อืม"

ภวินท์ตอบเบาๆ และเดินผ่านเธอไป ก่อนจะมองไปที่ญาธิดา

ญาธิดาสวมหมวกและหน้ากาก คลุมร่างของเธอไว้แน่นหนา โดยมีเพียง 2 ตาที่โผล่ออกมา เมื่อถูกเขาจ้องมองมา เธอรู้สึกว่าแผ่นหลังของเธอเริ่มมีเหงื่อออก

นีราภาสังเกตเห็นการจ้องมองของภวินท์ เหลือบไปที่ญาธิดา และอธิบายอย่างรวดเร็วว่า "คุณภวินท์ ฉันไม่รู้ว่าคนส่งอาหารมาจากไหน พยายามจะเข้าไปข้างในให้ได้ แผนกต้อนรับข้างล่างคงเพิกเฉยและแอบปล่อยให้เธอขึ้นมา ฉันพยายามขับไล่เธอไปแล้ว......"

"ไม่ต้อง" ภวินท์พูด "ให้เธอเข้ามา"

"คะ?" นีราภาประหลาดใจ คิดว่าเธอคงได้ยินผิด

"ผมบอกให้เธอเข้ามา"

ภวินท์ทิ้งคำพูดเหล่านี้ด้วยเสียงเรียบๆ และเดินตรงไปที่ห้องทำงาน

นีราภาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และเมื่อภวินท์เดินจากไป เธอหันไปมองญาธิดา และพูดอย่างโกรธเคืองว่า "ทำไมคุณไม่บอกว่าคุณนำมาส่งให้คุณภวินท์? เข้าไปเถอะค่ะ!"

ญาธิดาไม่พูดอะไร มือของเธอจับถุงอาหารกลางวันแน่น และเธอก็รีบก้มศีรษะลงและมุ่งหน้าไปยังห้องทำงาน

ภวินท์ต้องจำเธอได้ ด้วยชุดของเธอ เธอสามารถซ่อนตัวจากคนอื่นได้ แต่เธอจะซ่อนตัวจากเขาได้อย่างไร?

เธอเข้าไปในห้องทำงานอย่างระมัดระวัง ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้น เธอได้ยินคำสั่งของชายคนนั้นว่า "ปิดประตู"

"อ่อ" ญาธิดาหันศีรษะเพื่อปิดประตู ถอดหน้ากากออก และหัวใจของเธอก็เต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"คุณมาที่นี่ทำไม?"