บทที่ 22 ขอโทษนะครับที่ผมมาสาย

ขณะที่ญาธิดากำลังจ้องมองชายคนนั้นอยู่ในภวังค์ เขาก็เงยหน้าขึ้นมา และครู่หนึ่ง ทั้งสองก็มองหน้ากัน

ญาธิดากำลังเบนสายตาออกไป แต่ใครจะรู้ว่าผู้ชายคนนั้นยกมุมริมฝีปากและยิ้มให้เธอ

ดวงตาคู่นั้นยิ้มที่ดูเหมือนจะมองเห็นก้นบึ้ง ทำให้ไม่สามารถปฏิเสธการเต้นของหัวใจได้

ญาธิดากระตุกมุมริมฝีปากของเธอ ยิ้มอย่างสุภาพ จากนั้นหันกลับมามองปากกา รู้สึกเสียดายเล็กน้อย

ในเมื่อขายไปแล้ว เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเลือกอย่างอื่น

หลังจากเดินไปรอบๆ ร้านแล้ว ญาธิดาก็ไม่เห็นของขวัญที่เหมาะสมอีก ตอนที่เธอกำลังจะออกไป ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงจากด้านหลัง "เดี๋ยวก่อนครับคุณ"

ทันทีที่เธอหันหลังกลับ เธอเห็นชายบนรถเข็นไฟฟ้ากำลังเข้ามาใกล้

ญาธิดาถามเบาๆ ว่า "มีอะไรรึเปล่าคะ?"

ชายบนรถเข็นยกริมฝีปากขึ้น "ผมได้ยินจากเจ้าของร้านเมื่อกี้ว่าคุณชอบปากกาด้ามนี้?"

ญาธิดาก้มศีรษะลงและเห็นปากกาสีเงินในมือของเขา ดวงตาของเธอเป็นประกาย "ค่ะ แต่ว่ามันมีเจ้าของแล้ว ไม่เป็นไรค่ะ"

ชายที่นั่งวีลแชร์ยกริมฝีปาก นัยน์ตาเป็นประกาย "ผมยังไม่ได้จ่ายเงิน ถ้าคุณชอบจริงๆ ผมให้คุณก็ได้ครับ"

"จริงเหรอคะ?" ญาธิดามองเขาอย่างซาบซึ้ง "คุณให้ฉันจริงๆ เหรอคะ?"

ชายคนนั้นพยักหน้า "สุภาพบุรุษไม่คืนคำครับ และผมแค่ชอบสะสมเท่านั้น ถ้าคุณต้องการมากกว่า ผมให้คุณได้ครับ"

"งั้นขอบคุณคุณมากนะคะ!"

ญาธิดาหยิบปากกาจากเขาและขอบคุณเขาหลายครั้งก่อนที่จะไปที่เคาน์เตอร์จ่ายเงินอย่างตื่นเต้น

หลังจากห่อของขวัญแล้ว ญาธิดาก็หันกลับมาอีกครั้ง และพบว่าชายคนนั้นไม่อยู่แล้ว

แต่ว่าไม่ว่ายังไง เป็นเรื่องดีที่เธอสามารถซื้อของขวัญที่ถูกใจให้พ่อของเธอได้!

เธอออกจากร้านของโบราณอย่างมีความสุข แต่ไม่ได้สังเกตว่าชายที่นั่งรถเข็นนั้น นั่งริมหน้าต่างจ้องมองเธอในร้านกาแฟที่อยู่ไม่ไกล

ในขณะนี้ มีเพียงความเฉยเมยบนใบหน้าของชายคนนั้น

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ถามว่า "ผู้หญิงคนนั้นที่แต่งงานกับภวินท์ใช่ไหม?"

ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้าและตอบว่า "ครับ เป็นเธอ ญาธิดา"

--

กลับจากห้างสรรพสินค้ามาถึงบ้านก็ใกล้ค่ำแล้ว ญาธิดารีบกลับไปที่ห้องนอน เขียนจดหมายด้วยลายมืออวยพรดร.ยติภัทร ห่อของขวัญ และวางแผนจะออกจากบ้าน

"ป้าจันทร์คะ คืนนี้ฉันจะไปทานข้าวนอกบ้านนะคะ ไม่ต้องทำอาหารเพื่อฉัน"

"ทานข้าวนอกบ้าน?" ป้าจันทร์ออกมาจากครัวแล้วเช็ดมือด้วยผ้ากันเปื้อน "ทำไมไม่ทานข้าวที่บ้านล่ะคะ?"

ญาธิดายิ้มให้เธอ "วันนี้เป็นวันเกิดพ่อของฉันน่ะค่ะ เรานัดทานอาหารเย็นด้วยกันค่ะ"

เมื่อป้าจันทร์ได้ยินถ้อยคำนั้น ก็รีบถามทันทีว่า "คุณชายไปกับคุณรึเปล่าคะ?"

ญาธิดาที่ถูกถามคำถามนี้ก็เงียบไป หลังจากชะงักอยู่ครู่หนึ่ง เธอพูดเบาๆ ว่า "เขาไม่มีเวลา ฉันไปคนเดียวได้ค่ะ"

เมื่อป้าจันทร์ได้ยินอย่างนั้น ก็อึกอักแต่ก็ไม่พูดอะไรอีก

ญาธิดาออกไปพร้อมกับของขวัญ และไปที่ที่อยู่โรงแรมที่คุณหญิงปภาวีส่งให้เธอ

ทันทีที่เธอออกไป ภวินท์ก็กลับมาหลังจากนั้นไม่นาน พอเขาเข้าไปในบ้าน ก็ตรงไปยังห้องทำงานบนชั้น 2 ทันที เมื่อเขาเดินถึงบันได เขารู้สึกว่าบ้านเงียบกว่าปกติ

เธอ......ไม่อยู่บ้านเหรอ?