บทที่ 25 รังแกคนของผม

หลังจากถูกผู้หญิงเหล่านั้นเกลี้ยกล่อมให้ดื่มไวน์อยู่สองสามแก้ว ญาธิดาก็รู้สึกได้เพียงว่าท้องของเธอร้อน เมื่อเห็นไวน์ที่ดาวมอบให้ เธอจึงยื่นมือออกไปแล้วผลักออก "ฉันไม่ดื่มแล้ว!"

ถ้าเธอดื่มอีก กลัวว่าตัวเองจะหมดสติ

ดาววางแก้วลงบนโต๊ะอย่างหนัก "คุณบอกว่าคุณจะไม่ดื่มมันเหรอ? คุณคิดว่าคุณเป็นใคร?"

ปรินที่อยู่ข้างๆ กำลังดูความสนุกอยู่ตอนนี้ แต่พอดูตอนนี้แล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดเกลี้ยกล่อม "ดาว พอได้แล้ว ถึงยังไงเธอก็คือคนที่คุณภวินท์พามานะ"

ดาวพ่นลมอย่างเย็นชา "เธอนับประสาอะไร! ใครไม่รู้บ้างว่าภวินท์มีเพียงนิวราในใจเท่านั้น!"

เมื่อได้ยินคำว่า "นิวรา" ศีรษะของญาธิดาก็สั่น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแอลกอฮอล์หรือเปล่า เธอถึงได้รู้สึกติดขัดในใจเล็กน้อย

"ไวน์แก้วนี้ ไม่ว่าคุณจะต้องการหรือไม่ก็ตาม คุณต้องดื่มมันซะ!"

ดาวพูดและหยิบแก้วขึ้นมาเติมให้เต็ม กำลังจะบังคับให้ญาธิดาดื่มต่อ แต่เมื่อเงยศีรษะขึ้น การเคลื่อนไหวของเธอก็หยุดกะทันหัน

ภวินท์ออกมาจากห้องเล็กๆ นั้น และเดินตรงไปทางนี้

เสียงเพลงในห้องดังเกินไป และเขาไม่ได้ยินสิ่งที่ดาวพูด แต่เมื่อเขาเข้ามาใกล้ พบว่าญาธิดาก้มศีรษะอยู่และดวงตาของเธอก็แดง

เมื่อเหลือบมองไปยังกลุ่มคนที่อยู่ข้างๆ เธอ จากนั้นมองดูแก้วไวน์ในมือของดาว ภวินท์ก็พอเดาออกแล้ว

เขาก้าวไปข้างหน้า เอื้อมมือออกไปแล้วดึงญาธิดาขึ้นจากโซฟา ดึงเธอมาด้านข้าง และถามอย่างเคร่งขรึมว่า "ใครรังแกคุณ?"

เมื่อคนอื่นๆ เห็นท่าทางที่จริงจังของภวินท์ พวกเขาต่างรู้สึกผิดและไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

ญาธิดาส่ายหัวและนิ่งเงียบ

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเย็นขึ้นอย่างกะทันหัน ปรินที่อยู่ข้างๆ ก็นั่งไม่ติดเก้าอี้แล้ว ได้หัวเราะและพูดว่า "คุณภวินท์ ดูที่คุณพูดเข้า รังแกอะไรกัน ทุกคนก็แค่ต้องการเป็นเพื่อนกับเธอ และดื่มไวน์ไม่กี่แก้วเท่านั้น......"

ภวินท์เงยหน้าขึ้น ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็อึมขรึม "ผมไม่ได้ถามคุณ!"

ในเวลานั้น รอบข้างก็เงียบลงกว่าเดิม

ผู้ชายและผู้หญิงส่วนใหญ่ที่นี่ล้วนเป็นทายาทข้าราชการและเศรษฐีที่ร่ำรวย ครอบครัวล้วนมีอำนาจ แต่ต่อหน้าภวินท์ พวกเขายังคงพูดเพิ่มมาอีกคำหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าญาธิดาเงียบและปฏิเสธที่จะพูด ภวินท์ก็เอื้อมมือออกไปกอดเธอไว้ในอ้อมแขน แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "ไป ผมจะพาคุณกลับ"

เมื่อเห็นว่าภวินท์กำลังจะพาเธอออกไป ปรินก็เกลี้ยกล่อมเขาอย่างรวดเร็ว "คุณภวินท์ ไม่เห็นต้องขนาดนั้นเลย ทุกคนก็เป็นเพื่อนกันหมด เป็นแค่การเข้าใจผิดกัน จะรังแกเธอได้อย่างไร?"

ภวินท์หยุดฝีเท้าชั่วครู่หนึ่ง หันศีรษะไปชำเลืองมองพวกเขา และสุดท้ายก็จ้องไปที่ดาว เมื่อถูกเขามองมา ดาวก็ก้มศีรษะลงเล็กน้อยอย่างกลัวๆ

"รังแกคนของผม ขอให้มีแค่ครั้งเดียว ครั้งหน้าอย่าว่าผมไม่เตือน!"

ภวินท์ปล่อยคำพูดเหล่านี้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะพาญาธิดาออกจากห้องทันที

ญาธิดาดื่มไวน์ไปหลายแก้ว และท้องของเธอก็ร้อนผ่าว แต่เมื่อได้ยินภวินท์พูดเช่นนี้ ร่างกายของเธอก็ลุกเป็นไฟด้วยเหตุผลบางอย่าง

เมื่อเดินออกจากห้อง ผ่านทางเดิน ใบหน้าของภวินท์ยังคงมืดมน เขาปล่อยญาธิดา และเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่ามีอารมณ์เล็กน้อย

ญาธิดาเร่งฝีเท้าของเธอและพยายามตามเขาให้ทัน แต่ใครจะรู้ว่าจุดศูนย์ถ่วงของเธอไม่เสถียร และเธอก็สะดุดตรงมาที่เขา

ภวินท์ขมวดคิ้ว ยื่นมือออกเพื่อพยุงเธอ และถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ทำไมคุณถูกรังแกแล้วไม่บอกผม?"

ญาธิดาพูดเบาๆ "ฉัน......ฉันกลัวว่ามันจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจของคุณ"

"ญาธิดา" ภวินท์จ้องที่เธออย่างจริงจังและกล่าวว่า "ไม่ว่าจะยังไง คุณจะปล่อยให้คนอื่นมาเอาเปรียบคุณไม่ได้ แม้ว่าคุณจะถูกรังแก คุณก็ต้องรู้จักวิธีรับมือ รู้ไหม?"

ญาธิดากัดริมฝีปาก ให้กำลังใจตัวเอง และพยักหน้า "เข้าใจแล้วค่ะ"

ตั้งแต่เด็กจนโต นิสัยของเธอดูขี้ขลาดเกินไป แม้ว่าจิณณ์จะนอกใจและไปกับธมน เธอก็ไม่กล้าตอบโต้ ตอนนี้เธอแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก แต่ดูเหมือนจะไม่เพียงพอ......

ภวินท์ก้มศีรษะลงและมองไปที่ผู้หญิงที่แก้มแดงจากการดื่ม เขาไม่สามารถพูดคำประณามออกมาได้ เมื่อเห็นว่าเธอไม่สามารถยืนนิ่งได้ เขาก็ถอนหายใจเบาๆ และก้มลงคว้าเอวอุ้มเธอขึ้นมา แล้วเดินตรงไปที่รถ