บทที่ 26 กลับมาทำงานที่บริษัทอีกครั้ง

ป้าจันทร์เข้าใจ พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม แล้วออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ

ภวินท์เหยียดมือออก และตบแก้มของญาธิดาเบาๆ "ลุกขึ้น ดื่มซุปแก้เมาค้างหน่อย"

ญาธิดาเมามากจนเธอขมวดคิ้ว และหันศีรษะหนีอย่างไม่สนใจเลย

เมื่อเห็นแบบนั้น คงเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนที่เธอจะลุกขึ้นดื่มด้วยตัวเอง ภวินท์ก็เอามือออกจากมือจากเธอ หยิบชามและช้อนขึ้น แล้วป้อนเข้าปากของเธอ

ญาธิดาได้กลิ่นก็ขมวดคิ้ว และไม่ยอมเปิดปากตัวเอง

"ไม่กินจริงๆ เหรอ?" ภวินท์ขมวดคิ้ว เขาไม่เคยเกลี้ยกล่อมใครแบบนี้มาก่อน ถ้าเป็นคนอื่น เกรงว่าเขาจะหมดความอดทน แต่ใครให้เธอคือญาธิดา

ดูเหมือนตกใจกับน้ำเสียงที่จริงจังของชายผู้นี้ ญาธิดาส่ายหัว ลืมตาขึ้นเล็กน้อย และพูดเบาๆ ว่า "กิน..."

ภายใต้ความเกลี้ยกล่อมและดุดันของภวินท์ ญาธิดากินซุปแก้เมาค้างไปครึ่งชาม แต่ในที่สุดก็ไม่สามารถต้านทานอาการง่วงนอนและได้หลับลึกไปในที่สุด

ภวินท์เหลือบมองไปที่คนที่หลับสนิทอยู่บนเตียง ก็โล่งใจและออกจากห้องอย่างเงียบๆ แล้วปิดประตู

เขาที่อยากจะกลับไปที่ห้องนอนข้างๆ เพื่อพักผ่อน แต่ใครจะรู้ว่าจู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น "ฮัลโหล คุณภวินท์ เมื่อครู่คุณนิวราฝันร้าย ตอนนี้กำลังร้องไห้และต้องการพบคุณ"

เมื่อภวินท์ได้ยินคำพูดนั้น มือของเขาก็จับโทรศัพท์แน่น ขมวดคิ้ว และพูดทันทีว่า "ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!"

หลังจากวางสาย เขาไม่พูดอะไรสักคำ หยิบเสื้อสูทขึ้นแล้วรีบออกไป ในที่สุดหลังของเขาก็หายวับไปในความมืดมิด

วันรุ่งขึ้น

เมื่อแสงแดดส่องเข้ามาในห้อง ญาธิดาก็กลิ้งไปมาและลืมตาขึ้น

หัวของเธอหนักและปวด เธอยกมือขึ้นถูขมับของเธอและลุกขึ้นนั่ง

เมื่อนึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อวาน เธอรู้สึกว่างเปล่าและจำอะไรไม่ได้เลย

ดูเหมือนว่าเมื่อคืนนี้เธอคงดื่มจนภาพตัดจริงๆ!

ญาธิดาถอนหายใจ ลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องน้ำ

หลังจากออกจากห้องน้ำ ญาธิดาก็เดินลงไปที่ชั้น 1 และดูเหมือนป้าจันทร์จะเตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว

"มาเถอะค่ะคุณนาย อาหารเช้าพร้อมแล้ว"

ญาธิดาเหลือบไปรอบๆ แต่ไม่เห็นร่างของภวินท์ จึงถามว่า "ภวินท์ล่ะคะ?"

"คุณชายออกไปตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้วค่ะ ดูเหมือนมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ดูคุณเขารีบร้อน" ป้าจันทร์เดินเข้ามาจูงญาธิดาไปที่โต๊ะอาหาร "อย่างคุณชาย เป็นเรื่องปกติที่จะยุ่ง แต่ป้าคิดว่าเขายังคงเป็นห่วงคุณนะคะ เมื่อวานเขาดูแลคุณตอนคุณเมา..."

"คะ?" ญาธิดาประหลาดใจ "เขาดูแลฉันเหรอคะ?"

เธอเคยเมาอยู่ไม่กี่ครั้ง เพื่อนและแฟนของเธอต่างบอกว่าอาการเมาของเธอไม่ดีนัก อะไรก็ไม่สามารถหยุดเธอได้เมื่อเธอเมา แล้วเมื่อคืนนี้เธอคงทำไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ปกติหรอกใช่ไหม?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ญาธิดาก็ตกใจในทันที ด้วยเหตุผลบางอย่าง หลังของเธอเย็นขึ้นมา

ถ้าเมาต่อหน้าคุณหญิงปภาวี ดร.ยติภัทร หรือเพื่อนก็คงดี แต่ถ้าเป็นภวินท์ เรียกได้ว่าจินตนาการภาพตอนนั้นไม่ออกเลย......

"ป้าไม่เคยเห็นคุณชายจริงจังกับใครขนาดนี้!" ป้าจันทร์ไม่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของญาธิดา และดึงเธอให้นั่งลงที่โต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้ม

แก้มของญาธิดาเป็นสีแดง และเธอไม่รู้ว่ามันเป็นความเขินอายหรือขายหน้า สุดท้ายเธอยิ้มตอบ ก้มหน้าลงและเริ่มกินโจ๊ก

"อ่อใช่ค่ะคุณนาย วันนี้คุณมีแผนจะทำอะไรไหมคะ?"

เมื่อญาธิดาได้ยิน การเคลื่อนไหวของเธอก็หยุดชะงัก