บทที่ 27 ไม่มีใครไปกับเธอ

ญาธิดาได้รับเอกสารงาน ติดต่อผู้ผลิตที่เคยทำงานด้วย และนัดพบ จากนั้นเตรียมขนของของเธอไปที่ห้องทำงานของตัวเอง

ในขณะที่เธอเก็บของ เพื่อนร่วมงานรอบๆ ตัวเธอก็มองมาที่เธอด้วยความสงสัย และบางคนถึงกับมารวมตัวกันเพื่อพูดคุยโดยไม่ได้สนใจใดๆ

"ใครจะไปรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ? ฉันได้ยินมาว่าเด็กฝึกงานชื่อน้ำเพชรดูเหมือนว่าจะถูกไล่ออกเพราะทำให้นางโกรธ ช่างน่าสังเวช!"

"จริงเหรอ? ถึงว่าช่วงนี้ฉันไม่เห็นน้ำเพชรเลย"

"......"

เสียงต่างๆ นานาดังก้องอยู่ในหูของญาธิดา เธอขมวดคิ้ว เก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว และเดินไปที่ห้องทำงานของตัวเองพร้อมกับกล่องกระดาษในอ้อมแขน

เธอรู้อยู่แก่ใจว่าการเลื่อนตำแหน่งของเธอไม่สอดคล้องกับระบบของบริษัท เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะหุบปากของคนอื่นได้ สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุด

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ญาธิดาก็เต็มไปด้วยพลัง หยิบเอกสารงานและอ่านอีกครั้ง และวางแผนที่จะออกไปพบผู้ผลิตเพื่อหารือเกี่ยวกับคำสั่งซื้อ

เอกสารระบุว่าสามารถเลือกพนักงานสองคนของแผนกเพื่อออกไปทำงานด้วยกันได้ แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากที่เธอมาถึงพื้นที่สำนักงานและแสดงเจตนารมณ์ของเธอแล้ว ก็ไม่มีใครเต็มใจที่จะไปกับเธอ

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบ ญาธิดาจึงถอนหายใจและถามต่อไปว่า "วันนี้มีใครว่างไหมคะ อยากให้ไปกับฉันสักครู่ ไม่นานก็กลับแล้วค่ะ"

ทุกคนในสำนักงานต่างก้มหน้า ยุ่งกับงานของตัวเองราวกับว่าพวกเขาไม่ได้ยินที่เธอพูดเลย บรรยากาศช่างน่าอับอายอย่างที่สุด

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบ ญาธิดาจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ เดินตรงไปหาเพื่อนร่วมงานแล้วพูดเบาๆ ว่า "ชมพู่ ไปกับฉันได้ไหม?"

ชมพู่เป็นเด็กผู้หญิงที่กระตือรือร้นที่สุดในแผนก เธอเคยมีความสัมพันธ์ที่ดีกับญาธิดามาก่อน ในสถานการณ์เช่นนี้ ญาธิดาทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากเธอเท่านั้น

ชมพู่ลังเลและกำลังจะพูด แต่ใครจะรู้ว่ามีเสียงมาจากข้างๆ เธอ "ชมพู่ คุณทำรายงานเสร็จหรือยัง? ฉันต้องรีบใช้นะ!"

ญาธิดามองตามเสียง และเห็นพิชญ์สินีกำลังเดินเข้ามา

เมื่อชมพู่ได้ยินคำพูดนั้น ก็พูดทันทีว่า "คุณพิช ฉันยังทำไม่เสร็จเลย ฉันกำลังจะทำต่อค่ะ"

เมื่อพูดอย่างนั้น เธอมองไปที่ญาธิดาอย่างขอโทษอีกครั้ง "ขอโทษนะธิดา งานของฉันยังไม่เสร็จเลย"

ญาธิดาได้ยินคำพูดนั้นและพูดเบาๆ ว่า "ไม่เป็นไร ทำงานของคุณก่อนเถอะ"

พิชญ์สินีเข้ามาและถามว่า "ธิดา เกิดอะไรขึ้น? กำลังมองหาคนที่จะออกไปทำงานด้วยใช่ไหม?"

ญาธิดาพยักหน้า "อืม ฉันกลัวว่าจะทำคนเดียวไม่ดีเท่าไหร่"

เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนี้ พิชญ์สินีก็หัวเราะลั่น "ธิดา คุณไม่ใช่เสมียนเล็กๆ อีกต่อไปแล้ว ตอนนี้คุณเป็นถึงผู้ช่วยฝ่ายธุรการ เรื่องแบบนี้ถึงแม้คุณจะทำมันเอง ก็ควรทำให้ดี และอีกอย่างทุกคนก็ยุ่งมาก ยังต้องการให้คนอื่นหยุดงานของตัวเองไว้และไปช่วยคุณอีกเหรอ?"

เสียงของเธอไปดังหรือเบาจนเกินไป แต่ก็พอให้เพื่อนร่วมงานรอบๆ ได้ยินอย่างชัดเจน และบางคนที่มองดูความโชคร้ายก็หัวเราะเบาๆ รอดูเรื่องตลกของญาธิดา

เมื่อญาธิดาถูกพูดแบบนี้ต่อหน้าทุกคน แก้มของเธอก็ร้อนผ่าว

สักพัก เธอก็สูดหายใจเข้าลึกๆ "คุณพีช คุณพูดถูก ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"

หลังจากพูดจบ เธอหันหลังและเดินออกจากแผนกธุรการทันที

แม้ว่าเธอจะเป็นเพียงเสมียนเล็กๆ มาก่อน แต่เธอก็รู้ว่างานต่างๆ เช่น การออกไปซื้อของมักจะดำเนินการโดยคนสองคนหรือสามคน แต่เนื่องจากครั้งนี้ไม่มีใครเต็มใจไปกับเธอ เธอจึงต้องทำงานให้เสร็จด้วยตัวเอง