บทที่ 274 ต่อให้เขาเป็นคนยากจน

ด้านนอกรถ ญาธิดาเลื่อนหารูปถ่ายใบขับขี่อิในโทรศัพท์มือถือ ต้องยืนยันด้วยความซื่อสัตย์ต่อเจ้าหน้าที่หลายครั้ง ถึงจะโดนปล่อยตัว

เธอถอนหายใจออกยาวๆ เมื่อขึ้นรถ มองไปที่นิวราที่นั่งด้านหลัง พูดเบาๆว่า “ ขอโทษนะคะ ที่ทำให้คุณรอนาน”

นิวราขยับริมฝีปาก ยิ้มแบบไม่สะทกสะท้านว่า “ ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้รีบสักหน่อย”

ขณะที่พูด แววตาหล่อนเป็นประกายระยิบระยับ

หลังจากที่ขึ้นรถ ญาธิดาสตาร์ทรถ ขับต่อออกไป ตอนที่ผ่านคริสตัล เซ็นเตอร์ ก็จอดรถข้างทาง เพื่อให้นิวราลงจากรถ

นิวราส่งยิ้มหวาน โบกมือให้เธออยู่ข้างถนน “ ขอบใจนะธิดา แล้วเจอกัน”

ญาธิดายิ้ม หลังจากบอกลาหล่อนเรียบร้อยแล้ว ถึงจะขับรถออกไปด้านหน้า

เมื่อขับมาถึงทางแยก ถ้าตอนนี้เธอเงยไปดูกระจกหลังสักนิด จะเห็นว่ามีรถหนึ่งคนจอดอยู่ข้างถนน และนิวราที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่มีความลังเล เปิดประตูรถและขึ้นรถทันที

เมื่อขึ้นรถ นิวรามองดูคนขับรถที่เป็นผู้ชายครู่หนึ่ง ยื่นโทรศัพท์ส่งให้เขา “ ส่งอันนี้ออกไป อย่าให้โจ่งแจ้งละ แต่ต้องส่งข้อมูลแผนธุรกิจที่ถูกเปิดโปงนี้ออกไป ”

ชายคนนั้นมีผิวดำคล้ำ รูปร่างผอมตัวเล็ก เมื่อเห็นเช่นนั้น เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “ คุณหนู นี่เป็นแผนธุรกิจระหว่างSTN Groupกับไทเฮงกรุ๊ป คงเป็นเอกสารลับ คุณได้มายังไงครับ”

มือสองข้างของนิวรากุมไว้ที่หน้าอก กรอกตาขาวไปมาด้วยความรำคาญ “ แกไปสนใจว่าฉันได้มายังไง ให้แกทำแกก็ทำซิ ทำไมพูดจาไร้สาระขนาดนี้ ”

ชายคนนั้นยังคงลังเล “ ถ้าแผนธุรกิจถูกเปิดโปง ความร่วมมือของSTN Groupก็ล่มไปด้วย ภวินท์ไม่ใช่เป็นคนรักของคุณหนูหรอกเหรอ คุณทำแบบนี้ STN Groupก็เสียหาย..........”

นิวรากัดฟัน ขมวดคิ้ว เริ่มรู้สึกลังเล แต่เมื่อถึงหน้าใบนั้นของญาธิดา แค่เสี้ยววินาที ความลังเลความกังวลทั้งหมดก็ถูกทำลายด้วยความอิจฉาและความเกลียดชัง

หล่อนไม่ได้สนใจอะไรขนาดนั้น แม้ว่าSTN Groupล้มละลาย สำหรับหล่อนก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร สิ่งที่หล่อนต้องการ ก็แค่ภวินท์คนนี้ไม่เคยเปลี่ยน

เธอเป็นคู่แข่งจริงๆ ที่ผ่านมาอะไรๆก็ญาธิดา ก็แค่ลากเธอลงน้ำ พลีชีพสักหน่อย หล่อนไม่ได้สนใจหรอก

นิวราสูดหายใจเข้าลึกๆ พูดน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ถ้าภวินท์ตกอับ เป็นคนยากจน ฉันก็จะอยู่กับเขา ที่ฉันต้องการก็คือเขาคนนี้ อย่างอื่นฉันไม่สนใจทั้งนั้น”

เมื่อชายที่อยู่ข้างๆได้ยิน มองหญิงสาวด้วยสายตาพร่ามัวเล็กน้อย

สักพัก เขาก้มหน้าลง พูดอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวว่า “ขอแค่คุณหนูยินยอม ผมก็จะทำให้ครับ”

เมื่อนิวราได้ยิน ถึงกับเลิกคิ้ว ดูเป็นที่พอใจ“ นี่มันยังน้อยไป”

หล่อนยกมือเสยผม จู่ ๆก็คิดอะไรออกบางอย่าง หรี่สายตาเล็กน้อย พูดว่า “ เมื่อกี้ฉันให้แกหาวิธีดักรถของหล่อน เคลียร์เรียบร้อยแล้วยัง”

“ วางใจเถอะครับคุณหนู เรียบร้อยแล้วครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น นิวราจึงวางใจ ยกค้างขึ้น “ โอเค ไปกันเถอะ กลับไปที่บ้าน ”

หลังจากผ่านไปยี่สิบนาทีกว่าๆ ญาธิดาขับรถมาถึงไทเฮงกรุ๊ป เธอหาที่จอดรถ หลังจากนั้นหยิบซองเอกสารเดินเข้าไปที่ห้องโถงของบริษัท เมื่อแจ้งกับพนักงานต้อนรับ พนักงานต้อนรับรีบต่อสายโทรศัพท์ทันที พูดอยู่สองประโยคก็วางสาย

“ คุณญาธิดา กรุณารอสักครู่นะคะ คุณฌอนกำลังลงมาค่ะ ”

“ ได้ค่ะ”

ญาธิดายิ้มกับหล่อน เดินไปนั่งรอที่มุมพักผ่อนที่อยู่ข้างๆ ไม่นาน ชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อสูทสีดำเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

คนคนนั้นได้ใส่กรอบแว่นตาสีดำ ดวงตาคมชัด ดูสดใส เขามองหารอบๆ ไม่นานก็เจอเป้าหมาย จึงเดินตรงเข้ามาหาญาธิดา

เมื่อญาธิดาเห็นดังนั้น จึงรีบลุกขึ้นยืน หลังจากมองดูป้ายพนักงานที่หน้าอกของเขา และมั่นใจตัวบุคคลแล้ว เธอจึงยิ้มทักทายกับเขา “ สวัสดีค่ะ คุณฌอน”