บทที่ 29 ฉันพึ่งตัวเองได้เท่านั้น

นีราภาตอบสนองในทันใด และอดไม่ได้ที่จะตกใจ คำถามที่ติดอยู่ในใจเธอเริ่มซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ

เป็นไปได้ไหมที่ญาธิดาและภวินท์มีความลับที่ไม่สามารถบอกใครได้?

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของนีราภา และเธอก็ปฏิเสธมันในวินาทีต่อมา

คุณภวินท์จะชอบผู้หญิงอย่างญาธิดาได้อย่างไร จะต้องเป็นเธอที่คอยไร้ตามเขาแน่ๆ ไร้ยางอาย!

เมื่อมองดูญาธิดาที่เดินไปไกลขึ้นเรื่อยๆ นีราภาก็กำหมัดแน่น ในใจของเธอยึดมั่น หากครั้งต่อไปเธอมีหลักฐาน เธอจะไม่ยอมปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปง่ายๆ แน่นอน!

"ฮัดชิ่ว!"

ญาธิดารู้สึกเย็นวาบที่หลังอย่างอธิบายไม่ได้ และทันทีที่เธอขึ้นลิฟต์ เธอก็จามเสียงดัง

มีใครกำลังพูดถึงเธอเหรอ?

เธอลูบจมูกและไม่คิดอะไรมาก เมื่อเห็นว่าลิฟต์หยุดที่ชั้นแผนกธุรการ จึงออกจากลิฟต์

หลังจากออกจากลิฟต์ ขณะที่เธอเดินไปที่พื้นที่ทำงานของแผนกธุรการ เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งก็เดินมาหาเธอ "คุณญาธิดา พี่แนนกำลังตามหาคุณอยู่ รอคุณอยู่ในห้องทำงานค่ะ"

พี่แนน?

หัวใจของญาธิดาตื่นตระหนก แต่ก็ตั้งสติได้ทันที เธอขอบคุณเพื่อนร่วมงาน และรีบเดินไปที่ห้องทำงานของหัวหน้าทันที

ใกล้เลิกงานแล้ว พี่แนนเรียกหาเธอในเวลานี้มีอะไรกัน?

ญาธิดากำลังคิดไม่ตกอยู่ในใจ เมื่อเธอไปถึงประตูห้องทำงาน เธอยกมือขึ้นและเคาะประตู เมื่อได้ยินคำตอบรับจากข้างใน จึงผลักประตูและเดินเข้าไป

พี่แนนโบกมือให้เธอนั่งที่โต๊ะ "ญาธิดา มานี่สิ"

"พี่แนน มีอะไรรึเปล่าคะ?"

"ฉันได้ยินมาว่าตอนนี้คุณต้องรับผิดชอบในจัดซื้อของสำหรับสวัสดิการพนักงานในวันเทศกาล คุณเพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งและนี่เป็นงานแรก อาจจะค่อนข้างยากสำหรับคุณ แต่คุณต้องทำมันให้ดี ก่อนอื่นคุณต้องรู้ก่อน ว่าของสำหรับสวัสดิการวันเทศกาลนี้เกี่ยวข้องกับความรู้สึกและความกระตือรือร้นในการทำงานของพนักงานในบริษัท ซึ่งมีความสำคัญต่อบริษัทมาก และสอง......"

ขณะที่พี่แนนพูด น้ำเสียงของเธอก็อ่อนลงทันที "คุณก็รู้ ตอนนี้คุณได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ช่วยธุรการแล้ว หลายคนในแผนกไม่เห็นด้วย นี่เป็นงานแรกที่คุณรับช่วงต่อหลังจากรับตำแหน่ง จะต้องทำออกมาให้ดี และด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่ทุกคนจะมั่นใจในตัวคุณได้ เข้าใจไหม?"

หัวใจของญาธิดาบีบรัดกับสิ่งที่พี่แนนพูด และเธอก็พยักหน้า "ค่ะพี่แนน ฉันเข้าใจแล้วค่ะ"

ไม่ใช่ว่าเธอไม่รับรู้ถึงท่าทีที่แปลกไปของเพื่อนร่วมงานในแผนกที่มีต่อเธอ ดังนั้นงานแรกนี้จึงสำคัญมากสำหรับเธอมาก และเธอก็ต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อพิสูจน์ตัวเองด้วย

"คุณรู้แล้วก็ดี" พี่แนนพยักหน้าเล็กน้อย "คุณก็รู้นิสัยของฉัน ถ้าทำงานออกมาไม่ดี ฉันก็จะไม่เมตตาคุณเหมือนกัน"

ญาธิดาพยักหน้า "ไม่ต้องกังวลค่ะพี่แนน ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง"

"ฉันแค่เตือนคุณ อย่ากังวลเกินไป ไปทำงานเถอะ"

ญาธิดาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันหลังเดินออกจากห้องทำงานของหัวหน้า โดยคิดกลับไปกลับมากับคำพูดที่พี่แนนพูด

วันนี้เธอวิ่งวนอยู่ข้างนอกหนึ่งวัน จนเท้าทั้งสองข้างเป็นแผล แต่ก็ยังเจรจาไม่สำเร็จ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิด

"พี่พิช เอาแบบนี้ไหมคะ วันนี้เราไปกินปิ้งย่าง และครั้งหน้าเราค่อยนัดกินหม้อไฟกัน!"

"ได้สิ แล้วแต่พวกเธอเลย ยังไงช่วงนี้ก็ไม่ต้องทำงานล่วงเวลาอยู่แล้ว"

"......"

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเล็กๆ ญาธิดาก็เงยหน้าขึ้นและเห็นเพื่อนร่วมงานหญิงหลายคนกำลังพูดคุยกันในห้องพักของบริษัท และยื่นล้อมรอบตัวพิชญ์สินี

ดวงตาของญาธิดาเป็นประกาย จู่ๆ ก็เกิดความคิดขึ้นมา และเดินเข้าไปหาพวกเธอ