บทที่ 30 คุณย่าอยากเจอคุณ

เมื่อเห็นผู้หญิงคนนั้นจ้องมาที่เขาด้วยความตื่นตระหนก ภวินท์ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่คิดว่าเธอจะมีปฏิกิริยารุนแรงเช่นนี้

ภวินท์เลิกคิ้วขึ้น "บ้านของผม ผมไม่อยู่ที่นี่ จะให้ไปอยู่ที่ไหนครับ?"

ขณะที่พูด เขาก็ก้มลงหยิบเอกสารที่กระจัดกระจายขึ้นมาอย่างสบายๆ หลังจากอ่านตัวอักษรขนาดใหญ่บนนั้นแล้ว เขาก็เข้าใจสิ่งที่เธอทำในที่สุด

"ฉัน...ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น" แก้มของญาธิดาแดงก่ำ "ก็จู่ๆ คุณมาตรงนี้ จะไม่ให้ฉันตกใจได้ยังไงคะ"

ภวินท์วางเอกสารในมือลงบนโต๊ะ มองดูท่าทางตื่นกลัวของหญิงสาว เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขันเล็กน้อย "ขี้กลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ญาธิดาชะงัก หน้าแดงและพูดอย่างเขินอาย "ฉันไม่ได้...ขี้กลัวขนาดนั้น แต่แค่ตกใจง่ายเท่านั้น"

"งั้นคราวหน้าผมจะระวัง" ภวินท์เอ่ยขึ้น "เรื่องงานเป็นอย่างไรบ้าง ทำได้ไหม ให้ผมช่วยอะไรไหม?"

ญาธิดาตกตะลึงครู่หนึ่ง เมื่อเห็นภวินท์ชี้ไปที่เอกสารบนโต๊ะด้วยคางของเขา ถึงค่อยได้สติกลับมา

"ไม่เป็นไรค่ะ" เธอส่ายหัวไปมา "ฉันอยากใช้ความสามารถของตัวเองทำงานให้สำเร็จ ถือว่า......ว่าใช้โอกาสนี้เพื่อพิสูจน์ตัวเองด้วยค่ะ"

เธอรู้ดีว่าเพียงคำพูดของภวินท์อาจจะสามารถแก้ปัญหาที่เธอกำลังเจอตรงหน้าได้ แต่เธอไม่ต้องการทำ เธอต้องการพิสูจน์ความสามารถของตัวเองกับทุกคน

เมื่อเห็นดวงตาที่แน่วแน่ของหญิงสาว หัวใจของภวินท์ก็โล่งใจเล็กน้อย เขายกยิ้มด้วยความพึงพอใจและพูดเบาๆ ว่า "ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่คุณ"

หลังจากหยุดไปสองสามวินาที เขาเริ่มจริงจังอีกครั้งและพูดเบาๆ ว่า "ผมมาที่นี่เพื่อบอกอะไรคุณ ผมจะพาคุณกลับไปที่บ้านเก่าในวันเสาร์นี้ คุณย่าต้องการพบคุณ"

"คุณย่า?"

ญาธิดาเคยได้ยินเกี่ยวกับคุณย่าของภวินท์จากคุณหญิงปภาวีมาก่อน นอกจากนี้การดูตัวเป็นการเจรจาโดยคุณหญิงปภาวีและคุณย่าของภวินท์ แต่พวกเขาไม่เคยได้พบกัน

ตอนนี้อยู่ๆ ภวินท์พูดขึ้นว่าคุณย่าของเขาต้องการพบเธอ เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ได้

"อืม คุณย่าได้ยินเรื่องที่เราจดทะเบียนสมรสแล้ว เลยอยากให้ผมรีบพาคุณไปหา ให้เธอเห็นหน้าหน่อย"

สองมือญาธิดาจับกันแน่น "แต่ฉัน......" ฉันยังไม่พร้อม

ก่อนที่เธอจะพูดจบ เธอนึกถึงฉากที่ภวินท์ไปฉลองวันเกิด ดร.ยติภัทรกับเธอเมื่อสองสามวันก่อน เธอก็ไม่สามารถพูดในสิ่งที่เธอต้องการปฏิเสธได้

ไม่ว่ายังไง เธอและภวินท์เป็นสามีและภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว คงพูดยากหากเธอจะปฏิเสธที่จะพบผู้ใหญ่

ญาธิดามองขึ้นไปที่ภวินท์ และพูดเบาๆ ว่า "ฉันจะไปกับคุณค่ะ"

ภวินท์พยักหน้าเล็กน้อย "โอเคครับ คุณก็รีบพักผ่อนนะ"

พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกจากห้องไป

ขณะที่ประตูปิดลง ความประหม่าของญาธิดาก็ถูกปลดปล่อยออกมาทันที เธอหมุนตัวไปรอบๆ อย่างร้อนใจ

เธอเคยมีความรักมาไม่กี่ครั้ง นับประสาอะไรกับการพบปะผู้ใหญ่ล่ะ และคราวนี้เธอต้องไปพบผู้ใหญ่ของภวินท์ เธอจะไม่ประหม่าได้อย่างไรกัน!

ถ้าไปพบผู้ใหญ่ ก็ต้องนำของขวัญเพื่อแสดงความจริงใจ แต่เธอไม่รู้จะเลือกของขวัญอะไรเลย!

ญาธิดาผู้ไม่มีความคิดดีๆ อะไรเลย เดินเตร่ไปทั่วห้องอย่างกังวล ในท้ายที่สุด เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและโทรหาเพื่อนสนิทของเธอที่อยู่ห่างไกลถึงประเทศอังกฤษ

"ฮัลโหล อันอัน!"

อัญมณีพูดขึ้นจากปลายสายด้วยเสียงค่อนข้างแปลกใจ "ธิดา? ทำไมเธอถึงคิดที่จะโทรหาฉันในเวลานี้!"

"ช่วยฉันก่อน! อย่าเพิ่งถามอะไร เธอบอกฉันก่อน ถ้าต้องไปพบผู้ใหญ่ อย่างเช่นคุณย่า ต้องหาของขวัญแบบไหนที่เหมาะสมกัน?"

"คุณย่า?" อัญมณีอึ้ง "คุณย่าอะไรกัน? เธอจะไปเยี่ยมคนชราผู้โดดเดี่ยวในบ้านพักคนชราเหรอ?"