บทที่ 814 ผู้หญิงที่ลักพาตัวพวกเขา

อีธานและเอลล่ามองหน้ากัน และตรงไปที่แผนกเสื้อผ้าบุรุษของห้าง

“คุณแม่คะ นี่เป็นวันเกิดปีแรกที่คุณพ่ออยู่กับเรา จะไม่ให้ของขวัญคุณพ่อเหรอคะ?”

“วันเกิดของพวกลูกเกี่ยวอะไรกับเขา ทำไมถึงต้องเตรียมของขวัญให้เขาล่ะ” ญาธิดากลอกตาอย่างอดไม่ได้

เอลล่าเท้าเอวแล้วตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้าไม่มีพ่อกับแม่ก็ไม่มีพวกหนู ดังนั้น แม่กับพ่อก็ควรได้รับของขวัญด้วยค่ะ”

ว่ากันว่า วันเกิดของเด็กเป็นวันลำบากของแม่ แต่ลูกสองคนนี้เป็นเด็กดี พวกเขาแค่ต้องการเตรียมของให้ภวินท์ พวกเขานั้นเห็นขี้ดีกว่าไส้

ญาธิดาจงใจแสดงท่าทีไม่พอใจ และพูดอย่างโกรธเคือง “แม่ไม่เห็นพวกลูกเตรียมของขวัญอะไรให้แม่เลย”

“เติ้ง ๆ ๆ……” อีธานหยิบกล่องเล็กๆที่สวยงามออกมาจากกระเป๋า แล้วยัดมันลงในมือของเธอ “นี่คือของขวัญที่พ่อเตรียมไว้ให้แม่ครับ”

เปิดกล่องออกมา ข้างในเป็นจี้รูปผีเสื้อที่ละเอียดอ่อน ซึ่งดูเหมือนผีเสื้อจริงที่กำลังโบยบินอยู่

“พ่อบอกว่าปกติแม่ไม่ชอบใส่สร้อยคอ เลยให้แค่จี้ห้อยคอ เอาไปเปลี่ยนเป็นสร้อยข้อมือหรือเข็มกลัดก็ได้” เสียงของอีธานดังขึ้นอีกครั้ง

มุมริมฝีปากของญาธิดายกขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่าเธอเองก็ไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยนี้ แต่อีธานและเอลล่านั้นเห็น

เอลล่าดึงแขนเสื้อของเธอและพูดอย่างเชื่อฟังว่า "เราเป็นโซ่ทองคล้องใจของคุณพ่อกับคุณแม่ คุณแม่และคุณพ่อเลี้ยงดูเรามา ดังนั้น คุณพ่อคุณแม่จึงสมควรได้รับของขวัญแห่งความรัก"

หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงนั้น และเธอก็ค่อยๆเก็บจี้ลงในกระเป๋าสะพายของเธอ จับมือของเด็กน้อยทั้งสอง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า “ลูกๆไม่จำเป็นต้องเตรียมของขวัญให้พ่อหรอก พวกลูกคือของขวัญที่ดีที่สุดของเขาแล้ว"

ญาธิดาทำในสิ่งที่เธอพูดได้ ใช้เวลาตอนเช้าไปกับการช็อปปิ้ง ในมือของเธอเต็มไปด้วยถุงบรรจุภัณฑ์ขนาดใหญ่และขนาดเล็ก แต่ในนั้นไม่มีอะไรที่เตรียมไว้สำหรับภวินท์เลย

เนื่องด้วยการพูดโน้มน้าวอีธานกับเอลล่า เธอตั้งใจที่จะไม่สนใจภวินท์

แม้ว่าอีธานและเอลล่าได้เตรียมการไว้อย่างดีแล้ว แต่ภาพลักษณ์และอารมณ์ของแม่ลูกทั้งสามยังคงสะดุดตาในฝูงชน และพนักงานที่สวมผ้ากันเปื้อนก็หยุดทั้งสามคนไว้

“ช้าก่อนค่ะคุณผู้หญิง ฉันเป็นพนักงานร้านเครื่องปั้นดินเผาข้างๆ ฉันเห็นว่าคุณกับลูกมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันมาก คุณอยากหาของขวัญให้ลูกของคุณไหมคะ?”

การหาลูกค้าแบบนี้มีอยู่เต็มท้องถนน และสโลแกนโฆษณาชวนเชื่อก็เหมือนกัน เธอโบกมือปฏิเสธโดยตรงแต่พนักงานไม่คิดจะยอมแพ้ แต่ยกผลงานเครื่องปั้นดินเผาในมือขึ้น

“ร้านเรามีครูมืออาชีพที่สามารถสอนคุณให้วาดภาพเหมือนที่เหมาะกับลูกของคุณได้ สิ่งนี้น่าจดจำกว่ารูปถ่ายมาก คุณไม่คิดก่อนจริงๆเหรอคะ?”

ดวงตาของญาธิดาจับจ้องไปที่ประติมากรรมเครื่องปั้นดินเผาที่เหมือนจริง มองดูรูปปั้นดินเผามนุษย์ที่เหมือนจริง เธอพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว และเดินตามพนักงานเข้าไปในร้าน

เมื่อเธอเรียนการกำกับข้างนอก เธอเรียนหลักสูตรการวาดภาพขั้นพื้นฐานอยู่ระยะหนึ่ง ดังนั้น ครูไม่ให้คำแนะนำเพิ่มเติม รูปปั้นในมือของเธอก็เป็นรูปเป็นร่างแล้ว

เมื่ออีธานและเอลล่าเห็นว่ารูปปั้นถูกปั้นให้กลายเป็นครอบครัวสี่คน พวกเขาจึงสบตาแล้วยิ้มให้กัน แล้วเตรียมสีที่เหมาะสมอย่างรวดเร็ว และรอที่จะระบายสีรูปปั้น

เมื่อมองดูรูปปั้นที่เพิ่งอบเสร็จเป็นรูปเป็นร่างในมือของเธอ ญาธิดาก็ปาดเหงื่อออกจากหน้าผากของเธอโดยตรง ใบหน้าของเธอดูมืดมนเล็กน้อย ทั้งๆที่เธอกำลังทะเลาะกับภวินท์ ทำไมเธอถึงปั้นรูปแบบนี้ออกมาอย่างไร้สาเหตุ

โชคดีที่หลังทาสี ผลงานนั้นออกมาดีมาก รูปปั้นดินเผาผู้ใหญ่สองคนที่มีอัตราส่วนความสูงที่เหมาะสม และมีรูปปั้นเด็กน่ารักสองตัวติดอยู่ที่ขา ซึ่งค่อนข้างมีเสน่ห์และเหมือนคนจริง

ญาธิดารอให้รูปปั้นเครื่องปั้นดินเผาให้แห้งอย่างเบื่อหน่าย เสียงการทะเลาะวิวาทค่อยๆดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอกร้าน และรอบๆนั้นมีคนมุงมากขึ้นเรื่อยๆ