บทที่ 815 สีแดงที่แสบตา

ญาธิดาพูดปลอบ และรับฟังเธออย่างอดทน จนกระทั่งเธอสงบลงอย่างสมบูรณ์ ถึงจะจะยัดธนบัตรสีเทาเข้าไปในมือของเธอ

“ฉันไม่สามารถออกความเห็นเกี่ยวกับเรื่องครอบครัวของคุณได้ แต่คุณให้เงินทั้งหมดกับแม่ของคุณแล้ว ฉันเกรงว่าคุณจะหิว ดังนั้นอย่าปฏิเสธเลย”

แตงโมกำธนบัตรในมือแน่น และมองไปที่ญาธิดาโดยไม่พูดอะไร น้ำตาของเธอก็ไหลลงมาราวกับลูกปัดที่ด้ายขาด

“แม่ครับ นี่ก็ค่ำแล้ว เรากลับกันเถอะครับ” อีธานเตือนในเวลาที่เหมาะสม สายตาของเขามองไปที่แตงโมอย่างไม่ใส่ใจ

ทันทีที่แม่ลูกทั้งสามออกจากร้านกาแฟ เขาใช้ข้ออ้างว่าไปเข้าห้องน้ำ และกลับไปที่ร้าน แตงโมยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

ความไร้เดียงสาของเด็กบนใบหน้าของเขาจางหายไป และนั่งตรงข้ามกับแตงโม "คุณป้าฉลาดกว่าที่ผมคิดไว้มาก"

ดวงตาวงกลมของแตงโมยังคงแดงและบวม แต่น้ำเสียงของเธอนั้นเยือกเย็นลงมาก "ฉันเคยลักพาตัวเธอและน้องสาว เธอยังกล้ามาหาฉันคนเดียวเหรอ?"

“ถ้าคุณอยากทำอะไรกับฉันจริงๆ แล้วทำไมตอนนั้นคุณถึงปล่อยฉันล่ะ”

อีธานทำหน้าไม่ใส่ใจ และยื่นการ์ดที่เขียนด้วยลายมือออกไปข้างหน้าเธอ “ผมรู้ว่าคุณต้องการเงินมาก บางทีผมอาจช่วยคุณได้ มันมากกว่าที่นายจ้างของคุณให้แน่นอน หลังจากที่ทบทวนเสร็จ ก็ติดต่อผมมาได้"

เมื่อมองไปที่เด็กน่ารักที่อยู่ข้างหน้าเธอ แตงโมรู้สึกหนาวสั่นในใจอย่างอธิบายไม่ได้

หลังจากกลับไปที่บ้านพัก เธอวางรูปปั้นดินเผาที่ใส่ถุงไว้ลงบนโต๊ะในห้องทำงาน รอยยิ้มอันอบอุ่นผุดขึ้นจากมุมปากของเธอ และเดินลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว และเจอกับภวินท์พอดี

เธอหยุดชะงักและตกตะลึงทันที ภวินท์ยกมือขึ้นแล้วยื่นออกไปหาเธอ เธอถอยหลังกลับด้วยแววตาที่ตื่นตัวโดยสัญชาตญาณ

ปลายนิ้วอันเย็นเฉียบของภวินท์ได้แตะไปที่หน้าผากของเธอแล้ว เขาก็ค่อยๆเช็ดดินแห้งผ่านตาเธอ “คุณพาลูกแฝดไปเล่นโคลนเหรอ?”

“เปล่า” เธอก้มศีรษะเพื่อหลีกเลี่ยงการจ้องมองของเขา และตอบอย่างแผ่วเบา “แค่พาพวกเด็กๆไปทำงานฝีมือ คุณนี่ชักจะยุ่งมากเกินไปแล้ว”

น้ำเสียงของเธอยังคงแสดงความเกลียดชังอยู่ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ตั้งใจจะคืนดีกับเขา

แสงสว่างในดวงตาของภวินท์หรี่ลง และริมฝีปากบางของเขาก็มีร่องรอยของความไม่พอใจ ทำให้เขาเฉยเมยและห่างเหินมากขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่พูดต่อในหัวข้อนั้น และเดินเฉียดไหล่เธอขึ้นไปชั้นบน

ญาธิดาเบะปาก และเธอก็แอบเสียใจกับสิ่งที่เธอเพิ่งพูดไป ดูจากท่าทางของภวินท์ในเมื่อครู่ เหมือนอยากจะคืนดีกับเถอะ ทว่า ปากอีกาของเธอนั้น ทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก

อาหารมื้อนี้อีธานและเอลล่ากินอย่างมีความสุข เพราะญาธิดาและภวินท์ไม่ได้ทะเลาะกัน แม้ว่าจะมีความรู้สึกเคารพซึ่งกันและกันราวกับแขก แต่ก็ดีกว่าเย่อหยิ่งใส่กันเหมือนวันก่อน

หลังจากที่เพิ่งทานอาหารเย็นเสร็จ เสียงเคาะประตูของบ้านพักก็ดังขึ้น และสิ่งที่ปรากฏให้เห็นคือ ร่างสีแดงราวกับเลือดที่เซ็กซี่ กลิ่นหอมฟุ้งเต็มห้องแต่ไม่ฉุน ทว่า ทำให้ญาธิดารู้สึกคลื่นไส้

นพเก้ามองดูเธออย่างยั่วยุ และพูดอย่างอ่อนโยนว่า "ธิดา ฉันขอโทษที่รบกวนพวกเธอตอนนี้ แต่ฉันมีเอกสารสำคัญที่จะมอบให้วิน และไม่สามารถรอพรุ่งนี้ได้จริงๆ"

ญาธิดาระงับอาการคลื่นไส้ของเธอ เขย่าแก้วที่อยู่ในมือตัวเอง และถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ "ดูเหมือนว่าบริษัทคลาวด์จะไม่ประมูลที่ดินที่เขตหงส์ทองนะ"

ทั้งสองบริษัทยังอยู่ในสภาพที่เป็นปรปักษ์ ขณะเดียวกัน พวกเขาประมูลเพื่อพัฒนาและวางแผนสิทธิที่ดินในเขตท่องเที่ยว แต่นพเก้ากลับบอกว่ามีเอกสารที่ต้องส่ง

ก่อนที่นพเก้าจะพูดได้ เสียงล้อเล่นของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง “วินมีความสามารถจริงๆ ที่สามารถทำให้คุณเต็มใจที่จะหักหลังเจ้านาย แล้วมาช่วยสนับสนุนSTN Group ฉันต้องขอบคุณเธอแทนพนักงานของSTN จริงๆ”

เธอไม่เพียงแต่ไม่โกรธ แต่เธอยังทำท่าเป็นนายหญิงของบ้าน และกล่าวหาว่านพเก้ามาช่วยสนับสนุน