บทที่816 คุณเคยรักฉันจริงไหม?

“หาของ” เธอโชว์เอกสารในมือ สูดจมูกและถามโดยไม่ได้ตั้งใจว่า “คุณพูดถึงเรื่องสำคัญของคุณเสร็จแล้วหรือ ในบริษัทมีแนวโน้มอะไรใหม่ๆ ไหม”

"เรื่องที่เขตหงส์ทองนั้นยุ่งยากมาก" คำตอบของ ภวินท์นั้นเรียบง่ายกว่าที่เธอตอบ

ทั้งสองเงียบไปสักพักและบนใบหน้าของญาธิดาก็มีรอยยิ้มที่หัวเราะเยาะตัวเองปรากฏขึ้นบน เธอหยิบเอกสารและเดินออกจากห้องทำงาน และปิดประตูให้เขาเบา ๆ พิงกำแพงที่ไร้อุณหภูมิอย่างไร้เรี่ยวแรง

อาจเป็นเพราะเพื่อหลบหนีประตูที่ปิดมิดจากห้องนั่งเล่น หรืออาจเป็นเพราะรอ ภวินท์ให้คำอธิบายกับเธอ ไม่ว่าจะอย่างไรเธออยู่ที่ห้องทำงานเป็นเวลานาน

ที่นี่เคยเป็นสถานที่ที่เธอไม่สามารถเหยียบได้ ตอนนี้เธอถูกกั้นไว้ด้านนอกอีกแล้วเหรอ?

ความคับข้องใจและความโกรธที่ถูกระงับไว้เป็นเวลานานได้ปะทุออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจของเธอในเวลานี้ เธอกำปลายนิ้วแน่นแล้วแน่นอีก และเธอก็ผลักประตูพุ่งเข้าไปอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

เมื่อเห็น ภวินท์ทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดวงตาของเธอยากที่จะทนต่อไป เธอปัดเอกสารบนโต๊ะลงสู่พื้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา

รูปปั้นเพิ่งสร้างขึ้นในตอนบ่ายนั้นแกว่งไปมาสองครั้ง จนล้มลงกับพื้นพร้อมกับเสียง "ป๊อป" และกลายเป็นชิ้น ๆ เสียงอันแสบแก้วหูกระตุ้นเจตจำนงที่อ่อนแอของเธอ

“ธิดา ใจเย็นๆ” ดวงตาของ ภวินท์เปล่งประกายร่องรอยที่บอกว่าเขาทนไม่ไหวแล้ว แต่ก็ไม่มีท่าทีที่จะหยุดเธอเลย

ดวงตาที่แดงของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ และเธอถามอย่างบ้าคลั่ง “ทำไมคุณไม่อธิบายให้ฉันฟัง ทำไมเธอถึงก้าวเข้ามาในชีวิตของฉันอย่างสมเหตุสมผลสมอ”

“ความจริงคือสิ่งที่คุณเห็น ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบาย” ภวินท์ตอบด้วยน้ำเสียงที่เงียบงัน

เธอเย้ยหยันต่ำ ร่างเพรียวผอมของเธอสั่นเล็กน้อย “ความจริงคืออะไร คุณกับเธอเป็นคู่รักสมัยเด็ก หรือความสัมพันธ์แบบเก่าที่ฟื้นคืน?”

“ญาธิดา” เสียงของภวินท์ค่อยๆ เย็นลง ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่เธอ “คุณควรมีสติที่ควรจะมี”

“งั้นคุณบอกฉันสิว่าสติคืออะไร”

ราวกับว่าเธอได้ยินเรื่องตลก เธอสูดจมูกอย่างหนักเพื่อกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา และพึมพำว่า "ฉันควรจะเมินเธอหรือควรปรบมือเพื่อขอบคุณเธอที่แก้ปัญหางานของคุณ"

ภวินท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์บ้านขึ้นมาแล้วกดสายภายใน "ป้าจันทร์ เตรียมอาหารเสริมสำหรับคุณธิดาแล้วส่งเธอกลับไปพักผ่อน"

เมื่อเห็นเขาขี้เกียจเกินที่จะสนใจตัวเอง หัวใจของญาธิดาก็ค่อยๆตกลงดิ่ง และน้ำเสียงของเธอก็ฟังดูอ้างว้างมากขึ้นเรื่อยๆ "ภวินท์คุณเคยรักฉันจริงไหม?"

“……”

ห้องเงียบไป นี่เป็นครั้งแรกที่ ภวินท์มองเธออย่างจริงจังในวันนี้ สายตาของเขาดูเหมือนจะเจาะลึกเข้าไปในใจคน

“เมื่อหกปีที่แล้ว คุณและฉันพบกันโดยมีด้วยจุดประสงค์ทั้งสองคน และต่อมาก็เพื่อที่จะให้ครอบครัวที่สมบูรณ์กับอีธานและเอลล่า และฉันเป็นเพียงเครื่องมือตั้งแต่ต้นจนจบ มีความแตกต่างอะไรกับนพเก้าในปัจจุบัน!”

ตามด้วยเสียงที่ตะโกนจนคอแหบของเธอดังขึ้น ป้าจันทร์ก็เคาะประตูแล้วเข้ามา จับมือเธอและเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับไปพักผ่อน

ญาธิดาเหินห่างกับคำเหล่านี้ ดวงตาของเธอไม่เคยเหินห่างจากสายตาของเขา และเธอก็พูดทีละถ้อยคำอย่างเย็นชา ว่า "โชคดีที่คุณไม่เคยพูดว่ารักฉัน รักที่ต้องใช้ผลประโยชน์มัดไว้แบบนี้ฉันรับไม่ไหว"

มีเสียงหึ่งๆดังในหูของเธอ และเธอไม่แม้แต่จะได้ยินสิ่งที่เธอพูด แต่เธอยังคงเดินด้วยหลังตรงและก้าวออกจากห้อง

“คุณผู้ชาย คุณธิดาเป็นแบบนี้คงไม่ดี คุณว่า...” ป้าจันทร์แอบเหงื่อตกแทนเธอและมองมาที่ ภวินท์ด้วยท่าที่ที่จะพูดแต่ไม่พูด

เขาโบกมือให้ป้าจันทร์ออกไป น้ำเสียงของเขาเย็นชาจนน่ากลัว “ถ้าไม่อยากทำ ก็ไปอยู่กับคุณท่านที่เมืองC”

ป้าจันทร์รีบก้มศีรษะ ออกจากห้องทำงานและนำซุปอุ่นๆ ไปที่ห้องนอนใหญ่ พลางถอนหายใจอย่างหนัก