บทที่817 ฉันยกโทษให้คุณแล้ว

เมื่อได้ยินข้อเสนอของญาธิดา แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “สภาพแวดล้อมที่นั่นเหมาะสมอาศัยสำหรับพวกเขา”

“สถานพยาบาลที่คฤหาสน์ไม่ได้ดีเท่าในเมือง และไม่สามารถรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้าย พ่อและแม่กำลังแก่ลง และทุกวินาทีก็เกี่ยวข้องกับชีวิตของพวกเขา” เธอพูดอย่างจริงจังผิดปกติ

ภวินท์ไม่ตอบสนองต่อคำพูดของเธออีกต่อไป โดยจงใจหลับตาและพักผ่อน เอนหลังพิงเก้าอี้พร้อมกับขมวดคิ้วแน่น

“ฉันรู้ว่าคุณมีความกังวล...” เธอตาตกเล็กน้อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้า “อาจใจร้ายไปหน่อย แต่คุณยายก็แก่มากแล้ว แต่ไม่เคยได้รับความสุขกับความสุขในจากอีธานและเอลล่า”

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็ทำตาม ภวินท์เอนหลังอย่างเงียบ ๆ แต่เธอยังคงจับมือเขาแน่นและไม่ได้ตั้งใจจะปล่อย

หลังจากเงียบไปชั่วครู่ในรถสองสามวินาที เสียงที่ไม่แยแสก็ดังขึ้นในหูของเธออย่างช้าๆ “ผมจะพิจารณาคำพูดของคุณ”

ขนตาที่เหมือนพัดของญาธิดาสั่นเล็กน้อย และอารมณ์ที่กังวลของเขาก็ค่อยๆ คลายลงเล็กน้อยด้วยคำพูดที่ไม่แสดงอารมณ์เหล่านี้ ปล่อยให้รถอยู่ในความเงียบ

ไม่รู้ว่าไปนานแค่ไหน รถก็จอดอย่างราบรื่นที่ทางเข้าคฤหาสน์ และทั้งสองก็จับมือลงจากรถแล้วเดินผ่านไปตามทางยาวอย่างรวดเร็ว

ลุงทองเดินไปมาที่ประตูราวกับแมลงวันหัวขาด และเมื่อเขาเห็นร่างที่คุ้นเคย เขาก็ทักทายเขาทันที “คุณชาย คุณธิดา คุณสองคนมาสักที”

“คุณปภาวีและนายท่านอยู่ในห้องตลอด จะพูดอะไรพวกเขาก็ไม่ยอมจากไป เป็นแบบนี้ต่อก็ไม่ใช่วิธีที่ดี” เขาพาทั้งสองคนไปที่ห้องของ ปกรณ์และอธิบายที่ ในเวลาเดียวกันว่า "คุณทั้งสอง รีบเข้าไปเกลี้ยกล่อมเถอะ"

ภวินท์ไม่หยุด "เกิดอะไรขึ้น?"

“เมื่อคืนคุณท่านป่วยกะทันหัน ร้องหาภรรยาที่เสียชีวิต และโวยวายในสนามอยู่พักหนึ่ง…”

แสงสีดำแว๊บประกายผ่านในดวงตาของ ภวินท์และเขาตอบอย่างประชดประชัน "จะหาคนตายได้จากไหน"

“ใช่แล้ว” เสียงของลุงทองเต็มไปด้วยความกังวล “คุณท่านหาคุณนายไม่เจอ โมโหขึ้นมา จนทำให้ตัวเองป่วย”

ในระหว่างการสนทนาภวินท์ได้ผลักเปิดประตูห้องของ ปกรณ์สิ่งที่เห็นคือคุณย่าที่อยู่ข้างๆเตียง และคุคุณปภาวีที่ขอบตาช้ำ ทั้งสองคนหน้าซีดมาก แสดงว่าไม่ได้พักมาทั้งคืนแล้ว

อุปกรณ์ทางการแพทย์ส่งเสียง "di-di" เป็นประจำ ทำให้ผู้คนที่ได้ยินรู้สึกหนาวสั่น

ญาธิดารีบชักชวนผู้ใหญ่ทั้งสองให้กลับไปพักผ่อน เธอเอาเวลาให้ภวินท์อยู่คนเดียว หลังจากจัดการทุกอย่างแล้วเธอก็ไปที่ห้องแพทย์ประจำครอบครัว

ภวินท์ค่อย ๆ นั่งบนเก้าอี้ข้างๆ เขามอง ปกรณ์ที่อยู่ในอาการโคม่าอย่างเงียบๆ ริมฝีปากของเขาค่อยๆยิ้มอย่างเยาะเย้ยเล็กน้อย “มันเป็นเวลาหลายปีแล้วที่แม่จากไป ตอนนี้คุณทำแบบนี้แล้วจะมีประโยชน์อะไร "

ปกรณ์ที่นอนอยู่บนเตียงพูดไม่ได้ แต่นิ้วของเขาที่มีคลิปวัดความอิ่มตัวของออกซิเจนขยับเล็กน้อย ราวกับว่ากำลังตอบสนองต่อคำพูดของเขา

ปลายนิ้วที่เย็นชาของ ภวินท์หยุดนิ่งในอากาศครู่หนึ่ง นัยน์ตาของเขามีอารมณ์ที่ซับซ้อน และในที่สุดเขาก็ค่อยๆ จับฝ่ามือของปกรณ์

“บางทีแม่อาจจะไม่มีวันให้อภัยคุณ ดังนั้นไม่ต้องทำอะไรที่ไร้ประโยชน์เหล่านี้อีกต่อไปแล้ว” กระเดือกของเขาขยับอย่างลำบาก เสียงที่แหบแห้ง “แต่ผมยกโทษให้คุณสำหรับตัวผมในวัยเด็กของผม ผมยกโทษให้คุณ”

ขณะที่พูดจบ หยดน้ำตาไหลลงมาจากมุมตาของ ปกรณ์ทำให้ปลอกหมอนสีขาวเปียก

ในเวลานี้ ญาธิดาลุกจากเก้าอี้ทันที มองไปที่แพทย์ประจำครอบครัวและถามว่า “ไม่มีทางอื่นแล้วจริงหรือ?”

แพทย์ประจำครอบครัวดันแว่นขึ้น "สภาพร่างกายของคุณปกรณ์ไม่มั่นคง ความแปรปรวนทางอารมณ์ครั้งนี้ทำให้เกิดเลือดอัดในสมองอย่างรุนแรง สามารถรักษาไว้ได้จนถึงจุดนี้คือขีดจำกัดที่สุดแล้ว"

“ทำได้แค่ให้หายใจแบบนี้…” เห็นได้ชัดว่าเธอไม่อยากจะเชื่อข้อสรุปดังกล่าว ราวกับว่าเธอกำลังคุยกับแพทย์ประจำครอบครัว แต่ก็เหมือนกับว่าเธอกำลังเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลา

แพทย์ประจำครอบครัวพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ถ้าหายดีได้มากพอ ต่อไปก็อาจสามารถพูดคุยอะไรง่ายๆ ได้ แต่ถ้าเอาเครื่องมือแพทย์ออกก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว"