บทที่818 ความโชคดีที่ไม่คาดคิด

พายุรู้ว่าโรงพยาบาลสงฆ์มีสองคนที่สำคัญ ขวัญตาและ ปกรณ์อาศัยอยู่ เมื่อได้ยินเธอสั่งเขาไม่กล้ารอช้าเมื่อได้ยินคำสั่งของเธอและหันรถทันทีและตรงไปที่โรงพยาบาล

ในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ เสียงหัวเราะอันแสนหวานของอัญมณีดังขึ้นเป็นครั้งคราวผ่านช่องประตู ญาธิดาตามเสียงและผลักประตูเข้าไปในห้อง

บนเตียงในโรงพยาบาล ขวัญตากำลังกินอาหารที่อัญมณีป้อนไม่หยุด แม้ว่าใบหน้าของเธอจะซีด แต่สภาพจิตใจของเธอก็ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก

เมื่อเห็นญาธิดาและ ภวินท์ปรากฏตัว บนใบหน้าของเธอมีความรู้สึกผิดเล็กน้อย "ฉันได้ยินจาก อันอันว่าพวกคุณเพิ่งกลับมาจากเมืองC ทำไมไม่กลับบ้านพักผ่อนก่อนล่ะ"

"ไม่มีอะไรจะสำคัญไปกว่าเรื่องที่เธอฟื้น"

ญาธิดาพูดด้วยรอยยิ้ม เธอนำดอกไม้ในมือลงใส่เข้าไปในขวด มองไปรอบๆห้องแล้วถามด้วยความสงสัย "ทำไมทัตไม่อยู่ที่นี่"

เมื่อขวัญตาได้ยิน รอยยิ้มอ่อนๆก็ปรากฏบนใบหน้าของเธอ และอธิบายเบา ๆ ว่า "เขาอาจจะยุ่งกับงานอยู่ เขาไม่มาก็ไม่เป็นไร"

บางทีตัวเองจะฟื้นหรือไม่ฟื้น คงไม่สำคัญสำหรับเขาและเขาก็ไม่คิดที่จะมาเยี่ยมเยียน...

เมื่อคิดถึงตนี้ ดวงตาของ ขวัญตาก็มีความเสียใจปรากฏ แต่ก็หายไปในชั่วพริบตา มีความอ่อนโยนมาแทนที่

ธีทัตอดไม่ได้ที่จะขยิบตาให้ญาธิดา ให้เธอไม่พูดไปมั่ว แล้วลากเธอไปที่ทางเดินโดยอ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำ

ห้องที่เสียงดังเงียบลงทันที

ภวินท์พิงเงียบอยู่ข้าง ๆ ท่าทางของเขาเย็นชามากและเหมือนกำลังเปล่งออร่าว่า "อย่าเข้าใกล้ อย่ารบกวน" ซึ่งทำให้ผู้คนหวาดกลัวตั้งแต่ระยะไกลแล้ว

ดวงตาของ ขวัญตาอ่อนโยนอยู่เสมอ เหมือนว่าจะไม่สนใจทัศนคติที่ไม่แยแสของเขา จึงเกลี้ยกล่อมอย่างอ่อนโยนว่า “ฉันรู้ว่าคุณกับธิดา ทะเลาะกันมาหลายวันแล้ว ที่ฉันไม่มีอะไรจะทำ ดังนั้นคุณพาธิดากลับไปพักผ่อนเถอะ”

ภวินท์ไม่ได้ตอบกลับทันที

เขายังจำครั้งแรกที่เห็นผู้หญิงคนนี้ได้ เธอมีรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้า พูดคุยและหัวเราะกับ ธิดา แต่ในชั่วพริบตาก็ถูกทรมานจนดูเหมือนป่วยมานาน

เขารู้ว่าญาธิดาเป็นห่วงขวัญตาและเหตุการณ์ที่ขวัญตาเจออาจเกี่ยวข้องกับธิดาด้วย ไม่เช่นนั้นธีทัตคงไม่เตือนเธออย่างคลุมเครือเหรอ

ภวินท์คิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาที่เย็นชาของเขาก็กวาดไปทั่วใบหน้าที่ซีดของเธอ คิ้วของเขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว และเธอถามอย่างเย็นชาว่า "คุณจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนเกิดเรื่อง?"

ดูเหมือนว่า ขวัญตาจะไม่คิดว่าเขาจะถามคำถามเช่นนี้ ตอนแรกเธอตกตะลึงอยู่ครูหนึ่ง จากนั้นคิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากัน

“จำได้เล็กๆน้อยๆ วันนั้นฉันได้รับข้อความจากเบอร์ปลอมบอกว่านักฉันไปพบที่ชั้นบนสุด...” ความทรงจำของเธอค่อนข้างคลุมเครือ และคำพูดของเธอก็ฟังดูคลุมเครือเล็กน้อย

ภวินท์ขัดจังหวะเธออย่างเย็นชาทันที "คุณไม่เหมือนผู้หญิงประเภทที่หลอกง่าย"

ขวัญตาพยักหน้าด้วยท่าทางจริงจัง “ตอนนั้นฉันไม่ได้ไปที่นั่น แต่ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาฉันก็ได้รับข้อความอีกครั้งซึ่งพูดถึงทัตหลายครั้งและฉันก็ไปที่นัดหมายด้วยความเชื่อครึ่งๆกลางๆแล้วก็ถูกผลักลงไปบันไดเลย”

เมื่อเธอพูดตรงนี้ สีหน้าของเธอก็ค่อยๆ กระชับขึ้นพร้อมกัน ไม่เพียงแต่เสียงของเธอจะอ่อนลง แต่สีหน้าของเธอก็ดูเจ็บปวดด้วย

ความสงสัยของ ภวินท์เพิ่มขึ้นและเขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าวจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ ถามอย่างเย็นชาว่า "คนที่ส่งข้อความถึงคุณนั้นรู้เรื่องลับของธีทัตและคุณก็รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร ใช่ไหม"

เธอแอบมองเขาอย่างลับๆ จากนั้นรีบมองไปที่อื่นอย่างรวดเร็วและตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า “ฉันขอโทษ ฉันไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับคุณได้”

"รู้แค่นี้ก็พอ"

ตามด้วยเสียงของดับลง ในห้องก็เต็มไปด้วยความรู้สึกเย็นๆที่อธิบายไม่ถูก ขวัญตาจับผ้าปูที่นอนสีขาวแน่นๆและหัวใจของเธอเหมือนกำลังจะกระเด็นออกมา กลัวว่าเขาจะถามคำถามอะไรอีก