บทที่ 868 ขอให้รักกันตลอดไป

เธอจ้องมองภวินท์ตาเขม็ง อยากที่จะฟังคำอธิบายของเขา

แต่ว่า ผ่านไปหนึ่งนาทีเต็มๆ ภวินท์ยังคงสีหน้าเย็นชา ไม่มีการตอบกลับมาแต่อย่างใด

ญาธิดาแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น ในแววตาแฝงไปด้วยความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด

เขาไม่ได้ยอมรับ

แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธด้วยเหมือนกัน

ผ่านไปนานสองนาน เธอถึงได้ยกมุมปาก เผยให้เห็นถึงรอยยิ้มที่เยือกเย็นและเยาะเย้ย“ถ้าอย่างนั้นก็ขออวยพรพวกคุณทั้งสองคนล่วงหน้าแล้วกันนะ ขอให้รักกันตลอดไปนะคะ”

พูดจบ เธอก็จากไปอย่างที่ไม่หันหน้ากลับมา

เดินออกจากห้าง แสงอาทิตย์ที่อบอุ่นสาดส่องลงมาบนตัวของเธอ แต่กลับยังคงรู้สึกหนาวเย็นไปทั่วทั้งตัวอยู่ดี

เธอมองออกไปบนถนนที่การจราจรคับคั่ง สีหน้าคลุมเครือไม่ชัดเจน แววตายังคงสับสนงุนงง

เธอไม่เข้าใจ ทั้งๆที่ทุกสิ่งทุกอย่างมันเพื่อที่จะให้มีหลักฐานมากขึ้นในการวางแผนดักนพเก้าแล้วแท้ๆ

แต่ทำไม ยังไม่ทันผ่านไปคืนเดียว เรื่องมันก็เปลี่ยนกลายเป็นแบบนี้ไปซะแล้ว

ภวินท์ สามีของเธอ พ่อของลูกๆทั้งสองคนของเธอ จะแต่งงานกับนพเก้าแล้วจริงอย่างนั้นเหรอ?

พอนึกถึงสายตาเย็นชาที่มองเธอของภวินท์ในตอนนั้นแล้ว หัวใจของญาธิดาก็เจ็บปวดเหมือนกับมีเข็มมาทิ่มแทง

“ธิดา” อาริโอเดินก้าวเข้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว คว้าไหล่ของเธอเบาๆ พูดปลอบออกมา“อย่าเสียใจไปเลย”

ญาธิดาเม้มริมฝีปาก น้ำตาในตาเป็นประกาย ไม่ได้พูดอะไร

อาริโอถอนหายใจออกมา จูงมือของญาธิดา พาเธอขึ้นไปบนรถ

ตลอดทาง ญาธิดาเอาแต่ก้มหน้าไม่พูดไม่จา เส้นผมสีดำที่นุ่มสลวยปิดบังสีหน้าของเธอ

จนกระทั่งมาถึงบ้านพัก ญาธิดาก็ยังคงนิ่งเงียบไม่พูดอะไรอยู่ อาริโอพาเธอไปส่งถึงห้อง พูดออกมาเบาๆ“ธิดา คุณอยากกินอะไรสักหน่อยไหม ผมจะให้พวกเขาเอามาส่งให้”