บทที่ 869 ไม่มีที่ให้หนี

เธอยื่นมือออกมามัดผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเองไว้ข้างหลัง ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ

ในเวลานี้ เธอไม่มีเวลาไปคิดเรื่องระหว่างภวินท์แล้ว

ตอนนี้ เธอมีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องไปทำ

เธอเปลี่ยนเป็นเสื้อที่สบายๆ เดินเบาๆมาถึงตรงประตูอย่างช้าๆ เอาหูแนบไว้ที่ประตูแน่น

พอผ่านเรื่องในช่วงกลางวันไปแล้ว อาริโอก็ไม่ได้ผ่อนปรนความระแวดระวังในตัวเธอลง ข้างนอกประตูยังคงมีคนจำนวนไม่น้อยกำลังเฝ้าระวังอยู่

ถ้าคิดอยากที่จะแอบลักลอบเข้าออกที่นี่ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ญาธิดาเดินมาถึงห้องน้ำอย่างช้าๆ หันสายตามองไปที่พัดลมระบายอากาศที่อยู่บนเพดาน

ที่นี่ เป็นช่องทางเดียวที่เธอสามารถออกไปจากห้องนี้ได้

ญาธิดาท่าทางชำนาญช่ำชอง ถอดพัดลมระบายอากาศที่อยู่เหนือหัวออกอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเหตุการณ์ที่เงียบสงบไม่มีเสียงใดๆนั้น เธอปีนเข้าไปในช่องระบายอากาศ

หลังจากที่ปีนไปสิบกว่านาที ในที่สุดญาธิดาก็มาถึงทางออก

หลังจากที่ขยับไปขยับมาหนึ่งรอบแล้ว ญาธิดาก็เหยียบลงมาถึงพื้นแข็งๆ ถอนหายใจออกมาอยู่ภายในใจ

แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจะมาผ่อนปรนความระมัดระวังลง เธออ้อมพวกลูกน้องของอาริโอที่อยู่ในห้อง ในที่สุดก็มาถึงห้องหนังสือของเขา

พออยู่ในพื้นที่ของตัวเอง ดูเหมือนอาริโอจะผ่อนปรนลงอยู่ไม่น้อย ประตูไม่ได้ล็อก ญาธิดาเข้าไปได้อย่างราบรื่น

ที่นี่เป็นอสังหาริมทรัพย์หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ที่เมือง Jของอาริโอ ข้างในมีสิ่งของวางอยู่ไม่น้อย

ญาธิดาคิดเดา จากนิสัยที่ระมัดระวังของอาริโอแล้ว

ญาธิดาตรวจสอบที่นี่ภายใต้สถานการณ์ที่เงียบสงบไม่ได้ส่งเสียงใดๆไปหนึ่งรอบ แต่กลับไม่เจอของอะไรที่มีประโยชน์เลย

แต่ว่า นี่มันก็อยู่ในการคาดการณ์ของเธอเหมือนกัน

เธอเม้มริมฝีปาก สายตามองไปรอบๆห้องหนึ่งรอบ เดินตรงไปยังชั้นหนังสือที่วางเป็นแถวๆ