บทที่ 889 หนูจะต้องทำให้เขากลายเป็นของหนูให้ได้

อีกทางด้านหนึ่ง มาเลน่านอนอยู่บนโซฟา หลังจากที่ได้ยินประโยคนั้นของภวินท์แล้ว ในหูฟังก็มีเสียงของไฟฟ้าช็อตดังขึ้นมา

เครื่องดักฟังถูกทำลายจนพังแล้ว

มาเลน่าเอาหูฟังออก ไม่ได้แสดงออกถึงความโมโหเลยแม้แต่นิดเดียว ใบหน้าสีชมพูอ่อนๆ ดูลุ่มหลงขึ้นมาไม่น้อย

ผู้ชายคนนี้ ขนาดเสียงยังเซ็กซี่ขนาดนี้

การกระทำของภวินท์ ไม่เพียงแต่จะไม่ได้ทำให้มาเลน่ารู้สึกตื่นตระหนกและรู้สึกผิดแล้ว กลับทำให้ความลุ่มหลงที่เธอมีต่อภวินท์นั้นลึกซึ้งกว่าเดิมอีกด้วย

เทอรี่เดินลงมาจากบันได พอหันไปเห็นมาเลน่าที่อยู่บนโซฟา ก็ขมวดคิ้ว พูดขึ้นอย่างใจร้ายไร้ความปรานี

“มาเลน่าเธอนี่มันน่าขยะแขยงจริงๆ”

เขาแค่เห็นก็รู้แล้วว่ามาเลน่ากำลังทำอะไรอยู่

ต้องไปชอบผู้ชายคนไหนเข้าอีกแล้วแน่ๆ

พฤติกรรมแบบนี้ของมาเลน่าไม่ใช่ครั้งสองครั้งแล้ว แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ ทุกครั้งที่เทอรี่เห็น ในใจก็ยังคงรู้สึกขยะแขยงอย่างถึงที่สุดอยู่ดี

เทอรี่พูดต่อว่าออกมาอย่างไร้ความปรานี แต่กลับทำให้มาเลน่ายิ้มอย่างดีใจมากขึ้น

“ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ พี่”

เทอรี่ยิ่งรู้สึกขยะแขยงน้องสาวคนนี้ของตัวเองเข้าไปอีก

สมิธเลี้ยงดูเธอได้วิปริตขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ

แต่ว่า เธอที่เป็นคนไม่มีสมอง เป็นคนโง่ไร้ความสามารถคนหนึ่ง

พอคิดถึงตรงนี้ ในใจของเทอรี่ก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย

สายตาของเขามองคฤหาสน์หรูที่ใหญ่โต รู้สึกพออกพอใจอยู่ภายในใจ

ตำแหน่งผู้นำตระกูลของตระกูลสมิธ จะช้าจะเร็วยังไงก็ต้องเป็นของเขาอยู่ดี

“เทอรี่”

เสียงผู้หญิงเสียงหนึ่งดังออกมาจากมุมหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว

เสียงแค่ลอยมาเบาๆเท่านั้น กลับทำให้เทอรี่สั่นสะดุ้งไปทั่วทั้งตัว เกิดความรู้สึกตื่นตกใจขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

เห็นผู้หญิงที่ดูแลตัวเองอย่างดีคนหนึ่งเดินออกมาจากมุมมืด เธอกวาดสายตามอง มาหยุดที่ตัวของเทอรี่อย่างอ่อนโยน“ไม่ต้องประหม่าขนาดนั้นหรอก เทอรี่”

เทอรี่กลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว จับจ้องใบหน้านั้น

“ทีน่า”

ในตอนนั้น ก็เป็นผู้หญิงคนนี้ ที่ร่วมกับอาริโอไล่ตนเองออกจากตระกูลสมิธ