บทที่ 929 ว่างเปล่าไร้ผู้คน

เขาครุ่นคิดก่อนจะชี้ไปที่สุนัขสีครีมตัวใหญ่

ญาธิดาเข้าใจความหมายของเขา และตั้งชื่อสุนัขสีครีมตัวใหญ่ทันทีว่าป๊อกกี้

ระหว่างการสนทนา ไรอันพาพวกเขาไปยังบ้านที่ซ่อนอยู่อย่างลึกลับมาก

บ้านดูเก่าทรุดโทรม ผนังเป็นสีเหลืองหลุดลอก ดูแล้วไม่ค่อยปลอดภัย

ญาธิดาหัวใจบีบรัด ไม่อยากเชื่อว่าขวัญจะถูกขังอยู่ในสถานที่แบบนี้

ดีที่เหมือนว่ามาเลน่ากำลังตามล่าพวกเขาอยู่ ทุกคนต่างออกไปไม่มีใครอยู่แถวนี้

ญาธิดาเองก็ไม่เสียเวลาใดๆ หลังจากแน่ใจว่าโดยรอบไม่มีใครอยู่ จึงรีบเดินไปตรงหน้าต่างบ้าน

โชคดีที่บ้านหลังนี้มีขนาดเล็กมาก มีเพียงห้องเดียว ไม่จำเป็นต้องให้ญาธิดาและคนอื่นๆ ค้นหาไปทีละห้อง มันช่วยประหยัดเวลาให้เธอได้

ญาธิดายืนเขย่งปลายเท้ามองเข้าไปข้างใน...ว่างเปล่าไร้ผู้คน

ญาธิดาขมวดคิ้วพูดเสียวเบา “ขวัญ เธออยู่ไหม ฉันธิดาเอง”

โดยรอบเงียบเชียบจนได้ยินเสียงเข็มตกได้ ญาธิดาร้องเรียกอีกหลายครั้ง

ตอนที่ญาธิดาเริ่มสงสัยว่าขวัญตาอยู่ที่นี่จริงหรือไม่ ในที่สุดภายในก็มีการเคลื่อนไหว

ตู้เสื้อผ้าถูกเปิดออก ขวัญตาออกมาจากตู้เสื้อผ้า

“ธิดา!” ขวัญตาวิ่งเข้ามาด้วยความประหลาดใจ

ญาธิดารู้สึกตื่นเต้นมากเช่นกัน แต่หน้าต่างถูกล็อคและด้านนอกยังมีลูกกรงเหล็กหลายอันเสริมอยู่ นานมากขวัญตาก็ออกมาไม่ได้

ภวินท์เดินไปถีบประตู

บ้านหลังนี้เก่าทรุดโทรมแล้ว หลังจากภวินท์ถีบไม่กี่ครั้ง ในที่สุดประตูก็เปิดออก ขวัญตาจึงออกมาได้

ทั้งกลุ่มไม่กล้าอยู่ที่นี่นานเกินไป รีบเดินไปที่ทางออกคฤหาสน์

ระหว่างทาง ขวัญตาเล่าให้ญาธิดาฟังด้วยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง