บทที่ 930 ต้องไปด้วยกัน

มีคนอย่างน้อยสองสามร้อยคนที่อ้อยอิ่งอยู่ที่ทางออกคฤหาสน์ และทุกคนมีอาวุธอยู่ในมือ

ส่วนทางออกอื่นๆ ไม่ต้องคิดมาก ยามที่นั่นต้องเข้มงวดมากขึ้น

ส่วนทางออกอื่นๆ ไม่ต้องคิดเลย การรักษาความปลอดภัยที่นั่นต้องยิ่งเข้มงวด

อยากฝ่าออกไปคงทำไม่ได้

ภวินท์วางป๊อกกี้ลงเบาๆ สังเกตสถานการณ์และพูดอย่างเคร่งขรึม “ผมจะล่อพวกเขาออกไป”

ญาธิดาคว้าแขนของภวินท์ สายตาเป็นกังวล “ไม่ได้ ต้องไปด้วยกัน”

กว่าที่ทุกคนจะรวมตัวกันได้มันไม่ง่าย ถ้าให้ภวินท์ไปเสี่ยงอีกครั้ง ญาธิดาไม่ยอมแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในงานแต่งงาน ต่อไปมาเลน่าจะต้องเข้มงวดกับภวินท์มากขึ้นอีก หลังจากนี้คิดหลบหนีก็คงยากกว่าเดิม

ภวินท์เอามือของญาธิดาออก และจูบบนหลังมือของเธอ “นี่เป็นวิธีเดียวของเรา คนที่มาเลน่าต้องการมากที่สุดตอนนี้คือผม เธอจะไม่ทำอะไรกับผม”

ที่มาเลน่าทำขนาดนี้ เพราะอยากให้ภวินท์อยู่ข้างกาย

ให้เขาดึงดูดความสนใจของศัตรู เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ไม่ว่าจะเป็นญาธิดาหรือขวัญตา หากตกอยู่ในมือของมาเลน่า อีกฝ่ายจะไม่ปล่อยพวกเธออย่างแน่นอน

ตรงกันข้ามกับภวินท์ ต่อให้ถูกอีกฝ่ายจับได้ มาเลน่าก็จะไม่ฆ่าเขา

สำหรับในอนาคตจะออกไปจากที่นี่อย่างไร ภวินท์ทำได้แค่รอโอกาสเท่านั้น

“ผมจะออกจากที่นี่กลับไปหาคุณโดยเร็วที่สุด”

ญาธิดารู้สึกไม่เต็มใจ เธอหลับตาสูดหายใจเข้าลึก เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งดวงตาพลันแน่วแน่ “ฉันจะรอคุณกลับมา”

หลังจากตัดสินใจเลือกแผนแล้ว ภวินท์กำลังจะรีบออกไป แต่ทันใดนั้นไรอันพลันขวางหน้าพวกเขาไว้