บทที่ 954 ทรยศอยู่นิดๆ

ณ Amaya Hotel

ตระกูลพิลากุลในเมือง Jไม่ได้ถือว่าเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่อะไร แต่อย่างน้อยก็ยังพอจะมีจุดยืนอยู่บ้าง คนที่คิดที่จะประจบประแจงตระกูลพิลากุลก็มีอยู่ไม่น้อย ด้วยเหตุนี้เองงานเลี้ยงพบปะญาติที่ขวัญตาจัดขึ้นมา จึงมีคนมาเข้าร่วมอยู่ไม่น้อย

ญาธิดาเพิ่งจะพาลูกๆทั้งสองคนออกงาน ทุกคนต่างก็หันสายตามาที่เธอกันเกือบทั้งหมด

นี่เป็นครั้งแรกที่ญาธิดามาเปิดเผยตัวในที่สาธารณะตั้งแต่ที่เกิดเรื่องการแต่งงานขึ้น

เผชิญหน้ากับสายตาของเหล่าผู้คน ญาธิดาสีหน้าอารมณ์นิ่งเฉย แทบจะไม่สนใจกับสายตามองสำรวจของคนพวกนี้เลยแม้แต่นิดเดียว หาขวัญตาที่กำลังพูดคุยสัพเพเหระอยู่กับคนอื่น

ขวัญตาพอสายตามองเห็นญาธิดา ก็ยิ้มอย่างขอโทษให้กับคนที่กำลังพูดคุยอยู่ด้วย จากนั้นก็ตรงมาหาญาธิดา ทั้งสองคนนั่งลงด้วยกันที่มุมมุมหนึ่งในงานเลี้ยง อีธานและเอลล่าก็นั่งขนาบสองข้างอย่างนิ่งเงียบ

ญาธิดาหยิบแชมเปญมาจิบไปหนึ่งคำ ก่อนจะหันมองไปรอบๆ ไม่เห็นตัวของไรอัน จึงพูดถามขึ้น“ไรอันล่ะ?”

ใบหน้าของขวัญตาหมดหนทาง มุมปากยิ้มจางๆ“เด็กคนนั้นไม่ชอบที่ที่คนเยอะแบบนี้ รออีกเดี๋ยวฉันจะพาเขามาเดินๆสักหน่อย ให้คนมีชื่อเสียงของเมือง Jเหล่านี้ได้รู้จักหน้าค่าตากันสักนิด”

ญาธิดาครุ่นคิด ก่อนหน้านี้ไรอันอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น การที่จะกลัวคนแปลกหน้ามันก็เป็นเรื่องปกติ แค่พยักหน้าแล้วพูดถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น“แล้วเธอทำยังไงถึงทำให้ลุงวุฒิยอมให้เธอรับเลี้ยงไรอันล่ะ?”

พอพูดถึงเรื่องนี้ ขวัญตาก็ถอนหายใจออกมา“พ่อไม่ยอมเห็นด้วยอยู่แล้ว ดังนั้นในตอนนั้นฉันก็เลยพาไรอันไปทำเรื่องรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมเลยตรงๆโดยที่ไม่ได้บอกเขา”

แม้ว่าสุรวุฒิจะชอบไรอัน แต่เขาก็รู้ดี ลูกสาวของว่าตัวเองเลี้ยงดูเด็กตัวคนเดียวแบบนี้ จะต้องมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากผู้คนมากมายแน่นอน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าขวัญตายังไม่ได้แต่งงานเลยด้วย แม้ว่าไรอันจะไม่ใช่ลูกแท้ๆของเธอ แต่ถึงตอนนั้นจะมีผู้ชายสักกี่คนที่ยอมเต็มใจรับเธอที่มีลูกติดมาด้วยหนึ่งคน?

สุรวุฒิก็เพิ่งจะมารู้เรื่องนี้หลังจากที่ขวัญตาไปทำธุรการเสร็จแล้ว โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ กลัวว่าลูกสาวของตัวเองจะไม่ได้แต่งงาน

แต่ธุรการก็ทำเสร็จไปแล้ว ต่อให้สุรวุฒิจะโมโหขนาดไหนก็หมดหนทางอยู่ดี ทำได้แค่ยอมปล่อยเธอไป ถึงขนาดที่เขาเป็นคนจัดงานเลี้ยงพบปะญาติในวันนี้ด้วยตัวเองเลยด้วย