บทที่ 403 ไปทำอะไรให้อีก

เหยียนยวนอาศัยช่วงก่อนที่หมิงโร่และซือห้าวเฉินจะเข้าวังเพื่อร่วมงานเลี้ยง รีบกลับไปที่โรงเตี๊ยม แม้ร่างกายเขาจะมีรอยเปื้อนจากการเดินทาง แต่จิตใจเขากลับดีมาก

“งานของท่านราบรื่นดีหรือไม่?” หมิงโร่รินน้ำชาให้พ่อเปี้ยนหยี

“ไม่เลวนัก โชคดีที่มีเหล่าเถียช่วยออกโรง ไม่เช่นนั้น ข้ายังเกรงว่าข่าวลือจะรั่วไหลออกไป” เหยียนยวนจิบชาที่ลูกสาวของเขารินให้ จากนั้นจึงหยิบงูเขียวตัวเล็กจากกระเป๋าแขนเสื้อของเขาแล้ววางลงบนโต๊ะ.

“ฟู่” เมื่อได้ยินชื่อเหล่าเถียก็ชื่นใจหน่อยๆ อย่างไรก็ตาม เกิดอะไรขึ้นกับร่างงูที่มีความหนาของตัวเท่านิ้วก้อย มีถุงใหญ่อยู่ตรงกลาง "นี่ท้องหรือไม่"

“ไม่ใช่ เมื่อเช้าข้าป้อนไข่นกให้มัน” เหยียนยวนไม่เคยเลี้ยงงูมาก่อน ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าควรจะป้อนอะไรให้มัน จ้งหมิงก็บอกว่า ดูเหมือนว่างูจะกินไข่นก

“เหล่าเถีย กลืนทั้งลูกเช่นนี้มันจะทำให้อาหารไม่ย่อย เราขอแนะนำให้เจ้าเคาะเปลือกเปิดออกถึงค่อยกินมัน” หมิงโร่เปลี่ยนเป็นฝ่ายบริการลูกค้าเจ้าXทันที

งูเขียวตัวเล็กเองยังรู้สึกว่าท้องของเขาอิ่มตื้อ ตาเท่าเมล็ดถั่วกระพริบ: "ถ้าเปิดออก ไข่เหลวๆจะไหลเยิ่ม..."

“เห้อ เจ่างเป็นงูที่รักสพอาดจริงนะ" หมิงโร่ยักไหล่

งูเขียวตัวเล็กขดตัวเพื่อปิดพุงใหญ่น่าตลกๆ ของมัน เพราะเจ้าของมีนิสัยรักความสะอาด ภายในใจเหล่าเถียรู้สึกขมขื่น แต่เหล่าเถียไม่พูด

“ท่านต้องการที่จะเข้าวังพร้มกับพวกเราหรือไม่?” หมิงโร่ถาม

“อืม” เหยียนยวนพยักหน้า “พ่อไม่ได้อยู่ที่นครหลวงมาหลายปีแล้ว ดังนั้นจึงจำเป็นต้องทำความคุ้นเคยกับกิจการของราชวงศ์สักหน่อย”

“เช่นนั้นก็ดี อีกประเดี๋ยวพวกเราค่อยเจอกันที่หน้าประตู” หมิงโร่ต้องกลับไปเปลี่ยนอาภรณ์และประทินโฉม นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจกับคอที่น่าสงสารของตน และเสียใจที่ไม่ได้เอาที่คาดผมมาด้วย

ร้านหยุนจวงนี้ เปิดตัวเร็วหน่อยน่าจะดีกว่า

"ฮ่องเต้เหวิน" จัดงานเลี้ยงต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ ทั้งเหล่าองค์ชายและองค์หญิง สมาชิกราชวงศ์ และขุนนางที่อยู่ในราชสำนัก เจ้าหน้าที่ระดับสามขึ้นไปในราชสำนักและสมาชิกในครอบครัวของพวกเขาล้วนได้รับเชิญให้มาร่วม

ทันทีที่หมิงโร่นั่งลงบนที่นั่ง นางก็รู้สึกว่ามีสายตาที่ขุ่นเคืองจ้องมองมาที่ตน เมื่อหมิงโร่ลืมตาขึ้นก็พบกับดวงตาบูดบึ้งขององค์หญิงสี่

“เหอะ...” นางใช้งูมาทำร้ายตนยังไม่คิดบัญชี นี่ตนไปทำอะไรให้อีก ?

หลิงหลงนั่งยองอยู่บนไหล่ของหมิงโร่ ถูขาเรียวที่ละเอียดอ่อน: อืม เมื่อวันก่อนข้าได้นำงู หนอน และมด เข้ายึดจวนองค์หญิง... ดูเหมือนว่าการเคลื่อนไหวนี้จะเอิกเกริกไปเสียหน่อย...

เหยียนเจาไป๋: นางคณิกาในชิงโหลวได้กำจัดวิญญาณของราชบุตรเขยไปแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องของข้า เป็นนายทหารผู้ช่วยในกองบัญชาการที่หยิบยืมเงินให้ราชบุตรเขยเพื่อช่วยไถ่ตัวให้คณิกา

ซือห้าวเฉิน: จวนองค์หญิงนั้นไม่น่าอยู่อีกต่อไปแล้ว องค์หญิงสี่หลีกเลี่ยงที่จะพระที่นั่ง ถุงงูที่ถูกโยนเข้าไปในพระที่นั่งเป็นฉืออู่ที่ทำ ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า

องค์หญิงสี่ยิ่งหงุดหงิดเมื่อเห็นใบหน้าไร้เดียงสาของหมิงโร่ นางไม่เชื่อ ว่าไก่บินว่อนและสุนัขกระโดดโลดเต้นในจวนของตนเมื่อสองวันนี้ ไม่เกี่ยวข้องอะไรสักนิดกับเสี่ยวจิ่ว

ในที่สุด เหล่าเถียก็ย่อยไข่นกได้ และได้ยินหลิงหลงและองค์ชายเสือขาวอวดโอ้ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของตน นี่คือสิ่งที่เกี่ยวข้องกับโลกงูอย่างพวกเขา และตนต้องมีส่วนร่วม!

เมื่องานเลี้ยงอาหารกลางวันกำลังจะเริ่มขึ้น ฮองเฮาเปี้ยนเดินเข้าไปในห้องโถงพร้อมกับฮ่องเต้เหวิน ใบหน้าเขียวเข้มของ ฮองเฮาเปี้ยนที่ถูกปกคลุมไปด้วยแป้งหนาแล้ว ก็ยังไม่สามารถปกปิดไว้ได้