บทที่ 402 ความโกรธมีมากเกินไป

แม้ว่าทหารรักษาพระองค์จะได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี เมื่อเห็นศพทั้งสองร่างนี้ พวกเขาก็ยังพากันรู้สึกตื่นตระหนก นักฆ่ามีลูกดอกปักติดอยู่ระหว่างคิ้วของเขา และมีรูเลือดระหว่างคิ้วของ ‘ใต้เท้าหลง’ ที่ยิงลูกดอก ดูเผินๆเหมือนเป็นกรรมตามสนอง

‘ฮ่องเต้เหวิน’ ลูบหน้าผากอย่างไม่อดกลั้น ตลอด 2 วันที่ผ่านมาทุกอย่างดูแปลกๆหลายส่วน แต่ก็ยังดูถูกจังหวะอย่างสมเหตุสมผล

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าทั้งหยุนชินอ๋องและเจ้าห้าผิดปกติ: "หลงหยวน"

ในกระโจมที่เงียบงัน และในที่สุดฮ่องเต้เหวินก็จำได้ว่าหลงหยวนตายแล้ว: "อ้านชื่อ"

“ข้าน้อยอยู่ที่นี่” อ้านชื่อคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะเป็นผู้นำของ องครักษ์ลับและส่งเจ้าหน้าที่ไปจับตาหยุนชินอ๋องแห่งตงเหิงเพิ่ม และองค์ชายห้าด้วย เพื่อดูความเคลื่อนไหวของพวกเขา”

“ข้าน้อยรับบัญชา” อ้านชื่อรับคำสั่งและจากไป

เดิมทีเมื่อพวกเขากลับมาจากล่าเหยื่อ พวกเขาควรก่อกองไฟสำหรับอาหารค่ำ ย่างเนื้อและดื่มด่ำสุราไปด้วยกัน แต่เมื่อเห็นว่า ‘ฮ่องเต้เหวิน’ อารมณ์ไม่ดี จึงไม่มีใครกล้าพูดถึงเรื่องนี้ ฝั่งกระโจมของฮ่องเต้ ข้าหลวงที่รับใช้ในวังต่างก็ระมัดระวัง เพราะกลัวว่าโชคร้ายจะมาถึงตัว

องค์ชายหลายพระองค์ยังทรงพักอยู่ในกระโจมของตนอย่างเปิดเผย เพื่อรอการเสด็จกลับเมืองหลวงในวันพรุ่งนี้

ฝั่งซือห้าวเฉินบรรยายดูมีชีวิตชีวามาก การดิ้นรนต่อสู้เพื่ออำนาจฮ่องเต้ของหนานหรงนั่นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาในฐานะองค์ชายตงเหิง ไก่ฟ้าสองตัวที่ถูกล่าเมื่อตอนบ่าย ถูกนำมาทำเป็นอาหารที่เรียกว่าไก่ขอทานซึ่งฝังอยู่ใต้กองไฟ บนกองไฟมีกระต่ายอ้วนสองตัวถูกย่างอยู่ ตัวหนึ่งใช้น้ำผึ้งทาและอีกตัวหนึ่งทาด้วยพริกมหม่าล่า

ตามคำแนะนำของหมิงโร่ จือซูทาน้ำผึ้งหนึ่งชั้นบนกระต่ายแล้วย่างด้วยไฟต่ำ เมื่อผิวเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลอำพันที่น่าดึงดูดใจ พร้อมกลิ่นน้ำตาลเล็กน้อย อีกอันเป็นรสเผ็ดโรยด้วยพริกหม่าล่าดูน่ารับประทานมาก

เหยียนเจาไป๋ตามกลิ่นหอมมา เขาส่งตะกร้าไม้ไผ่ในมือให้หมิงโร่: "นี่คือผลหม่าเมิ่งที่ส่งมาจากแคว้นเทียนจู๋วรสชาติหอมหวานมาก"

“ขอบคุณพี่ห้า” ผลหม่าเมิ่งคืออะไร? ไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลย หมิงโร่ยกผ้าคลุมขึ้น เห็นมะม่วงสีเหลืองสองสามผลข้างใน อื้ม ซึ่งเป็นผลไม้ที่นางโปรดปราน

หมิงโร่หยิบมะม่วงขึ้นมา ใช้มีดผ่าครึ่งตามแกนผลออกเป็นสองส่วน หันครึ่งผลที่ไม่มีแกนเป็นชิ้นเล็ก ๆ ปอกเปลือกด้านบนออกทีละชิ้น ช่างสมบูรณ์แบบ

หมิงโร่กินไปชิ้นหนึ่ง ความหอมหวานที่เข้มข้นของน้ำผลไม้นี้ก็ระเบิดอยู่ในปากของนาง แล้วหยิบป้อนให้ซือห้าวเฉินชิ้นหนึ่ง: "อร่อยนะ ท่านลองสิ"

“กลิ่นหอมมากเป็นพิเศษ" ดูเหมือนพระชายาน้อยจะชอบผลไม้นี้มาก ซือห้าวเฉินก็นำเมล็ดออกมา และวางแผนว่าเดี๋ยวจะนำไปที่ที่ห้วงกาลเวลาและปลูกไว้

เหยียนเจาไป๋ ประหลาดใจเล็กน้อย เตอนที่เขาได้รับผลไม้นี้มา เขาไม่รู้ด้วยซ้ำต้องปอกเปลือกถึงจะกิน ลูกพี่ลูกน้องของเขาบอกให้เขาปอกเปลือกแล้วกิน แต่เมื่อเขาปอกผลไม้ออกมาดูน่าเวทนาเกินกว่าที่จะทนดูได้ ได้แต่คิดว่าผลหม่าเมิ่งนี้นี้รสชาติดี เพียงแต่เมื่อกินคงไม่น่ามองนัก แต่วิธีการของ เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ ดีมาก หรือว่าเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์เคยกินผลหม่าเมิ่งนี้มาก่อนมาก่อนหรือไม่?

โดยไม่รอให้เหยียนเจาไป๋คิดลึก จือเฉ่านำกระต่ายย่างมา จือซูและจี้เยว่ก็เคาะดินออกจากผิวไก่ขอทาน เหลือไว้เพียงใบบัวที่สะอาดเพื่อจับไก่ทั้งตัวที่อ่อนนุ่ม

เหยียนเจาไป๋พบว่า ที่เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์แห่งนี้มีอาหารสดมากมาย ซ้ำยังเป็นของอร่อยมาก บางที ‘ความสามารถในการกิน’อาจเป็นพรสวรรค์ของ เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ก็ได้

คนทั้งสามจัดการกับไก่ขอทานสองตัวและส่วนใหญ่ของกระต่ายย่างอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นก็ไปนั่งนอกกระโจมเพื่อเพลิดเพลินกับความเย็นสบาย

เหยียนเจาไป๋จิบชาย่อยอาหารที่หมิงโร่ยกมาให้ พลางเอื้อนเอ่ยอย่างเชื่องช้า "เหยียนหมิงหุ้ยให้ข้าราชบริพารใส่งูตัวนั้นลงในตะกร้าผลไม้"

หมิงโร่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ "อ่อ เสด็จพี่สี่..."

“อืม” แสงเย็นวาบผ่านในดวงตาของเหยียนเจาไป๋ “พี่จะสั่งสอนบทเรียนให้นางแทนเจ้าเอง”

“ไม่จำเป็นแล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่ โชคดีที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ” หมิงโร่รู้สึกว่าองค์หญิงสี่นั้นเจ้าอารมณ์เกินไป แค่ร่มคันเดียวไม่ใช่หรือ จะจัดการให้เองเลย "ข้าตัดสินใจจะเปิดร้านหยุนจวงในนครหลวง”