บทที่ 401 เป็นความคิดของผู้ใดกันแน่

เมื่อเหยียนเจาชิ่งได้ยินคำพูดของหมิงโร่ ก็ตะลึงงันอยู่ครู่หนึ่ง เขาและเสด็จน้องเก้าท่านนี้ นอกจากจะพบหน้าแล้วทักทายตามมารยาท ก็แทบจะไม่เคยพูดคุยกันเลย ในความทรงจำ นางนั้นขี้ขลาดและอ่อนแอ ไม่เคยสนใจเรื่องของผู้อื่น

เพียงแต่ เหยียนเจาชิ่งก็ฟื้นคืนสติกลับมาแล้ว——แม้ไม่รู้ว่าพิษนี้จะแก้ได้อย่างไร การดึงลูกเกาทัณฑ์พิษออกมาก่อนนั้นย่อมสำคัญกว่า มิเช่นนั้น พิษจะซึมลึกลงไปอีกใช่หรือไม่ ?

“ยังไม่รีบดึงลูกเกาทัณฑ์ออกให้ข้าอีก” องค์ชายแปดตบลงบนโต๊ะ

ในที่สุดหมอหลวงทั้งสองก็หยุดโต้เถียงกันทันที ยื่นมืออกไปดึงลูกเกาทัณฑ์ออกให้องค์ชายแปด

หมอหลวงทั้งสองท่านนี้ สำหรับหมอหลวงเหวินนั้นไม่มีสมองเลยจริงๆ ถึงได้ทำเรื่องเล็กๆเช่นนี้ผิดพลาด แต่หมอหวงจ้าวอีกท่านหนึ่ง ซึ่งเป็นคนสนิทของฮ่องเต้ ความรู้ด้านทักษะทางการแพทย์ล้วนตามไม่ทัน จะเข้าไปอยู่ในพระเนตรของ ‘ฮ่องเต้เหวิน’ ได้อย่างไร ก่อนหน้านี้ การดึงคนอื่นมาบดขยี้ ให้ร้องโอดครวญ ถือเป็นการยื้อเวลาให้ล่าช้าโดยเจตนา

องค์ชายแปดผู้นี้ในตอนนี้เป็นโอรสที่ฮ่องเต้จงเกลียดจงชังที่สุด ไม่เพียงแต่จะเป็นตี๋จื่อโอรสคนแรกของฮองเฮา ซ้ำยังเก่งทั้งบุ๋นและบู๊ มีก๋งเป็นสมุหราชเลขาธิการ ซึ่งมีลูกศิษย์อยู่ทั่วหล้า องค์ชายแปดได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาท ซึ่งค่อนข้างเป็นที่นิยมมาก อย่างไรก็ตาม ฮ่องเต้กลับไม่เต็มใจที่จะแต่งตั้งองค์ชายนัก

หมอหวงจ้าวคาดเดาอยู่ภายในใจ ว่าฮ่องเต้น่าจะไม่พึงพระทัยต่อองค์ชายทุกพระองค์ในปัจจุบัน เพราะในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ฮ่องเต้ใส่พระทัยในเรื่องการดูแลร่างกาย และให้ความสำคัญกับการมีทายาทเสียมากกว่า

ตัวเขายังทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพื่อบำรุงไตให้กับฮ่องเต้ และฮ่องเต้ก็ขยันหมั่นเพียรในเรื่องนี้มาก แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตั้งแต่ซูกุ้ยเฟยได้ให้กำเนิดองค์หญิงเก้า วังหลังก็ไม่มีข่าวดีอีกเลย........

แผลจากลูกเกาทัณฑ์ขององค์ชายแปดสำหรับหมอหลวงแล้ว ยังไม่ถือว่ายากที่จะแก้ไข ตำแหน่งของลูกเกาทัณฑ์ก็ไม่ได้อยู่ในจุดสำคัญ หมอหลวงเหวินสามารถขุดหัวลูกเกาทัณฑ์ออกมาได้อย่างรวดเร็ว แล้วหมอหวงจ้าวรุดหน้าขึ้นไปล้างทำความสะอาดบาดแผลให้

“ข้าแนะนำว่า ให้ขัดบริเวณรอบบาดแผลตรงรอยหัวลูกเกาทัณฑ์” หมิงโร่ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าหมอหลวงสองท่านนี้ช่างท่าดีทีเหลวเสียจริงๆไม่มีความสามารถแต่กลับแทรกตัวมายุ่งเกี่ยว หากเนื้อบริเวณที่เน่าเปื่อยนี้ไม่สะอาด ก็พาลแต่จะติดเชื้อและมีหนองมิใช่หรือ？

องค์ชายแปดเติบโตขึ้นอยู่ในวังมาตลอด เป็นธรรมดาที่จะสังเกตเห็นสิ่งแปลกปลอมเหล่านี้ “พวกเจ้าถอยออกไป”

“แต่......แผลของท่านยังมีเลือดไหลอยู่นะขอรับ” หมอหวงจ้าวยังอยากจะดื้อดึงต่อ

“ยังไม่ไสหัวไปอีก” องค์ชายแปดดุขึ้นครั้งหนึ่ง

หมอหลวงทั้งสองอุ้มกล่องยา ออกจากกระโจมอย่างลนลาน องค์ชายแปดเรียกข้ารับใช้มารักษาบาดแผลให้ตน

ในฐานะองค์รักษ์ การบาดเจ็บเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และอาการบาดเจ็บทั่วไปส่วนใหญ่จะรักษาด้วยตนเอง แม้ว่าทักษะนี้จะไม่มีชำนาญและพิถีพิถันเช่นหมอหลวง แต่ก็ถือว่าใช้งานได้

เมื่อรักษาบาดแผลขององค์ชายแปดเสร็จแล้ว และผู้ดูแลช่วยเขาสวมเสื้อคลุมและกินยาชิงหลิงเพิ่มอีก องค์ชายแปดรู้สึกว่าบาดแผลไม่ได้ปวดขนาดนั้นแล้ว เขาจึงค่อยๆผ่อนคลายลง

“วันนี้ขอบคุณสำหรับยาขององค์ชายห้ามาก” องค์ชายแปดยืนขึ้นและคำนับพลางกล่าว “และขอบคุณหยุนชินอ๋อง เสด็จน้องเก้า และเสด็จพี่รองที่มาเยี่ยมข้า”

“เจ้าจงพักผ่อนให้มากๆ สิ่งสำคัญที่สุดคือดูแลร่างกายให้ดี” องค์ชายรองเป็นผู้อาวุโสที่สุดในที่แห่งนี้ เขาจึงปลอบขวัญองค์ชายแปดไปหลายประโยค

“ขอรับ”

“เรื่องของผู้ลอบสังหาร พอจะมีวี่แววแล้ว ข้าจะอธิบายให้น้องแปดฟังในภายหลัง” เหยียนเจาไป๋เห็นว่าชีวิตของเหยียนเจาชิ่งไม่ได้อยู่ในขีดอันตรายแล้ว เขากล่าวลากับทุกคน

หลายๆคนทยอยออกจากกระโจมของขององค์ชายแปด พอดีกับที่ 'ฮ่องเต้เหวิน' พาองค์ชายคนอื่นๆ กลับไปที่ค่าย ซึ่งกลุ่มผู้มีอำนาจ ยังยิงเหยื่อกลับมาได้ไม่น้อยเลยด้วย

เหยียนเจาไป๋และ ซือห้าวเฉิน มองหน้ากันและตกลงกันผ่านการสบตา โดยเหยียนเจาไป๋ส่ง ฉางซานไปเชิญปู่ของเขามาก่อน จากนั้นจึงรออย่างเคารพนบน้อมที่หน้ากระโจมของฮ่องเต้

เนื่องด้วยข่าวที่ได้รับก่อนหน้านี้ ในเวลานี้ 'ฮ่องเต้เหวิน' จึงอารมณ์ดี ก่อนจะมาถึงกระโจมหลวง เห็นซือห้าวเฉินและคนอื่นๆ ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าที่ซับซ้อนแต่อย่างใด เมื่ออยากจะทักทายสักสองสามประโยค ดวงตาของเขาสะดุดเข้ากับร่างผู้ลอบสังหารที่หมดสติ และดวงตาของเขาก็หรี่ลง

“นี่คือผู้ได？” ‘ฮ่องเต้เหวิน’ ไม่ได้กังวลว่ามือสังหารจะพูดอะรออกมา คนๆ นี้เป็นทหารไร้ชีพ หากถูกจับได้ พวกเขาจะฆ่าตัวตาย แม้ว่ายามนี้เขาจะอยู่ในอาการใกล้ตาย เมื่อเขาฟื้นขึ้นมาเขาก็จะฆ่าตัวตายเอง

“กราบทูลเสด็จพ่อ นี่คือผู้ลอบสังหารที่ซ่อนตัวอยู่ในภูเขาและตั้งใจจะลอบสังหารหม่อมข้า โชคดีที่น้องชายห้าและหยุนชินอ๋องมาช่วยไว้” เหยียนเจาข่าย กล่าวต่อ “บุคคลนี้ยังใช้ลูกเกาทัณฑ์ที่มีเครื่องหมาย ของกองทัพห่ายเวยดูเป็นการเจตนาวางแผนใส่ร้าย”