บทที่ 454 แบ่งกลุ่มสืบคดี

“หลังจากข้าถึงเรือนแล้วนั้น ฮูหยินก็ถามข้าน้อยว่าในจวนนี้มีเงินเท่าไหร่ ข้าน้อยเลยคิดคำนวณว่าน่าจะมีถึงหนึ่งล้านตำลึง

กุ้ยฮูหยินบอกว่าจำนวนน้อยเกินกว่าพวกโจรนั้นเรียกค่าไถ่มา แล้วให้ข้าน้อยนั้นไปเปิดที่เก็บสมบัติแล้วนำเงินออกมา”

พ่อบ้านซือนั้นนิ่งไปสักพัก “ที่เก็บสมบัติลับของจวนนั้นจริงๆแล้วมีเงินจำนวนหนึ่งอยู่ แต่นายท่านเคยบอกไว้ว่าเงินจำนวนนั้นแตะต้องไม่ได้เด็ดขาด”

พ่อบ้านซือนั้นไม่ได้พูดต่อ หมิงโร่ก็เข้าใจ ถ้าพูดต่อก็จะป็นการเปิดเผยความลับของจวนซือ พ่อบ้านซือก็ไม่น่าจะเล่าให้คนนอกฟังอย่างง่ายดาย

“แล้วหลังจากนั้นหล่ะ?” หมิงโร่ถามขึ้น

พ่อบ้านซือพยายามนึกย้อนไป แต่ว่าในหัวนั้นมีแต่ความว่างเปล่า: “ข้าน้อย……นึกไม่ออกแล้ว……”

“อ๋อ” ผลหลังจากการถูกสะกดจิตนั้นความจำนั้นก็เลือนรางไปเหมือนกัน

หมิงโร่นั้นคิดไตร่ตรอง นอกจากการสะกดจิตแล้วจะสามารถใช้ยาในการเรียกคืนความจำหรือไม่? หมิงโร่ตัดสินใจหลังจากกลับไปแล้วจะทำการทดลองอีกครั้งหนึ่ง

หมิงโร่นั้นกำลังวิเคราะห์ความเป็นไปได้ของการกลั่นยา มีคนกลุ่มหนึ่งก็มายืนอยู่หน้าเรือน ประตูเรือนั้นถูกปิดไว้อย่าง

แน่นหนา เจ้าหมึกเงินนั้นใช้อุ้งเท้าอันใหญ่นั้นข่วนประตูอยู่

“นี่เป็น……เรือนของฮูหยินกุ้ย!” พ่อบ้านซือตกใจรีบวิ่งตรงไปประตู

มีแม่หนูตะโกนถามว่า: “ใครกัน?”

“ข้าคือพ่อบ้านชือหว้าง” รีบเปิดประตู!” พ่อบ้านซือน้ำเสียงรีบเร่ง

“ก่อนฮูหยินออกจากเรือน สั่งไว้ว่าไม่ให้เปิดประตูให้ผู้ใดจนกว่าฮูหยินจะกลับมา” แม่หนูนั้นตอบอย่างแข็งทื่อน้ำเสียงยังมีความเย่อหยิ่งเล็กน้อย พ่อบ้านแล้วยังไง ตอนนี้ฮูหยินของพวกนางใหญ่ที่สุดในจวนแล้ว

ซือห้าวเฉินนั้นใช้พลังวิทยายุทธ์ให้ฉินโม่นั้นพังกำแพงเข้าไปในเรือน

แม่นางหนูนั้นตะโกนเสียงดัง: “เจ้าเป็นใครกัน?”

“ถ้ายังขัดขวางการสืบคดี พวกเจ้าจะถูกจับเข้าคุกไปทั้งหมด!” ฉินโม่เปิดประตู

เมื่อประตูถูกเปิดออก เจ้าหมาป่าหมึกเงินนั้นคำรามทำให้ฉินโม่นั้นตกใจ มันบินขึ้นไปอยู่บนกำแพงนั้น

หมิงโร่นั้นหมดคำพูดใดๆ พวกเจ้ากลุ่มสอบสวนนี้ มันจะทำให้……ขายหน้าซะแล้ว？

เจ้าหมึกเงินนั้นมีเรื่องต้องจัดการ ไม่อยากเสียเวลามาทะเลาะกับฉินโม่ มันรีบตรงดิ่งไปที่ห้องนั้น

“ว๊ายๆๆ พวกเจ้าทำอะไรกัน นี่เป็นห้องนอนของฮูหยิน ห้ามผู้ชายเข้ามา” สาวรับใช้ที่แต่งตัวอย่างงามนั้นยืนขวางอยู่หน้าประตู

เจ้าหมึกเงินนั้นแผดเสียงเพื่อข่มขวัญ สาวใช้นั้นตกใจจนหน้าซีด แต่ก็ยังขัดขวางอยู่ตรงหน้าประตู

พ่อบ้านซือถึงได้พูดขึ้น: “นายท่านพวกนี้มาสืบคดี เจ้ายังไม่หลีกทางอีก”

“ข้า……ข้าฟังคำสั่งของฮูหยินท่านเดียว……” สาวใช้พูดอย่างเสียงสั่น

“ทำตามที่นางบอก” ซือห้าวเฉินพูดเสียงเยือกเย็น “แล้วเรียกฉู่เฉินโจวมาด้วย”

มีองครักษ์ลับปรากฏกายขึ้นแล้วทุบสาวใช้หมดสติไป และลากนางไปให้ฉู่เซ่าชิงสอบปากคำ

ชูอีนั้นใช้เท้าถีบประตูออก เจ้าหมึกเงินนั้นกระโจนเข้าไป หมิงโร่เกรงว่าห้องนั้นจะมีหนอนพิษกู่และยาพิษ นางเลยปล่อย

หลิงหลงลงมา

เจ้าหมึกเงินนั้นเข้าไปถึงในห้อง ใช้อุ้งมือนั้นข่วนตะปบเตียง เพียงพริบตาเดียวฟูกสำลีที่นอนนั้นลอยฟุ้งเต็มห้อง เจ้าหมึกเงินนั้นใช้กำลังวังชาของตัวเองทำลายห้องนั้น

“เจ้าหมึกเงิน” ซือห้าวเฉินตะโกนเรียกมัน

เจ้าหมึกเงินนั้นหยุดตะปบรีบกระโดดลงมาจากเตียงอย่างเชื่อฟัง

ชูอีนั้นค้นหารอบเตียงอย่างละเอียด แต่ไม่พบอะไร หมิงโร่สังเกตเห็นว่าห้องนี้ถูกล้อมรอบด้วยหินทองที่หนาแน่น