บทที่ 467 กลโกงที่ไม่รู้จบ

เหล่าเถียรับรู้ถึงการมีอยู่ของเสือขาว ก็รู้สึกตกใจทันที และเลื้อยขึ้นไปบนคลานหลังคาอย่างลุกลี้ลุกลน

องค์ชายเสือขาวหลบไปข้าง ๆ ด้วยความรังเกียจ : เจ้านายสั่งให้เจ้ากลับไป

เหล่าเถียกลอกตากลมโตไปมา : ถ้าอย่างนั้นให้ข้าพันตัวบนคอของเจ้า !

ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลขององค์ชายเสือขาวดูลึกซึ้งเป็นพิเศษ แล้วกระโจนตัวมุ่งหน้ากลับจวน : เจ้าอยากตายหรืออย่างไร ?

เหล่าเถียตามหลังมาอย่างยากลำบาก : พันตัวไปบนขาก็ได้......เจ้ารอข้าด้วยสิ......หาง......พันตัวไปบนหางก็น่าจะได้นะ......

เหล่าเถียไล่ตามไปตลอดทางจนแทบจะหมดลม เสือขาวนั่งอยู่บนกำแพงจวน มองดูเหล่าเถียที่พยายามกระโดดขึ้นมาบนกำแพง แต่ผลสุดท้ายกำแพงนั้นสูงเกินไป หัวจึงชนเข้ากับกำแพง และหล่นลงไปบนพื้น......

เหล่าเถียอ้อมกำแพงไปด้วยความน้อยใจ อยากจะหาช่องที่สุนัขลอดผ่านสักช่อง แต่จวนหยุนชินอ๋องที่ว่ากันว่าเป็นเหมือนกับถังเหล็ก ก็คือถังเหล็กจริง ๆ จึงไม่มีช่องทางสำหรับสุนัขลอดผ่านอยู่เลย

เหล่าเถียแหงนหน้ามองฟ้าอย่างจนใจ จำต้องปีนเข้าไปในรางน้ำ ในรางน้ำเองก็มีตาข่ายวางอยู่ หากไม่ใช่เพราะรูปร่างของมันผอมบาง ก็คงจะเข้าไปไม่ได้แน่

หลังจากเข้าไปในจวนแล้ว เหล่าเถียก็มีความมั่นใจขึ้นมาทันที : ข้าจะบอกนายหญิงว่า เจ้าจงใจไม่แบกข้ากลับมา

องค์ชายเสือขาวก้าวเดินอย่างสง่า สุดท้ายก็เหลือบมองไปยังเหล่าเถียที่ค่อย ๆ เลื้อยไปข้างหน้า : เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า เจ้าไม่รู้แก่ใจหรืออย่างไร ? ทางที่ดีทำตัวให้สะอาดสักหน่อย ไม่อย่างนั้นคงถูกโยนออกมาข้างนอกแน่นอน

เนื่องจากร่างกายที่ค่อนข้างมัน ทำให้ดินติดได้เป็นอย่างดี ฉืออู่เห็นเหล่าเถียที่ดูเหมือนวัตถุโบราณใต้ดิน มองไม่ออกแม้กระทั่งสีสัน มุมปากก็กระตุก : เถียเอ๋ย เจ้าถูกเจ้านายฝังทั้งเป็นหรืออย่างไร ?”

เหล่าเถียทำท่าอาลัยอาวรณ์ แล้วให้ฉืออู่ถูสบู่ให้สองครั้ง จากนั้นถึงได้ “เลื้อย” กลับห้องนอนไป

ตอนนี้ทั้งสองคนกินมื้อค่ำเรียบร้อยแล้ว หมิงโร่กำลังสอนซือห้าวเฉินแก้โจทย์รูบิคห้าแถว

เมื่อเห็นเหล่าเถียกลับมา หมิงโร่ก็ดึงปลายหางของมันขึ้นมา แล้ววางลงบนโต๊ะ จากนั้นก็เริ่มซักถามเกี่ยวกับกล่องภัณฑ์เฉียนคุน

ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ หากต้องการใส่ของเข้าไปในกล่องภัณฑ์เฉียนคุน จะต้องใช้มือทั้งสองข้างในการเคลื่อนย้ายเข้าไปอย่างขยันขันแข็ง หากคิดที่จะใช้พลังจิต นับเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

หมิงโร่กลอกตาอย่างเบื่อหน่าย : “ของสิ่งนี้ช่างด้อยค่าเสียจริง ๆ......”

เหล่าเถียแทบสำลักตายเพราะคำวิพากษ์วิจารณ์นี้ เมื่อนึกถึงห้วงเวลาที่กว้างขวางของนายหญิง ถึงแม่ไม่อาจโต้เถียงได้ ก็ต้องจำใจบากหน้าโต้เถียง : กล่องภัณฑ์เฉียนคุนไม่ได้มีคุณลักษณะแค่ไว้บรรจุสิ่งของสักหน่อย !

“แล้วยังใช้ประโยชน์อะไรได้อีก ?” หมิงโร่รู้สึกสงสัยอย่างยิ่ง

เหล่าเถียเหมือนกับลูกบอลที่จู่ ๆ ลมรั่ว : ข้าลืมไปแล้ว......

“เหอะ~” หมิงโร่แสดงออกอย่างตรงไปตรงมา—ข้าเชื่อเจ้าก็โง่แล้ว !

เหล่าเถียหันสายตาไปขอความช่วยเหลือจากนายท่าน อย่างไรเสียก็เป็นกล่องของตนเอง น่าจะช่วยพูดอะไรบ้างสักสองสามประโยค

“ไม่มีประโยชน์อะไรจริง ๆ” ถึงแม้ต้องการจะขนเงินกลับมา แต่หากให้เขาค่อย ๆ ขนย้ายทีละกล่อง ๆ คงจะต้องเหนื่อยจนถึงเช้า

เหล่าเถียนอนเหยียดตัวอยู่บนโต๊ะ เป็นอีกวันที่มันถูกทุกคนรังเกียจ เกิดเป็นงูช่างลำบากจริง ๆ......

เวลาเที่ยงคืน หมิงโร่คลุมตัวด้วยเสื้อคลุมสีดำ แล้วเดินออกจากห้องนอน คืนนี้มองไม่เห็นพระจันทร์ มีแค่แสงดาวส่องสลัว ๆ เพียงไม่กี่ดวงเท่านั้น ลมยามค่ำคืนพัดมา หมิงโร่ก็หดคอ

ซือห้าวเฉินช่วยสวมหมวกเสื้อคลุมให้กับหมิงโร่ จากนั้นจึงดึงตัวเข้ามาอยู่ในเสื้อคลุมของเขา แล้วมุ่งหน้าไปยังตระกูลชือ

ตระกูลชือเป็นเพียงตระกูลการค้า ประตูหลังเปิดอยู่ในตรอกเล็ก ๆ รอบด้านเงียบสงบ ซ้ำยังมีเจ้าหน้าที่คอยเฝ้ายามอยู่ด้านนอกประตู

ซือห้าวเฉินลงมายืนอยู่บนหลังคาฝั่งตรงข้าม หมิงโร่กอดเอวของแฟนหนุ่มเอาไว้เหมือนกับโคอาล่า