บทที่ 468 ปีนกำแพงนั่งดูเรื่องสนุก

จู่ ๆ หมิงโร่ก็เขย่งปลายเท้า แล้วหอมแก้มซือห้าวเฉิน : “มีท่านอยู่ ข้าไม่กลัวอะไรทั้งนั้น”

ซือห้าวเฉินจับคางของหมิงโร่ ไม่อนุญาตให้นางหยอดคำหวานแล้วหนีไป ริมฝีปากที่เย็นเล็กน้อยประกบเข้ากับริมฝีปากที่อ่อนนุ่ม

“นี่แหนะ~” หมิงโร่หยิกเข้าที่เอวของซือห้าวเฉินไปหลายครั้ง “กำลังทำเรื่องสำคัญอยู่นะ......”

สุดท้ายซือห้าวเฉินจูบลงไปหนึ่งครั้ง : “เจ้าเป็นคนทำให้ข้าไขว้เขวก่อนนะ”

“ท่านช่วยจริงจังหน่อยได้ไหม” หมิงโร่ยกมือกุมแก้มที่ร้อนผ่าวของตนเอง

“เสือขาวยังไม่กลับมาไม่ใช่หรือ ?” ซือห้าวเฉินเลิกคิ้ว

“......” ก็ได้ เรื่องนี้ไม่อาจโต้แย้งได้จริง ๆ

ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงโกดังเก็บเงิน พบว่าด้านในไม่เพียงแค่มีกล่องที่ขนย้ายมาจากจวนชือเท่านั้น ยังมีกล่องที่เก็บเงินของท้องพระคลังเอาไว้ด้วย ด้านบนยังมีกระดาษปิดผนึก ที่ประทับตราขนาดใหญ่เอาไว้อีกด้วย

ซือห้าวเฉินเปิดกล่องออกหนึ่งใบ พบว่าด้านในเป็นเงินหลวงที่ถูกประทับตรา ซึ่งมีอยู่ประมาณหนึ่งล้านตำลึง

ซือห้าวเฉินเลิกคิ้ว คิดไม่ถึงเลยว่า เจ้าห้าจะมีความสามารถไม่น้อย สามารถยักยอกเงินมาจากมือของตานซู่ได้

“ต้องขนไปทั้งหมดนี่เลยไหม ?” หมิงโร่ถูมือ รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยในใจ

“ขนเถอะ” ซือห้าวเฉินเห็นท่าทีละโมบของภรรยา แววตาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ได้เลย” อาศัยเวลาเพียงครู่เดียว หมิงโร่ก็ขนย้ายทุกอย่างในโกดังจนเกลี้ยง จากนั้นจึงลูบคางแล้วพูดว่า “เงินมากมายขนาดนี้หายวับไปในอากาศ จะน่าตกใจขนาดไหนกัน พวกเราทั้งนำเงินไปและทำให้คนตกใจ ดูจะไร้มนุษยธรรมไปสักหน่อยนะ......”

ถึงแม้จะไม่รู้ว่า “มนุษยธรรม” คืออะไร แต่ก็ไม่มีผลต่อการรับรู้ของซือห้าวเฉินว่าแม่หนูต้องการทำอะไรแม้แต่น้อย : “เจ้าคิดจะทำอะไร ?”

“ข้ากำลังคิดว่า อีกเดี๋ยวจะวางยาสลบในจวนอ๋องหลี่ ให้พวกเขาหมดสติไป” หมิงโร่ยิ้มหวานแล้วพูดว่า “เช่นนี้ อ๋องหลี่ก็จะคิดว่าเงินถูกคนขนย้ายไป คงต้องรู้สึกโกรธ แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องรู้สึกกลัวไม่ใช่หรือ ?”

มุมปากของซือห้าวเฉินกระตุก : “ได้”

“เช่นนั้นก็ดี พวกเรารีบไปวางยาสลบกันเถอะ อีกเดี๋ยวท้องฟ้าก็จะสว่างแล้ว” หมิงโร่ถูกซือห้าวเฉินพาตัวออกไปด้านนอก เธอใช้ระบบการแพทย์เพื่อปรับปรุงยาสลบแบบสูดดมสักครู่

จุดไฟขึ้นตรงจุดที่ไม่มีคนสังเกตเห็นก่อน จากนั้นจึงโปรยยาสลบเข้าไป แล้วส่งสัญญาณมือว่า “รีบไป”

ก่อนที่ควันจะฟุ้งกระจาย ซือห้าวเฉินได้อุ้มหมิงโร่กระโดดขึ้นไปบนหลังคา แล้วรีบมุ่งหน้ากลับจวนอย่างรวดเร็ว

“เอาละ ยาสลบมาไม่ถึงที่ไกลขนาดนี้แล้ว” หมิงโร่ตบเอวของซือห้าวเฉิน

“นี่ยังไม่ออกจากจวนอ๋องหลี่เลยนะ” ซือห้าวเฉินกล่าว

“เอ๊ะ ยังไม่ออกไปอีกหรือ ?” หมิงโร่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ให้หลิงหลงช่วยเสริมอีกสักสองครั้ง ?”

“ไม่ต้องหรอก ตรงนี้อยู่ห่างจากศูนย์กลางของจวนไกลมากแล้ว คนที่อยู่ทางนี้ ปกติก็น่าจะไปทางโน้นน้อยครั้ง” ซือห้าวเฉินก้มหน้าลงมองด้านล่าง รู้สึกว่าที่นี่ค่อนข้างวังเวง ไม่แน่ว่าอาจไม่มีใครอาศัยอยู่เลยก็ได้

“อ้อ” หมิงโร่พยักหน้า

ขณะที่ทั้งสองกำลังจะจากไป จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้กระซิก ๆ ดังขึ้น ในค่ำคืนที่เงียบสงัดเช่นนี้ ทำให้รู้สึกหวาดผวาได้ไม่น้อย

หมิงโร่หดตัวในอ้อมแขนของซือห้าวเฉิน : “คงไม่มีใครแกล้งปลอมเป็นผีมาหลอกพวกเราหรอกใช่ไหม ?”

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าแกล้ง ?” ซือห้าวเฉินจงใจขู่ให้แม่หนูกลัว “หากมีผีจริง ๆ ล่ะ ?”