บทที่ 469 ทำไมศิษย์พี่หละหลวมเสียแล้ว

ทั้งสองกลับไปถึงเรือนเหมย ดาวฉางกุงบนท้องฟ้าสว่างไสวเป็นพิเศษ ฟ้ากำลังจะสว่างแล้ว

หมิงโร่แช่น้ำอุ่นในห้องอาบน้ำ และกินโจ๊กนมสดไข่บดร้อน ๆ หนึ่งถ้วย จากนั้นจึงกอด “หมอนข้าง” ส่วนตัวเข้านอน

เมื่อฟ้าสว่าง ชุ่ยหวนเดินออกมาจากห้องพระ และไปเตรียมอาหารเช้าให้พระชายาที่ห้องครัว เริ่มแรก ยังไม่ทันรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ เนื่องจากห้องพระอยู่ค่อนข้างห่างไกล การที่ไม่โดยรอบไม่เห็นใครก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ

แต่ว่า ตลอดทางที่เดินผ่านมา ในจวนที่กว้างใหญ่ กลับไม่เห็นสาวใช้ที่มีหน้าที่ทำความสะอาดสักคน ซึ่งนี่ค่อนข้างแปลกไปสักหน่อย

ชุ่ยหวนเดินเข้าไปในลานที่มีห้องครัวตั้งอยู่ พบว่าภายในเงียบสงัด ปกติแล้วเวลานี้จะเป็นเวลาลำเลียงอาหารไปให้แต่ละตำหนัก และขนส่งอาหารสดเข้ามาในจวน จึงไม่มีทางเงียบสงบขนาดนี้

เมื่อหันมองห้องครัว ก็พบว่าใส่กุญแจขนาดใหญ่อยู่ ชุ่ยหวนรู้สึกใจเต้นรัว นางรู้สึกราวกับว่าท่านอ๋องได้พาทุกคนในจวนย้ายออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงพวกนางนายและบ่าวทิ้งเอาไว้ที่นี่

พ่อบ้านของจวนลืมตาขึ้น พบว่าตนเองนั้นนอนหลับอยู่บนโถงทางเดิน หลังจากผ่านค่ำคืนอันเหน็บหนาวอยู่ด้านนอก ทำให้ร่างกายแข็งทื่อ ไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้ จึงรีบตะโกนเรียกบ่าวไพร่มาช่วยประคองเขา แต่กลับไม่มีใครขานรับ

ต่อให้ตนเองจะง่วงแค่ไหน แต่ก็ไม่มีทางมานอนหลับอยู่ด้านนอกในขณะที่อากาศหนาวเย็นเช่นนี้แน่ พ่อบ้านรีบถูมือและเท้าของเขา เมื่อรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย ก็รีบวิ่งไปยังตำหนักหลักที่อ๋องหลี่ประทับอยู่

ทันทีที่เข้าไปในลาน ก็ต้องรู้สึกตกใจไม่น้อย องครักษ์ที่เฝ้ายามตรงประตู หรือแม้แต่องครักษ์ลับที่หลบซ่อนตัวอยู่ในที่ลับ ล้วนนอนหลับอยู่ในลาน

พ่อบ้านไม่มีเวลาสนใจอะไรมากนัก รีบบุกเข้าไปในห้องนอนของอ๋องหลี่ : “ท่านอ๋อง !”

โชคยังดีที่ท่านอ๋องถูกลอบสังหาร เขาตะโกนเรียกหลายสิบครั้ง ก็มีการตอบสนอง

ซือถังค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เมื่อเห็นหน้าตาตื่นตระหนกของพ่อบ้าน ก็ลูบศีรษะที่รู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย หลายปีแล้วที่ตนเองไม่เคยนอนหลับสนิทจนถึงเช้า : “ตอนนี้กี่โมงแล้ว ?”

“จวนจะถึงยามซื่อแล้วพ่ะย่ะค่ะ……” พ่อบ้านตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ไม่รู้ว่าควรจะทูลท่านอ๋อง ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นภายนอกหรือไม่

“สายขนาดนี้แล้วหรือ ?” ซือถังขมวดคิ้ว เมื่อคืนเขามาเฝ้าดูการขนย้ายเงินจากจวนชือมายังคลังลับด้วยตัวเอง จึงนอนดึกกว่าปกติ แต่เขาเป็นโรคนอนไม่หลับ ต่อให้นอนดึกขนาดไหนก็ไม่มีทางนอนหลับนานเช่นนี้แน่

“ท่านอ๋อง ดูเหมือนพวกเราจะถูกเล่นงานแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทุกคนในจวนต่างหมดสติกันหมด หม่อมฉันเอง......เมื่อคืนนอนหลับอยู่ตรงโถงทางเดินตลอดทั้งคืน” พ่อบ้านคาดว่าตนเองคงเป็นไข้เสียแล้ว ตอนนี้รู้สึกหนาวจนตัวสั่น

“อะไรนะ !” ซือถังนึกถึงจวนชือก่อนหน้านี้ ที่คนทั้งจวนต่างหมดสติไป......

ซือถังรีบกระโดดขึ้นจากเตียง แล้วคว้าชุดคลุมยาวมาหนึ่งชุด ใส่พลางเดินออกไปด้านนอก เมื่อเห็นองครักษ์ลับที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น ก็เอะใจทันที จึงรีบมุ่งหน้าไปยังคลังลับ

ตอนที่ซือถังเห็นคลังลับที่ว่างเปล่า ก็รู้สึกหน้ามืดทันที หากไม่มีพ่อบ้านคอยประคองเขาอยู่ข้าง ๆ เกรงว่าเขาคงล้มคะมำลงไปแล้ว

เขาสะบัดมือของพ่อบ้านออก แล้วรีบเดินตรงไปยังคลังลับอีกสองแห่ง โชคยังดีที่คลังลับสำหรับเก็บเครื่องประดับและของเก่า ยังไม่มีร่องรอยของการถูกคนแตะต้อง

“เฟิงมู่หยวน เจ้ากับข้าต้องตายกันไปข้างหนึ่ง !” ถึงแม้ไม่มีหลักฐาน แต่ซือถังก็ปักใจแล้วว่าเฟิงมู่หยวนเป็นคนขนย้ายเงินในคลังลับไป