บทที่ 473 อายุไม่เกินสิบขวบ

หมิงโร่กลอกตา ก่อนจะหัวเราะออกมา “เจ้าอยากจะเรียนรู้จริงๆ หรือไม่?”

“อือ” ซือหมิงห้าวได้ยินสาวน้อยพูดเช่นนั้น น้ำเสียงก็ดูเหมือนจะเบาลงกว่าก่อนหน้านี้

“เช่นนั้นเจ้าก็ร้องไห้เป็นเพื่อนข้าสิ...” หมิงโร่กะพริบตา

“แค่กๆ ข้าต้อง...” ซือห้าวหมิงรู้สึกว่าการร้องไห้ด้วยนี่มันค่อนข้างยาก...

เมื่อเห็นซือหมิงห้าวขมวดคิ้ว ใบหน้าก็จริงจังขึ้นมา หมิงรู้สึกว่ามันน่ารักเล็กน้อย อยู่ๆ ก็ไม่เสียใจแล้ว “พวกเรากันเถอะ”

“อืม” ซือห้าวเฉินจูงมือหมิงโร่ เดินกลับเรือช้าๆ

ผู้ดูแลบนเรือกล่าวว่า ออกเดินทางตอนนี้จะถึงจุดเทียบท่าต่อไปคือตอนเย็น

ซือห้าวเฉินมองดูท้องฟ้า แม้ว่าจ้ากว่าเดิมเล็กน้อย แต่ก็ไม่ค่ำเกินไป “เช่นนั้นก็ออกเดินทางกันเถอะ”

“ขอรับ” ผู้ดูแลจากไปไม่นาน เรือก็ค่อยๆ เคลื่อนตัว

ช่วงนี้เฟิงมู่หยวนสงบเสงี่ยมมาก เขาพักรักษาตัวอยู่ในห้องตลอด เขาเองก็มีองครักษ์คอยปกป้อง อาการบาดเจ็บจึงไม่หนัก ได้ยินมาว่าอ๋องฉุนพาคณะทูตออกไปแล้ว จึงออกจากในห้องไปเดินเล่นบนดาดฟ้าเรือ

จุดประสงค์ของเขาง่ายมาก กลิ่นของห้องนั้นค่อนข้างไม่พึงประสงค์ ในเมื่ออ๋องฉุนออกไปแล้ว ห้องบนชั้นสองก็คงจะว่าง พูดตามหลักเขาเองก็สามารถย้ายขึ้นไปได้กระมัง

หมิงโร่นั่งอยู่ในห้องน้ำชา นั่งอยู่ริมหน้าต่างมองวิวด้านนอก และบังเอิญมองเห็นเฟิงมู่หยวน กลายเป็นปัจจัยที่ไม่เข้ากับทิวทัศน์ที่สวยงาม

สายตาของหมิงโร่จ้องไปที่เฟิงมู่หยวน “เฟิงมู่หยวนกำลังแสดงเป็นเสือแก่อยู่หรือ?”

“หืม?” ซือห้าวเฉินที่กำลังเล่นหมากรุกกับจวินเช่ออยู่นั้นก็เหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเฟิงมู่หยวนเดินไปเดินมาอยู่ใต้หน้าต่าง

“เหมือนเสือแก่ถูกขังอยู่ในสวนสัตว์” หมิงโร่แค่คิดว่าการที่เขาเดินไปเดินมาเช่นนี้ มันสามารถสับให้ดาดฟ้าเละชิ้น

“แค่ก” จวินเช่อยิ้มแต่ไม่พูด แบบนี้ก็ดูออกแล้ว

เจ้าขาวได้ยินว่ามีคนกำลังเลียนแบบมัน จึงกระโดดขึ้นไปบนขอบหน้าต่าง ไหนเลยจะเหมือนเสือ นี่ดูเหมือนลาโง่มากกว่า

เว๋ยโป๋ก็กระโดดขึ้นมาบนหน้าต่าง เจ้ากำลังมองอะไร “เจี๊ยกๆ”

“เหมียว” ผู้ใหญ่ทำงาน ส่วนเด็กไปเล่นตรงนู้น อย่ายุ่ง

น่าเสียดายที่เว๋ยโป๋ไม่มีฉลาดนัก มันไม่เข้าใจความหมายของเจ้าขาวและยังคงยืนอยู่บนขอบหน้าต่างอย่างโง่เขลา

เจ้าขาวเห็นลาโง่เดินเข้ามา กรงเล็บน้อยๆ ก็วาดออกไป ทำให้ไม้บนริมหน้าต่างตกลงไปเคาะศีรษะของเฟิงมู่หยวนทันที

เจ้าขาวรีบหนีไปทันที เว๋ยโป๋ยังมึนเล็กน้อย แต่ร่างกายของมันก็ตอบสนองได้รวดเร็ว และรีบกระโดดกลับไป แต่มันก็ยังช้าอยู่ ขนที่ปลายหางของมันถูกหนีบอยู่หลายเส้น

“เจี๊ยกๆๆ...” เว๋ยโป๋ด่าเจ้าขาว

เจ้าขาวส่งเสียงร้อง “เหมียว” อย่างดูแคลน ดูเหมือนว่าเว๋ยโป๋จะถูกกดปุ่มปิดเสียงอย่างไรอย่างนั้น

แววตากลมโตของเว๋ยโป๋กะพริบตาปริบๆ ส่งการโทรจิตด้วยพลังทิพย์ออกมา จะอยู่ทำไม ถูกกำคอขึ้นมาจะทำอย่างไร?

เฟิงมู่หยวนกุมศีรษะของตัวเอง หัวของเขาเกิดเสียงดังหึ่งๆ ข้างหูได้ยินเสียงร้องของแมวและสุนัขจิ้งจอก... เขาต้องลดความโกรธลง ไม่อย่างนั้นเขาอาจได้รับบาดเจ็บจากแมวและสุนัขจิ้งจอกโดยไม่ได้ตั้งใจแน่นอน

ช่างโชคร้ายจริงๆ เหมือนดื่มน้ำเย็นแล้วติดฟัน!

เฟิงมู่หยวนรู้สึกเหนื่อยใจยิ่งนัก ดังนั้นเขาจึงไปหาผู้จัดการบนเรือและขอห้องที่ห่างจากท้ายเรือ

คณะทูตหนานหรงไปแล้ว ห้องก็ต้องว่างหลานห้อง ผู้ดูแลพาเฟิงมู่หยวนไปดูทีละห้อง ให้เขาเลือกตามใจชอบ